حمله ناینگولان به مک‌تومینای: زیادی بزرگش کردند!

به گزارش مجله خبری نگار، در ناپل، اسکات مک‌تومینای در دو سال گذشته مسیری را طی کرده که کمتر کسی تصورش را می‌کرد؛ از بازیکنی نیمکت‌نشین در منچستریونایتد تا ستاره‌ای که با گل‌هایش یک اسکودتو را امضا کرد، جایزه بهترین بازیکن فصل سری‌آ را گرفت و حتی نامش در فهرست نامزد‌های توپ طلا قرار گرفت. اما در فوتبال ایتالیا، موفقیت همیشه به معنای پذیرش عمومی نیست. راجا ناینگولان، هافبک جنجالی و سرسخت سال‌های نه‌چندان دور رم و اینتر، در یک اظهار نظر تند، مک‌تومینای را «بازیکنی معمولی» توصیف کرده؛ بازیکنی که به‌زعم او گل می‌زند، اما کیفیت بازی‌سازی و تکنیک لازم برای سطح بالای فوتبال را ندارد.

این انتقاد در تضاد کامل با تصویری است که ناپولی از مک‌تومینای ساخته. او در ۷۶ بازی ۲۶ گل زده، در فینال‌ها و بازی‌های بزرگ تعیین‌کننده بوده و با گل آکروباتیکش برابر کالیاری، چهارمین قهرمانی تاریخ باشگاه را رقم زده. در شهر، تصویرش روی دیوارهاست و هواداران لقب «مک‌برادر» را برایش انتخاب کرده‌اند؛ لقبی که نشان می‌دهد او فقط یک بازیکن موفق نیست، بلکه تبدیل به بخشی از فرهنگ ناپل شده. اما ناینگولان که همیشه زبان تندی داشته، می‌گوید این آمار‌ها او را قانع نمی‌کند و مک‌تومینای در بازی بین خطوط و ساختن جریان بازی، در سطح ستاره‌های واقعی نیست.

ناینگولان حتی پا را فراتر گذاشته و خودش را در دوران اوج بالاتر از مک‌تومینای و حتی هاکان چالهان‌اوغلو قرار داده، هرچند اعتراف کرده نیکولو بارلا از همه آنها یک سر و گردن بالاتر است. او از کوین دی‌بروینه و لوکا مودریچ هم به‌عنوان نمونه‌های واقعی هافبک‌های خلاق یاد کرده؛ بازیکنانی که به‌زعم او «چیز‌هایی می‌بینند که دیگران نمی‌بینند».

اما در ناپل، این حرف‌ها پژواکی ندارد. مک‌تومینای برای هواداران نماد جنگندگی، نظم و گل‌های حیاتی است. او در سوپرجام ایتالیا هم نقش مهمی داشت و حتی اگر این فصل اینتر دوباره قهرمان شود، جایگاه مک‌تومینای در چشم مردم ناپل تغییر نمی‌کند. او برای تیم آنتونیو کونته همان مهره‌ای بوده که در لحظه‌های سخت بازی را از سکون بیرون می‌کشد و با حضورش وزن تیم را بالا می‌برد.

ناینگولان در ادامه صحبت‌هایش به تیم ملی بلژیک هم اشاره کرده و گفته نسل طلایی کشورش به‌خاطر «زیادی ستاره بودن» و «زیادی قهرمان بودن» شکست خورد؛ تیمی که پر از نام‌های بزرگ بود، اما هیچ‌وقت نتوانست یک جام بزرگ را لمس کند. این حرف‌ها نشان می‌دهد او همچنان همان شخصیت بی‌پرده و بی‌ملاحظه‌ای است که همیشه بوده؛ کسی که بدون تعارف نظرش را می‌گوید، حتی اگر خلاف جریان باشد.

در نهایت، مک‌تومینای برای برخی یک بازیکن معمولی است و برای برخی یک قهرمان. اما در ناپل، جایی که فوتبال با احساسات سنجیده می‌شود نه با آمار خشک، او جایگاهی دارد که هیچ نقدی نمی‌تواند آن را تکان بدهد.