دوربین، ابزاری در دست صهیونیست‌ها برای تولید خشونت علیه فلسطینی‌ها

به گزارش مجله خبری نگار،این گزارش توضیح می‌دهد که از زمان آغاز تجاوز اشغالگران به نوار غزه در اکتبر ۲۰۲۳، الگوی رو به رشدی از فیلمبرداری از حملات به فلسطینی‌ها، از دستگیری و شکنجه گرفته تا قتل، مستند شده است.

این صحنه‌ها سپس در پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی به عنوان منابع غرور و انتشار به اشتراک گذاشته می‌شوند و بدن فلسطینی‌ها را به یک شیء بصری تبدیل می‌کنند که برای تحقیر و کنترل، چه در داخل و چه در خارج از اسرائیل مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این گزارش با عنوان «از تصویر تا بدن: خشونت بصری به عنوان ابزاری برای تحقیر و کنترل جوانان فلسطینی» نشان می‌دهد که این شیوه‌ها در یک چارچوب ساختاری گسترده‌تر قرار می‌گیرند، جایی که تصویر دیگر صرفاً بازتاب خشونت نیست، بلکه ابزاری مستقیم برای تولید آن است.

این گزارش خاطرنشان کرد که این ویدیو‌ها برای مستندسازی یا اهداف پاسخگویی منتشر نمی‌شوند، بلکه به عنوان «غنائم جنگی دیجیتال» نمایش داده می‌شوند، که برای فخرفروشی و تحقیر و ایجاد تعامل از سوی کاربران اسرائیلی استفاده می‌شوند و در نتیجه عادی‌سازی خشونت به عنوان نوعی «نمایش» را تقویت می‌کنند.

این مرکز مجموعه‌ای از تجاوز‌های فیلمبرداری شده، از جمله فیلمبرداری از اسیران فلسطینی برهنه یا مورد بازرسی‌های تحقیرآمیز قرار گرفته، و همچنین مستندسازی تجاوز‌های جنسی در داخل زندان‌ها و بازداشتگاه‌ها را مستند کرده است. در یکی از شهادت‌های جمع‌آوری شده توسط مرکز حقوق بشر فلسطین، یک زن فلسطینی طی دو روز بار‌ها مورد تجاوز قرار گرفت، در حالی که سایر سربازان از این جنایت فیلمبرداری کرده و تهدید به انتشار آن در پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی کردند. سازمان ملل متحد نیز موارد مشابهی را مستند کرده است که نشان دهنده استفاده از تصاویر به عنوان ابزاری برای ارعاب جمعی است که فراتر از قربانی فردی به کل جامعه گسترش می‌یابد.

این گزارش در تحلیل خود از بُعد بصری، اشاره کرد که تصویرسازی از فلسطینی‌ها محدود به مستندسازی تخلفات نیست، بلکه بدن را در یک سیستم سلطه تغییر شکل می‌دهد. تصاویر و ویدیو‌ها اسیران چشم‌بند زده و دستبند زده را نشان می‌دهند که مجبور به خم شدن، زانو زدن یا دراز کشیدن در موقعیت‌هایی هستند که چیزی را ایجاد می‌کنند که آن را «بدن مطیع» می‌نامند - بدنی بدون هویت یا صدا، که به یک شیء بصری تحت نظارت تقلیل یافته است.

این گزارش همچنین مواردی را مستند کرده است که در آن اسیران مجبور به تکرار عباراتی مانند «من عاشق اسرائیل هستم» یا «آنچه از من خواسته می‌شود را انجام خواهم داد» شده‌اند، یا در صحنه‌هایی که تحقیر را به سرگرمی تبدیل می‌کنند، تحت فشار در مقابل دوربین در حال رقص ظاهر شده‌اند.

این گزارش خاطرنشان کرد که این الگوی خشونت به تحقیر نمادین متوقف نمی‌شود، بلکه به مستندسازی کنترل کامل بر بدن، حتی تا لحظه قتل، گسترش می‌یابد.

این گزارش به نمونه‌هایی از ویدیو‌های منتشر شده توسط سربازان اشاره کرد که بمباران فلسطینی‌ها را هنگام فرار نشان می‌دهد، یا هدف قرار دادن مرد جوانی که کیسه آرد را در راه بازگشت از یک مرکز توزیع کمک حمل می‌کند - صحنه‌هایی که ادعای کنترل مطلق بر زندگی و مرگ را، چه از نظر میدانی و چه از نظر بصری، منعکس می‌کند.

این گزارش اشاره کرد که این الگو در زندان‌ها و بازداشتگاه‌ها تشدید می‌شود، جایی که ویدیو‌ها نشان می‌دهند سربازان هنگام فیلمبرداری از اسرا به آنها حمله فیزیکی می‌کنند یا آنها را مجبور می‌کنند برهنه و در موقعیت‌های تحقیرآمیز بسته بمانند.

این گزارش در حالی است که اخیرا جمعی از سرباز‌های اسرائیلی که از هفتم اکتبر ۲۰۲۳ در جنگ علیه غزه شرکت داشتند، با نام‌های مستعار در گفت‌و‌گو با روزنامه عبری «هاآرتص» اظهارات تکان‌دهنده‌ای درباره جنایاتی که خودشان یا دیگر سرباز‌ها در این منطقه محاصره شده مرتکب شدند، از جمله کشتار غیرنظامیان، ادرار کردن روی اسرای فلسطینی، سرقت دارایی‌ها و تخریب خانه‌های آنها ارائه دادند.

یکی از این سرباز‌ها به نام «یووال» ۳۴ ساله که بزرگ‌شده شهر اشغالی تل‌آویو است و در یکی از شرکت‌های بزرگ فناوری به عنوان برنامه‌نویس کامپیوتر کار می‌کند، درباره تجربه خود در جنگ گفت: در جهنم بودم، اما از آن آگاه نبودم، دسامبر ۲۰۲۳ در شهر خانیونس در جنوب نوار غزه خدمت می‌کردم، حملات هوایی ادامه داشتند و بمب‌هایی به وزن یک تن در نزدیکی من اصابت می‌کردند و قلبم از جا کنده می‌شد.

یووال با اشاره به حرکت یگان آنها به سمت غرب و مرکز شهر خانیونس در یک درگیری بسیار شدید گفت: هیچ بخشش و کفاره‌ای برای کاری که انجام دادیم، وجود ندارد.

این سرباز ارتش رژیم صهیونیستی در ادامه گفت: یگان ما در نزدیکی جاده صلاح‌الدین از طریق پهپاد چند فرد مشکوک را شناسایی کرده و به آنها حمله کرد، من داشتم مثل دیوانه‌ها به سمت آنها شلیک می‌کردم درست مثل کاری که در زمان تمرینات انجام می‌دادم، اما زمانی که رسیدم متوجه شدم آنها نظامی نبودند بلکه یک پیرمرد و سه توجوان بودند که هیچ یک از آنها اسلحه نداشتند، اما به شدت تیرباران شده بودند، هیچ کسی یک کلمه هم نگفت تا اینکه فرمانده گردان آمد و یکی از سرباز‌ها به این اجساد آب دهان انداخت و به آنها اهانت کرد، من شوکه شدم، اما حرفی نزدم، چون ترسیده بودم، تقریبا سه ما بعد از خدمت مرخص شدم، برای من جشن گرفتند و من را قهرمان خواندند، اما من احساس می‌کردم که یک هیولا هستم.

یک سرباز زن ارتش رژیم صهیونیستی به نام «مایا» ساکن شهر اشغالی تل‌آویو که دانشجوی فلسفه است، درباره تجربه حضور خود در نوار غزه به عنوان افسر نیروی انسانی یکی از گردان‌های زرهی ذخیره گفت: در جنگ شاهد کشتار انسان‌های بی‌گناه بودم، اگر اینها را در روزنامه می‌خواندم، فریاد می‌زدم، اما در واقعیت این اتفاقات به شکلی کاملا عادی اتفاق افتاد.