فروکتوز سیگنال سیری ضعیف‌تری نسبت به گلوکز به مغز می‌فرستد.

محققان مرکز حواس شیمیایی دانشگاه مونل کشف کرده‌اند که قند‌های رایج در رژیم غذایی - فروکتوز و گلوکز، با وجود داشتن کالری یکسان - از طریق مسیر‌های مختلف روده-مغز با مغز تعامل دارند که ممکن است بر ترجیحات غذایی و نوشیدنی ما تأثیر بگذارد. این تیم در موش‌ها، یک مسیر سیگنالینگ تخصصی روده-مغز را شناسایی کردند که از طریق آن فروکتوز با مغز ارتباط برقرار می‌کند و دریافتند که در کاهش فعالیت نورون‌های مرتبط با گرسنگی، بسیار کمتر از گلوکز مؤثر است. یافته‌های آنها در مجله Neuron منتشر شده است.

به گزارش مجله خبری نگار/محققان مرکز حواس شیمیایی دانشگاه مونل کشف کرده‌اند که قند‌های رایج در رژیم غذایی - فروکتوز و گلوکز، با وجود داشتن کالری یکسان - از طریق مسیر‌های مختلف روده-مغز با مغز تعامل دارند که ممکن است بر ترجیحات غذایی و نوشیدنی ما تأثیر بگذارد. این تیم در موش‌ها، یک مسیر سیگنالینگ تخصصی روده-مغز را شناسایی کردند که از طریق آن فروکتوز با مغز ارتباط برقرار می‌کند و دریافتند که در کاهش فعالیت نورون‌های مرتبط با گرسنگی، بسیار کمتر از گلوکز مؤثر است. یافته‌های آنها در مجله Neuron منتشر شده است.

امبر الهادف، یکی از نویسندگان این مطالعه از کالج مونل، توضیح می‌دهد: «این کار به درک رو به رشد ما از چگونگی تعامل رژیم‌های غذایی مدرن، به ویژه رژیم‌های غذایی سرشار از فروکتوز یا شربت ذرت با فروکتوز بالا، با سیستم عصبی مسئول اشتها می‌افزاید.»

محققان با ثبت فعالیت عصبی در موش‌ها دریافتند که فروکتوز سطح هورمون روده‌ای PYY را افزایش می‌دهد، که سپس فعالیت نورون‌های حاوی پروتئین مرتبط با آگوتی (AgRP) - سلول‌های کلیدی مغز که مسئول گرسنگی هستند - را از طریق عصب واگ به طور متوسط سرکوب می‌کند. اختلال در این مسیر، اثر فروکتوز بر این نورون‌ها را مسدود کرد. در مقابل، محققان دریافتند که گلوکز، مستقل از همان مسیر PYY-Y۲ از طریق عصب واگ، باعث سرکوب شدید فعالیت نورون AgRP می‌شود.

محققان دریافتند که اگرچه هر دو قند اثرات کوتاه‌مدت مشابهی بر میزان غذای مصرفی موش‌ها داشتند، اما حیوانات ترجیحات غذایی مرتبط با سطح مهار AgRP مرتبط با هر قند را توسعه دادند.

محققان همچنین شربت ذرت با فروکتوز بالا (HFCS)، یک افزودنی غذایی رایج حاوی مخلوطی از فروکتوز و گلوکز، را مورد مطالعه قرار دادند. موش‌ها HFCS را ترجیح می‌دادند و HFCS فعالیت نورون AgRP را قوی‌تر از فروکتوز به تنهایی سرکوب می‌کرد. به گفته محققان، این ممکن است توضیح دهد که چرا برخی افراد غذا‌ها و نوشیدنی‌های حاوی HFCS را به طور خاص جذاب می‌دانند.

این یافته‌ها، تصور قدیمی مبنی بر اینکه نورون‌های AgRP، که با گرسنگی مرتبط هستند، صرف نظر از منبع مواد مغذی، بر میزان کالری دریافتی نظارت می‌کنند را به چالش می‌کشد. در عوض، این مطالعه نشان می‌دهد که این نورون‌ها قند‌ها را از طریق مسیر‌های بیولوژیکی متمایز تشخیص داده و به آنها پاسخ می‌دهند. اگرچه فروکتوز و گلوکز حاوی تعداد کالری یکسانی هستند، مغز حیوانات آنها را به طور متفاوتی پردازش می‌کند.

این یافته‌های جدید پیچیدگی درک مواد مغذی را نشان می‌دهند: حتی قند‌های ساده می‌توانند روده، مغز و رفتار را به طور متفاوتی تحت تأثیر قرار دهند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری