اعمال محاصره دریایی؛ مصداق کلاسیک تعریف «تجاوز»

اعمال یک محاصره دریایی، به‌معنای واقعی کلمه، مصداق کلاسیک تعریف «تجاوز» است. بند (ج) ماده ۳ قطعنامه ۳۳۱۴ مجمع عمومی سازمان ملل متحد (تعریف تجاوز) کاملاً صریح است: «محاصره بنادر یا سواحل یک دولت توسط نیرو‌های مسلح دولت دیگر» به‌عنوان عمل تجاوز محسوب می‌شود. از این‌رو، چنین اقدامی نقض آشکار آتش‌بس توسط آمریکا به شمار می‌آید.

به گزارش مجله خبری نگار،در مقابل، محدودسازی عبور و مرور از سوی ایران در تنگه هرمز، ماهیتاً موضوعی کاملاً متفاوت است. ایران نه هیچ بندری را مسدود کرده و نه محاصره‌ای عام اعلام کرده است. بلکه صرفاً محدودیتی پیشگیرانه بر عبور شناور‌های متخاصم در یک آبراه باریک که از آب‌های سرزمینی خود آن عبور می‌کند، اعمال کرده است.

این اقدام، اجرای حق دفاع مشروع ایران ذیل ماده ۵۱ منشور ملل متحد است که در واکنش به یک حمله مسلحانه غیرقانونی و بدون تحریک قبلی، و در مواجهه با تهدیدات بی‌سابقه و حیاتی اتخاذ شده است.

اقدام ایران همچنین کاملاً منطبق با موضع دیرینه کشور در خصوص اصل «عبور بی‌ضرر» است که عبور از تنگه هرمز را تنظیم می‌کند.

ایران طی دهه‌ها - در انطباق با کنوانسیون ۱۹۵۸ ژنو درباره دریای سرزمینی و منطقه نظارت (Contiguous Zone) و نیز قوانین داخلی خود (به‌ویژه قانون ۱۳۷۲ مربوط به مناطق دریایی جمهوری اسلامی ایران) - همواره بر این موضع پای فشرده است که حق عبور بی‌ضرر شامل شناور‌هایی که امنیت آن را تهدید می‌کنند یا درگیر اعمال خصمانه هستند، نمی‌شود.

در یک گلوگاه راهبردی مانند هرمز، که آبراه مستقیماً از آب‌های سرزمینی ایران عبور می‌کند، تهران همواره حق حاکمیتی خود را برای تنظیم یا منع عبور شناور‌های فاقد وصف «بی‌ضرر» محفوظ دانسته است.

بنابراین، این موضع جدیدی نیست؛ بلکه اعمالی مستمر و مشروع از یک دیدگاه حقوقی است که ایران از دهه‌های ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰ بدون مواجهه با اعتراض مؤثر، بر پایه چارچوب معاهدات مربوطه و حقوق بین‌الملل عرفی، مطرح و دنبال کرده است.

منبع: ایرنا

لینک کپی شد

منبع: ایرنا

اشتراک‌ گذاری