حال شیطان را تو خوب کردی برادر؛ نفس کشیدن منچستر روی شانه‌های فرناندز

در روزی که منچستریونایتد دوباره با جنجال و اشتباه‌های داوری از دل بحران عبور کرد، یک چیز مثل همیشه روشن بود: این تیم هنوز روی شانه‌های برونو فرناندز نفس می‌کشد.

به گزارش مجله خبری نگار، در روزی که منچستریونایتد دوباره با جنجال و اشتباه‌های داوری از دل بحران عبور کرد، یک چیز مثل همیشه روشن بود: این تیم هنوز روی شانه‌های برونو فرناندز نفس می‌کشد. هرچقدر درباره ضعف ساختاری، ناهماهنگی دفاع یا تصمیم‌های بحث‌برانگیز داور حرف زده شود، باز هم تصویر اصلی مسابقه همان شماره ۸ است که وسط زمین می‌درخشد و بازی را به سمت خودش می‌کشد.

فرناندز در این فصل نه فقط یک هافبک خلاق بوده، بلکه تبدیل شده به ضربان قلب تیمی که اگر او را از آن جدا کنی، فرو می‌ریزد. رسیدن به رکورد تاریخی پاس‌گل‌های لیگ برتر، آن هم در فصلی که یونایتد بار‌ها تا مرز فروپاشی پیش رفته، فقط یک آمار نیست؛ یک بیانیه است. بیانیه‌ای که می‌گوید حتی در بدترین نسخه‌های یونایتد، حتی در شلوغ‌ترین بحران‌ها، هنوز یک نفر هست که استانداردهایش را پایین نمی‌آورد.

در بازی مقابل ناتینگهام فارست، فرناندز نه فقط یک پاس‌گل داد، بلکه ریتم مسابقه را در اختیار گرفت. هر حمله‌ای که بوی خطر می‌داد، از پای او شروع می‌شد. هر بار که تیم در فشار بود، او با یک پاس مورب، یک تغییر جهت، یا یک لمس ساده، جریان بازی را عوض می‌کرد. این همان چیزی است که او را از دیگر هافبک‌های لیگ جدا می‌کند: توانایی ساختن نظم از دل آشوب.

در لحظه‌ای که یونایتد زیر فشار فارست عقب نشسته بود، فرناندز تنها بازیکنی بود که هنوز به جلو فکر می‌کرد. او بازی را نمی‌کُشد، بلکه زنده نگه می‌دارد. حتی وقتی داور با تصمیم‌های عجیبش مسابقه را به سمت جنجال برد، فرناندز کاری کرد که فوتبال دوباره حرف اول را بزند. پاس‌گل بیستم او، نه یک ارسال ساده، بلکه یک امضا بود؛ امضای بازیکنی که می‌خواهد رکورد را نه با مساوی کردن، بلکه با تصاحب کاملش تمام کند.

نکته مهم‌تر این است که فرناندز در این فصل فقط خالق موقعیت نبوده؛ رهبر بوده. در تیمی که کاپیتان‌هایش گاهی در زمین گم می‌شوند، او تنها کسی است که هر لحظه مسئولیت را حس می‌کند. وقتی توپ را از دست می‌دهد، خودش برمی‌گردد و پس می‌گیرد. وقتی تیم عقب می‌افتد، اولین کسی است که فریاد می‌زند و بقیه را جلو می‌کشد. اینها چیز‌هایی نیست که در آمار ثبت شود، اما در سرنوشت یک فصل تأثیر می‌گذارد.

برونو فرناندز نه فقط بهترین بازیکن این تیم، بلکه تنها دلیل ادامه حیات فوتبال یونایتد در این فصل بوده؛ و بازی مقابل فارست فقط یک یادآوری دیگر بود: تا وقتی او در زمین است، یونایتد هرگز کاملاً شکست‌خورده نیست.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری