دانشمندان تفاوت‌های غیرمنتظره‌ای را در مغز روان‌پریش‌ها کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، محققان دانشگاه فنی نانیانگ، دانشگاه پنسیلوانیا و دانشگاه ایالتی کالیفرنیا کشف کردند که افرادی که دارای ویژگی‌های بارز روان‌پریشی هستند، دارای جسم مخطط (استریاتوم) بزرگتری هستند - ناحیه‌ای از مغز که با انگیزه، پاداش و رفتار تکانشی مرتبط است. این مطالعه در مجله تحقیقات روانپزشکی (JPR) منتشر شده است.

دانشمندان با استفاده از MRI، مغز ۱۲۰ نفر را مقایسه کردند و سطح ویژگی‌های روان‌پریشی را با استفاده از پرسشنامه ارزیابی کردند. مشخص شد که در افرادی که علائم بارز روان‌پریشی داشتند، جسم مخطط به طور متوسط ​​​​تقریباً ۱۰٪ بزرگتر از گروه کنترل بود.

جسم مخطط در عمق لوب پیشانی مغز قرار دارد و در تصمیم‌گیری، برنامه‌ریزی عمل، پردازش پاداش و انگیزه نقش دارد. به گفته نویسندگان، بزرگ شدن این ساختار با افزایش نیاز به هیجان، ریسک‌پذیری و تکانشگری مرتبط بود.

اولیویا چوی، یکی از نویسندگان این مطالعه، خاطرنشان کرد: «نتایج ما به درک بهتر مکانیسم‌های بیولوژیکی رفتار ضداجتماعی و روان‌پریشی کمک می‌کند. علاوه بر عوامل اجتماعی و محیطی، در نظر گرفتن تفاوت‌ها در ساختار مغز نیز مهم است.»

روان‌پریشی معمولاً با خودمحوری، فقدان همدلی و احساس گناه و افزایش خطر رفتار‌های پرخاشگرانه و مجرمانه مرتبط است. با این حال، دانشمندان تأکید می‌کنند که همه افراد دارای ویژگی‌های روان‌پریشی مرتکب جرم نمی‌شوند، همانطور که همه مجرمان روان‌پریش نیستند.

نویسندگان معتقدند که این یافته‌ها از نظریه عصبی-رشدی روان‌پریشی پشتیبانی می‌کند، که فرض می‌کند ویژگی‌های مغز در دوران کودکی و نوجوانی شکل می‌گیرند. به طور معمول، جسم مخطط با افزایش سن فرد به تدریج کوچک می‌شود، اما این فرآیند ممکن است در افراد دارای ویژگی‌های روان‌پریشی متفاوت باشد.

آدریان رین، یکی از نویسندگان این مطالعه، خاطرنشان کرد: «ما مدت‌هاست می‌دانیم که روان‌پریش‌ها به دنبال محرک‌ها و پاداش‌های قدرتمند هستند. اکنون ما یک مبنای نوروبیولوژیکی احتمالی برای این رفتار می‌بینیم.»

یکی از ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد این مطالعه این بود که نه تنها در میان زندانیان، بلکه در میان افراد عادی از جمعیت عمومی نیز انجام شد. این امر به ما امکان داد تا ویژگی‌های روان‌پریشی را در افرادی که زندگی عادی خود را در خارج از سیستم زندان دارند، بررسی کنیم.

دانشمندان تأکید می‌کنند که روان‌پریشی احتمالاً نه با یک ساختار خاص مغز، بلکه با کل شبکه‌ای از تغییرات مؤثر بر تنظیم عاطفی، کنترل تکانه و رفتار اجتماعی مرتبط است. تحقیقات جدیدتر نیز به دخالت نواحی پیشانی مغز و سیستم‌های مسئول خودکنترلی و پردازش عاطفی اشاره دارند.