انگلیس در انتظار جرقه‌های انفجاری پسر با استعدادش!

به گزارش مجله خبری نگار، فیل فودن از آن بازیکن‌هایی است که همیشه میان دو تصویر معلق مانده؛ تصویری که فوتبال از او ساخته و تصویری که پپ گواردیولا از او می‌خواهد. سال‌هاست درباره‌اش گفته می‌شود «استعداد نسل»، «پدیده»، «وارث خط میانی سیتی»، اما هر بار که قرار بوده این القاب به واقعیت تبدیل شود، یا مصدومیت رسیده، یا نیمکت‌نشینی یا تصمیم‌های تاکتیکی مربی. همین فاصله میان انتظار و واقعیت، فودن را به یکی از پیچیده‌ترین چهره‌های نسل جدید فوتبال انگلیس تبدیل کرده. اما در شبی که سیتی برای زنده ماندن در کورس قهرمانی نیاز به یک جرقه داشت، او همان جرقه بود.

نمایش فودن مقابل کریستال پالاس فقط یک بازی خوب نبود؛ یک بیانیه بود. بیانیه‌ای خطاب به توخل، به تیم ملی، به رسانه‌ها و حتی به خود گواردیولا. او در شرایطی وارد زمین شد که سه ستاره هجومی سیتی روی نیمکت بودند و تیم در نیم ساعت اول هیچ نشانی از برنده شدن نداشت. اما فودن با یک حرکت، با یک پشت‌پای خلاقانه، بازی را از حالت بسته بیرون کشید و آنتوان سمنیو را در موقعیتی قرار داد که بتواند قفل مسابقه را بشکند. این لحظه، لحظه‌ای بود که فودن دوباره یادآوری کرد چرا فوتبال انگلیس سال‌هاست منتظر انفجار اوست.

گل دوم هم از همان جنس بود؛ کنترل توپ، تصمیم سریع، پاس در لحظه درست. فودن در این بازی فقط پاس نداد، فقط دریبل نزد، فقط دو موقعیت ساخت؛ او ریتم ساخت. چیزی که سیتی بدون هالند و دوکو و چرکی کم داشت، همان چیزی بود که فودن به زمین تزریق کرد: جریان. او بازی را از حالت کند و قابل پیش‌بینی به یک مسابقه سیال تبدیل کرد؛ مسابقه‌ای که در آن توپ از پای او به سمت خطر حرکت می‌کرد.

اما شاید مهم‌ترین بخش این شب، نه پاس گل‌ها بود و نه تشویق ایستاده تماشاگران. مهم‌ترین بخش، بازگشت شخصیت بود. فودن در ماه‌های اخیر زیر سایه تردید‌ها قرار گرفته بود؛ تردید درباره جایگاهش در تیم ملی، تردید درباره نقش او در سیتی، تردید درباره اینکه آیا هنوز همان بازیکنی است که قرار بود فوتبال انگلیس را تغییر دهد. این بازی پاسخی بود به همه آن تردیدها. پاسخی آرام، اما قاطع.

فودن همیشه بازیکنی بوده که فوتبال را با حس بازی می‌کند، نه با زور. او از جنس بازیکنانی است که وقتی لمس اول‌شان درست باشد، همه چیز درست می‌شود. مقابل پالاس، لمس اول او دوباره همان لمس قدیمی بود؛ همان لمس مطمئن، همان لمس خلاق، همان لمس بازیکنی که می‌تواند یک مسابقه را از هیچ بسازد.

در پایان شب، وقتی از زمین بیرون آمد و ورزشگاه ایستاده تشویقش کرد، انگار یک حقیقت ساده دوباره یادآوری شد: فودن هنوز تمام نشده. هنوز همان بازیکنی است که می‌تواند یک فصل را تغییر دهد. فقط کافی است فرصت داشته باشد، اعتماد داشته باشد و خودش را باور کند. این بازی، شبی بود که او دوباره خودش را باور کرد.