کاهش جمعیت چه ارتباطی با خطر انقراض گونه‌ها در جهان دارد ؟

به گزارش مجله خبری نگار،این یافته نشان می‌دهد داده‌های گسترده پایش تنوع زیستی که هم‌اکنون در بسیاری از نقاط جهان جمع‌آوری می‌شوند، می‌توانند به‌عنوان یک سیستم هشدار زودهنگام برای گونه‌هایی که به سمت انقراض حرکت می‌کنند، مورد استفاده قرار گیرند.

این موضوع حتی شامل گونه‌هایی می‌شود که هنوز در فهرست گونه‌های در معرض تهدید قرار نگرفته‌اند.

ارتباط کاهش جمعیت با خطر انقراض گونه‌ها

این پژوهش توسط Faye Moyes از University of St Andrews و Laura Antão از University of Turku در فنلاند هدایت شد.

تیم تحقیقاتی بیش از ۶۰ هزار جمعیت از ۲۳۶۲ گونه را در ۹۷۸ مجموعه زیستی دریایی و خشکی بررسی کرد. این مجموعه‌ها شامل گروه‌هایی از گونه‌های هم‌زیست بودند که به‌صورت جامع در یک دوره زمانی حداقل ۲۰ ساله نمونه‌برداری شده بودند.

روند‌های جمعیتی از پایگاه داده BioTIME استخراج شدند؛ یکی از جامع‌ترین پایگاه‌های داده بلندمدت تنوع زیستی که تاکنون ایجاد شده و توسط University of St Andrews توسعه یافته است.

پژوهشگران مسیر تغییرات هر جمعیت در طول زمان را با دسته‌بندی خطر انقراض همان گونه در فهرست سرخ IUCN مقایسه کردند. این فهرست، استاندارد جهانی برای ارزیابی میزان نزدیک شدن گونه‌ها به نابودی کامل محسوب می‌شود.

پرسش اصلی این بود که آیا روند‌های محلی جمعیت‌ها و طبقه‌بندی خطر انقراض، یک پیام مشترک را نشان می‌دهند یا خیر.

نتایج نشان دادند که در بیشتر موارد پاسخ مثبت است. گونه‌هایی که در مقیاس IUCN در معرض خطر بیشتری قرار داشتند، بیشتر با کاهش حضور محلی در میان جمعیت‌های مختلف خود مواجه بودند.

یک نشانه ثابت در داده‌های تنوع زیستی

این ارتباط کامل و بدون استثنا نبود. تصویر به‌دست‌آمده پیچیده بود، اما به اندازه‌ای منسجم بود که بتوان آن را یک الگوی معنادار دانست.

یکی از آمار‌های مهم برای درک مقیاس تغییرات این است که کمتر از ۱۰ درصد جمعیت‌های بررسی‌شده، در طول زمان افزایش یا کاهش کاملاً مشخصی در میزان حضور خود نشان دادند.

بیشتر جمعیت‌ها یا پایدار بودند یا بدون یک روند مشخص، دچار نوسان می‌شدند.

جمعیت‌های در حال کاهش، بخش کوچکی از کل نمونه‌ها را تشکیل می‌دادند، اما در همین گروه کوچک، ارتباط با خطر بالاتر انقراض بسیار آشکار بود.

Laura Antão در این باره گفت:

«ما برای نخستین بار بررسی کردیم که آیا بین روند‌های زمانی جمعیت‌ها و وضعیت خطر انقراض گونه‌ها، یک نشانه ثابت وجود دارد یا خیر. این بررسی بر اساس داده‌های پایش مجموعه‌های زیستی انجام شد، نه ارزیابی‌های اختصاصی سطح گونه.»

او افزود:

«یافتن یک ارتباط روشن میان کاهش حضور گونه‌ها و خطر بالاتر انقراض، نشانه قدرتمندی است که می‌توانیم اثرات منفی را حتی برای گونه‌هایی شناسایی کنیم که در حال حاضر در گروه گونه‌های در معرض خطر طبقه‌بندی نشده‌اند.»

پیچیدگی رابطه میان کاهش جمعیت و انقراض

رابطه میان روند‌های جمعیتی محلی و خطر انقراض، یک ارتباط ساده و مستقیم نیست.

برخی جمعیت‌های گونه‌هایی که پیش‌تر به‌عنوان گونه‌های تهدیدشده شناخته شده‌اند، پایدار یا حتی رو به افزایش هستند. در مقابل، برخی جمعیت‌های گونه‌هایی که هنوز در فهرست گونه‌های در معرض تهدید قرار نگرفته‌اند، در حال کاهش هستند.

این پیچیدگی بازتاب واقعیت زیست‌شناسی حفاظت است. خطر انقراض در سطح گونه ارزیابی می‌شود، اما اتفاقات واقعی در طبیعت در سطح جمعیت‌های مختلف، مکان‌های مختلف و شرایط محلی رخ می‌دهد.

این تناقض‌های ظاهری، خطا یا نویز در داده‌ها نیستند، بلکه اطلاعات ارزشمندی ارائه می‌کنند.

یک گونه تهدیدشده با جمعیت‌های محلی پایدار، نوع متفاوتی از اولویت حفاظتی دارد.

یک گونه غیرتهدیدشده که در چندین منطقه به‌آرامی در حال کاهش است، ممکن است نیازمند بررسی دقیق‌تر باشد.

داده‌های تنوع زیستی چگونه به اقدام حفاظتی کمک می‌کنند؟

نتیجه عملی این پژوهش بیشتر به موضوع شناسایی زودهنگام مربوط می‌شود. منابع حفاظت از طبیعت محدود هستند و بررسی جامع همه گونه‌ها در همه مناطق برای یافتن مشکلات جدید، امکان‌پذیر نیست.

داده‌های گسترده پایش مجموعه‌های زیستی می‌توانند، در صورت تأیید ارتباط میان کاهش محلی و خطر انقراض، گونه‌ها و جمعیت‌هایی را مشخص کنند که نیازمند بررسی بیشتر هستند؛ پیش از آنکه شرایط به مرحله‌ای برسد که گونه در طبقات بالاتر خطر انقراض در فهرست IUCN قرار گیرد.

Anne Magurran از University of St Andrews و یکی از نویسندگان ارشد این مطالعه گفت:

«این روند‌های زمانی می‌توانند به‌عنوان شاخص‌های هشدار زودهنگام عمل کنند و به هدفمند کردن تلاش‌های جدید پایش و اقدامات حفاظتی کمک کنند.»

او ادامه داد:

«برای مثال، جمعیت‌های پایدار گونه‌های در معرض خطر، اهمیت زیادی در حفاظت دارند، در حالی که روند‌های کاهشی ممکن است گونه‌هایی را آشکار کنند که از ارزیابی‌های خطر انقراض جا مانده‌اند.»

این موضوع اهمیت زیادی دارد. فهرست سرخ IUCN معتبرترین سیستم جهانی برای دنبال کردن خطر انقراض است، اما به ارزیابی‌های اختصاصی در سطح گونه‌ها وابسته است. این ارزیابی‌ها هزینه‌بر، زمان‌گیر و به‌طور اجتناب‌ناپذیر ناقص هستند.

داده‌های پایش مجموعه‌های زیستی که به‌صورت هم‌زمان گونه‌های متعدد را بررسی می‌کنند، می‌توانند شکاف‌های موجود را شناسایی کرده و گونه‌هایی را مشخص کنند که ممکن است آسیب‌پذیرتر از طبقه‌بندی فعلی خود باشند.

ترکیب داده‌ها برای ایجاد سیستم هشدار انقراض

این مطالعه دو پایگاه داده بزرگ تنوع زیستی را که تنها هم‌پوشانی محدودی داشتند، به یکدیگر مرتبط کرده است:

BioTIME: پایگاهی که تغییرات مجموعه‌های زیستی را در طول زمان دنبال می‌کند.

فهرست سرخ IUCN: سامانه‌ای که خطر انقراض گونه‌ها را ارزیابی می‌کند.

ترکیب این دو منبع، امکان استخراج اطلاعات بیشتری نسبت به استفاده جداگانه از هرکدام فراهم می‌کند.

Maria Dornelas از University of St Andrews و یکی از نویسندگان مطالعه گفت:

«از آنجا که ارزیابی تغییرات تنوع زیستی کاری بسیار گسترده است و نمی‌توانیم به گذشته بازگردیم تا داده‌های بیشتری جمع‌آوری کنیم، باید از تمام اطلاعات موجود استفاده کنیم.»

او افزود:

«این دو پایگاه داده بزرگ تنوع زیستی تنها هم‌پوشانی محدودی دارند و این مطالعه نشان می‌دهد چگونه می‌توانیم از هر دو برای گسترش درک خود از تغییرات تنوع زیستی استفاده کنیم.»

Faye Moyes نیز تأکید کرد:

«نتایج ما اهمیت پایش در سطح مجموعه‌های زیستی را در راهبرد‌های حفاظت نشان می‌دهد و ارزش سری‌های زمانی بلندمدت مانند داده‌های BioTIME را برجسته می‌کند.»

گونه‌های در حال کاهش در داده‌ها دیده می‌شوند

گونه‌هایی که به‌آرامی و در سکوت، در مناطقی که بیشتر مردم هرگز از آنها بازدید نمی‌کنند، کاهش پیدا می‌کنند، در داده‌ها حضور دارند.

چالش اصلی این است که آیا سیستم‌های پایش و اراده برای اقدام بر اساس این اطلاعات، می‌توانند هم‌زمان با سرعت کاهش جمعیت‌ها حرکت کنند یا خیر.

این مطالعه در مجله Nature Communications منتشر شده است.

سؤالات متداول درباره خطر انقراض گونه‌ها

چگونه می‌توان خطر انقراض یک گونه را زودتر تشخیص داد؟

بررسی روند کاهش جمعیت‌های محلی و استفاده از داده‌های بلندمدت تنوع زیستی می‌تواند نشانه‌های اولیه خطر را آشکار کند.

آیا کاهش جمعیت همیشه به معنی نزدیک شدن به انقراض است؟

خیر. برخی جمعیت‌ها ممکن است کاهش پیدا کنند، اما گونه همچنان پایدار بماند. ارزیابی خطر انقراض به عوامل مختلفی بستگی دارد.

فهرست سرخ IUCN چه نقشی دارد؟

فهرست سرخ IUCN استاندارد جهانی برای ارزیابی میزان خطر انقراض گونه‌ها است.

پایگاه داده BioTIME چه اطلاعاتی ارائه می‌دهد؟

BioTIME تغییرات مجموعه‌های زیستی را در دوره‌های زمانی طولانی ثبت و بررسی می‌کند.

نتیجه‌گیری: کاهش جمعیت گونه‌ها یک هشدار مهم برای آینده طبیعت است

خطر انقراض گونه‌ها همیشه ناگهانی آشکار نمی‌شود. کاهش تدریجی حضور گونه‌ها در زیستگاه‌های مختلف می‌تواند نشانه‌ای اولیه از مشکلات بزرگ‌تر باشد.

پژوهش جدید نشان می‌دهد ترکیب داده‌های پایش بلندمدت مانند BioTIME با ارزیابی‌های جهانی مانند IUCN می‌تواند ابزار قدرتمندی برای شناسایی تهدید‌ها پیش از رسیدن به مراحل بحرانی باشد.

حفاظت مؤثر از تنوع زیستی به داده‌های دقیق، پایش مداوم و اقدام به‌موقع نیاز دارد. 

منبع: فوت وفن