«Mickey ۱۷»؛ روایتی از انسان‌هایی که شخصیت خود را گم کرده‌اند

اگر قرار باشد هر بار که می‌میری، نسخه تازه‌ای از تو ساخته شود، آیا هنوز همان آدم قبلی هستی؟ «Mickey ۱۷» با همین سؤال ساده، اما ترسناک شروع می‌شود؛ فیلمی درباره بدن‌هایی که مصرف می‌شوند، حافظه‌هایی که کپی می‌شوند و انسانی که آرام‌آرام از خودش تهی می‌شود.

به گزارش مجله خبری نگار/برنا - فیلم جدید Bong Joon-ho مثل اغلب آثارش، از دل سرگرمی وارد سیاست و فلسفه می‌شود. این‌بار با یک داستان علمی‌–تخیلی که در ظاهر درباره استعمار فضایی است، اما در باطن درباره همان چیزی حرف می‌زند که هر روز روی زمین تجربه می‌کنیم: بی‌ارزش شدن انسان در سیستم.

میکی، کارگری است که برای مأموریت‌های خطرناک انتخاب شده، چون «قابل جایگزینی» است. هر بار که می‌میرد، بدن تازه‌ای از او ساخته می‌شود؛ با همان خاطرات، همان شخصیت و همان ترس‌ها. اما مسئله دقیقاً همین‌جاست: اگر نسخه‌های متعدد از تو وجود داشته باشد، کدام‌شان واقعاً «تو» هستند؟

Robert Pattinson در یکی از متفاوت‌ترین نقش‌آفرینی‌هایش، انسانی را بازی می‌کند که بین نسخه‌های مختلف خودش گیر افتاده؛ بازی‌ای سرد، کنترل‌شده و عمیق که به‌خوبی حس گم‌شدگی شخصیت را منتقل می‌کند.

«Mickey ۱۷» فقط درباره آینده نیست؛ درباره اکنون است. درباره کارگر‌هایی که جایگزین‌پذیرند، بدن‌هایی که مصرف می‌شوند و آدم‌هایی که ارزش‌شان با بهره‌وری سنجیده می‌شود. بونگ جون‌هو مثل همیشه شوخ‌طبعی سیاهش را با تلخی اجتماعی ترکیب می‌کند و جهانی می‌سازد که هم خنده‌دار است و هم عمیقاً ناراحت‌کننده.

مشکل فیلم شاید این باشد که در نیمه دوم، کمی شلوغ می‌شود و بعضی ایده‌های بزرگش فرصت نفس کشیدن پیدا نمی‌کنند. اما هسته مرکزی کار آن‌قدر قوی است که ضعف‌های روایی را تا حد زیادی می‌پوشاند.

«Mickey ۱۷» یادآوری می‌کند که ترسناک‌ترین آینده‌ها، آنهایی هستند که خیلی به امروز شبیه‌اند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری