رقابت عادلانه و ناعادلانه در طولانی‌ترین مسابقه جهان!

به گزارش مجله خبری نگار، این رویداد بی‌نظیر، روح چالش و اکتشاف را در دورانی که خودرو هنوز یک اختراع جدید بود، با هم ترکیب کرد و محدودیت‌های توانایی‌های ماشین و استقامت انسان را در یک سفر طاقت‌فرسای ۱۶۹ روزه که همچنان طولانی‌ترین مسابقه اتومبیل‌رانی ثبت شده است، محک زد. جمعیت عظیمی بالغ بر ۲۵۰ هزار نفر در مراسم افتتاحیه پرشور شرکت کردند، از جمله نمایندگانی از دو روزنامه حامی مسابقه، نیویورک تایمز و لو متین، که پوشش رسانه‌ای گسترده روزانه از این رویداد پیشگامانه را تضمین می‌کردند.

نه ماشین به نمایندگی از آمریکا، فرانسه، ایتالیا و آلمان در این مسابقه جاه‌طلبانه شرکت کردند. تنها شش ماشین از آنها سر وقت، ساعت ۱۱:۱۵ صبح، به سمت مقصدی دوردست که در آن روز‌ها خیال‌پردازی محض به نظر می‌رسید، حرکت کردند. مسیر برنامه‌ریزی‌شده، به طول ۲۰۹۳۰ کیلومتر، شامل عبور از کل ایالات متحده، سپس حرکت به سمت شمال به آلاسکا، عبور از تنگه یخ‌زده برینگ به سیبری در روسیه و ادامه در سراسر قاره آسیا، از طریق روسیه و اروپا، تا پایان در پاریس بود. با این حال، واقعیت بسیار سخت‌تر و پیچیده‌تر از هر نقشه‌ای بود که روی کاغذ کشیده شده بود.

رقبا با دنیایی تقریباً عاری از جاده‌های آسفالته رو‌به‌رو بودند، جایی که مسیر‌ها خاکی، باتلاقی و ناهموار بودند. این مسابقه به یک آزمون واقعی استقامت تبدیل شد، به خصوص در بخش سیبری که به "چالش سیبری" معروف شد.

با آب شدن یخ‌ها در بهار، زمین به دریایی از گل و لای غلیظ تبدیل شد که خودرو‌ها با سرعت حلزون، گاهی اوقات با فوت در ساعت، از میان آن عبور می‌کردند. در یک مرحله، تیم آمریکایی چهار روز کامل طول کشید تا مسافتی تنها ۹۶.۵ کیلومتر را طی کند. همه خودرو‌ها همچنین به دلیل کمبود زیرساخت‌های نگهداری، مجبور بودند با خرابی‌های مکرر مکانیکی دست و پنجه نرم کنند. توماس فلایر آمریکایی مجبور شد کل گیربکس خود را تعویض کند، در حالی که بروتوس آلمانی مجبور شد محور عقب خود را تعویض کند.

چالش‌ها تنها به زمین و نقص‌های مکانیکی محدود نمی‌شد؛ شرایط سخت آب و هوایی، تغییر اساسی در مسیر مسابقه را ایجاب کرد. برگزارکنندگان به دلیل شرایط ناامن مجبور شدند از ایده عبور از تنگه یخ‌زده برینگ صرف نظر کنند. در عوض، خودرو‌ها و تیم‌ها از طریق دریا و از طریق اقیانوس آرام به ژاپن و سپس به ولادیوستوک روسیه منتقل شدند تا مسابقه را ادامه دهند. تیم‌ها حتی به استفاده از خطوط راه‌آهن متوسل شدند و خودرو‌ها برای حرکت آسان‌تر، با استفاده از لاستیک‌های بادی روی ریل‌ها حرکت می‌کردند - نمایشی عجیب از نبوغی که شرایط سفر ایجاب می‌کرد.

خودروی آلمانی «بروتوس» که توسط ستوان هانس کوپن رانده می‌شد، در ۲۶ ژوئیه ۱۹۰۸ به پاریس رسید و رکورد را شکست. چهار روز بعد، در ۳۰ ژوئیه، خودروی آمریکایی «توماس فلایر» که توسط مکانیک جورج شوستر رانده می‌شد، پس از کناره‌گیری راننده اصلی‌اش، تقریباً ۱۶۷۰۰ کیلومتر را پیمود.

طنز تاریخی اینجاست: با وجود اینکه بروتوس زودتر رسیده بود، برگزارکنندگان، ماشین آمریکایی، توماس فلایر، را برنده اعلام کردند. این به دلیل جریمه‌هایی بود که در مجموع سی روز برای تیم آلمانی به دلیل دو تخلف اعمال شده بود: حمل بخشی از مسیر از طریق آمریکا با قطار و عبور از یک ایست بازرسی اجباری در ژاپن. بنابراین، با در نظر گرفتن زمان واقعی و جریمه‌ها، اختلاف بین برنده و نایب قهرمان ۲۶ روز بود که بزرگترین اختلاف پیروزی در تاریخ ورزش‌های موتوری تا به امروز است.

این پیروزی تبلیغات گسترده‌ای را به همراه داشت. پس از مسابقه، ماشین آمریکایی برنده به ایالات متحده منتقل شد و در آنجا به عنوان گواهی بر آن پیروزی ورزشی در موزه ملی اتومبیل به نمایش گذاشته شده است. توماس فلایر همچنین در سال ۱۹۰۸ با فروش ۱۰۰۰ دستگاه از مدل DX که مجهز به موتور ۷۰ اسب بخاری بود، به رکورد فروش دست یافت - که در آن زمان یک دستاورد تجاری قابل توجه بود.

«مسابقه بزرگ» چیزی بیش از یک رقابت بود؛ این یک نمایش جهانی از استقامت خودروسازی و آزمونی برای شجاعت پیشگامانی بود که با خودرو‌هایی که هنوز در مراحل ابتدایی خود بودند، غیرممکن‌ها را به چالش کشیدند. در طول این رویداد، اولین عبور زمستانی از ایالات متحده با خودرو نیز رقم خورد که توسط توماس فلایر در ۴۱ روز و ۸ ساعت و ۱۵ دقیقه انجام شد.

داستان این مسابقه، با جزئیات هیجان‌انگیزش از رنج، پشتکار و رقابت عادلانه و گاهی ناعادلانه، به عنوان میراثی ماندگار باقی می‌ماند که از لحظه‌ای سرنوشت‌ساز در تاریخ فناوری و اکتشاف حکایت می‌کند، زمانی که انسان تصمیم گرفت تمام جهان را به میدان مسابقه‌ای برای جاه‌طلبی خود تبدیل کند.