بین قهرمان شدن و حفاظت از مردم، دومی را انتخاب می‎کنم/ ایران ارزش جنگیدن دارد

به گزارش مجله خبری نگار، علی قمصری، نوازنده، یادداشتی را برای وطن نوشت که بخش‌هایی از آن را می‌بینید:

وطن یعنی میلیون‌ها انسانی که شاید هرگز نامشان را ندانیم، اما زندگی‌شان به روشن ماندن یک چراغ، به چرخیدن یک آسانسور، به کار کردن یک بیمارستان بند است. برای همین به نیروگاه رفتم. نه برای جناح و سیاست. نه برای آنکه کسی برایم کف بزند. برای ایران. برای مردم. برای همان کودکی که نمی‌شناسم. برای همان بیماری که هرگز نخواهم دید. برای همان مادری که آن شب کنار تخت فرزندش بیدار مانده بود.

سال‌هاست اعتراض کرده‌ام. با انواع ممنوعیت‌ها هزینه داده‌ام. دشنام شنیده‌ام. از سنت‌گرا‌ها به خاطر شیوه‌ی نوازندگی‌ام. از تندرو‌ها به خاطر اندیشه‌ام. روزی مرا به خاطر یک اثر اعتراضی قهرمان می‌نامیدند. چند روز بعد می‌گفتند: «خجالت نمی‌کشی تو خیابون دارن کشته میشن تو با تار اعتراض می‌کنی؟»، اما یک چیز را یاد گرفتم: کسی که بیرون میدان نشسته و تو را به جلو هل می‌دهد، لزوماً همراه تو نیست. آنها قهرمان زنده نمی‌خواهند. کشته می‌خواهند. زندانی می‌خواهند. قربانی می‌خواهند و من تصمیم گرفتم مهره شطرنج هیچ‌کس نباشم. من هنوز معترضم. اما اعتراضی که جان انسان‌ها را خرج بی‌تدبیری نمی‌کند. اعتراضی که پیش از فریاد، فکر می‌کند. پیش از شکستن، می‌سازد. پیش از نفرت، مسئولیت می‌پذیرد. من باور دارم بالاتر از سیاهی هم رنگی هست، رنگی که در این چند ماه دیدیم.

اگر روزی میان قهرمان شدن و حفاظت از مردم مجبور به انتخاب شوم، مردم را انتخاب می‌کنم. اگر روزی میان تشویق شدن و درست عمل کردن مجبور به انتخاب شوم، درست عمل کردن را انتخاب می‌کنم. شاید صدای فحاشی بلندتر باشد. اما هیچ فریادی از صدای وجدانی که آرام است، بلندتر نیست.

و تا روزی که نفس می‌کشم، میان سازندگی و اعتراض، هر دو را با هم حمل خواهم کرد. برای ایرانی که هنوز ارزش جنگیدن برای روشن ماندنش را دارد.

ویژگی تندروها، ربط دادن مولفه‌های نامرتبط به یکدیگر و در نتیجه مطلوب جلوه دادن هر چیز اشتباه هست. ویژگی‌ای که تا نابودی همه‌ی ایران را هم با «بهترشو میسازیم» توجیه می‌کنند. در نظر من حمله‌ی کشوری به ایران که از تجزیه، نابودی تمدن و زیرساخت‌ها، زد و بند با یک سیاستمدار داخلی، چپاول نفت و تغییر نام بخش‌های ایران سخن می‌گوید و هیچ نامی از مردم در شروط مذاکره اش نیست، هیچ ارتباطی با اعتراض مردم ایران ندارد، جز بدبخت کردن آنها.

از آن بی‌منطق‌تر و عجیب‌تر اصرار تندرو‌ها برای خواهش به ادامه‌ی حمله است بعد از اینکه می‌بینند گزینه‌ی مورد نظرشان توسط مهاجم نفی می‌شود. وقتی تندرو‌ها لیستی از کار‌ها را برای انجام پیش رویم می‌گذارند، می‌بینم در دوره‌ای از زندگی‌ام همه‌ی آن کار‌ها را کرده‌ام. پشیمان هم نیستم. اما دوست دارم به آنها بگویم حداقل قبل از دستور و دشنام، فاصله‌ی جغرافیایی‌ات را با آتش، صد کیلومتر کمتر کن.