گروهی از افراد که افسردگی برایشان عملاً غیرقابل درمان است، شناسایی شده‌اند

روانپزشکی ژنومی: ژن‌های خاص اثربخشی درمان‌های افسردگی را کاهش می‌دهند

به گزارش مجله خبری نگار، افرادی که استعداد ژنتیکی بالاتری برای افسردگی دارند، بیشتر احتمال دارد که با دارو‌های ضد افسردگی، دارو‌های ضد روان پریشی و تثبیت کننده‌های خلق و خو، درمانشان با شکست مواجه شود. این نتیجه گیری توسط محققانی به رهبری پروفسور الساندرو سرتی از دانشگاه کوری در ایتالیا، که داده‌های ده‌ها مطالعه بین‌المللی را خلاصه کرده‌اند، حاصل شده است. این مطالعه در مجله روانپزشکی ژنومیک منتشر شده است.

نویسندگان بررسی کردند که چگونه نمرات ریسک پلی‌ژنیک - ارزیابی خلاصه‌ای از انواع ژنتیکی ارثی مرتبط با اختلالات روانی - بر اثربخشی درمان افسردگی، اختلال دوقطبی و اسکیزوفرنی تأثیر می‌گذارد. مشخص شد که بیمارانی که خطر ژنتیکی بالایی برای افسردگی دارند، به طور قابل توجهی بیشتر احتمال دارد که به درمان پاسخ ندهند و بیماری‌شان عود کند.

پروفسور سرتی خاطرنشان کرد: «ما یک ارتباط ثابت، هرچند متوسط، بین خطر ژنتیکی افسردگی و پاسخ ضعیف به درمان پیدا کردیم. این مشاهده در بین کشورها، درمان‌ها و گروه‌های بیمار ثابت است.»

جالب توجه است که ارتباطات پیچیده‌تری برای اختلال دوقطبی شناسایی شده است. استعداد ژنتیکی برای ابتلا به آن ممکن است نه تنها با خطرات، بلکه با مزایای شناختی مانند سطوح بالاتر تحصیلات نیز مرتبط باشد.

علاوه بر این، نویسندگان بر اهمیت تعامل بین عوامل ژنتیکی و محیطی تأکید می‌کنند. افرادی که خطر ژنتیکی بالایی برای افسردگی دارند، بیشتر احتمال دارد که با چالش‌های زندگی رو‌به‌رو شوند و واکنش شدیدتری به آنها نشان دهند که این امر بیماری را تشدید می‌کند.

علیرغم نتایج امیدوارکننده، نویسندگان هشدار می‌دهند که استفاده از نمرات پلی‌ژنیک در عمل بالینی خیلی زود است. تأثیر نشانگر‌های ژنتیکی بر موفقیت درمان همچنان متوسط است و نیاز به تکمیل با داده‌های دیگر، مانند اطلاعات بالینی و شرایط محیطی دارد.

به گفته سرتی، رویکرد‌هایی که ژنتیک را با یادگیری ماشینی و عوامل بالینی ترکیب می‌کنند، بیشترین پتانسیل را دارند. چنین مدل‌هایی در حال حاضر قادر به پیش‌بینی نتایج درمان با دقت بیشتری نسبت به ژنتیک به تنهایی هستند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری