یک کشف امیدوارکننده: راز تقویت مهارت‌های گفتاری در کودکان مبتلا به اوتیسم

به گزارش مجله خبری نگار، اختلال طیف اوتیسم اغلب با تأخیر در گفتار و مشکلات ارتباطی همراه است که منجر به تأخیر در یادگیری زبان در بسیاری از کودکان در مقایسه با همسالانشان می‌شود.

تحقیقات قبلی نشان داده است که کودکان مبتلا به اوتیسم در سال‌های اولیه زندگی خود از برنامه‌های مداخله زودهنگام، تمرین‌های گفتاری و درمان‌های حمایتی بهره‌مند می‌شوند، اما مطالعه جدید تأیید می‌کند که تداوم در درمان عامل مهمی در دستیابی به نتایج مثبت است.

این مطالعه که توسط محققان دانشگاه درکسل در فیلادلفیا انجام شد، شامل ۷۰۷ کودک پیش‌دبستانی، بین ۱۵ ماه تا پنج سال، بود که برنامه‌های گفتاردرمانی را برای دوره‌های زمانی از شش ماه تا دو سال، به طور متوسط ​​۱۰ ساعت در هفته، دریافت کردند.

نتایج نشان داد که حدود دو سوم از کودکان شرکت‌کننده توانستند توانایی‌های گفتاری خود را توسعه دهند، در حالی که یک سوم دیگر پیشرفت قابل توجهی نداشتند، یا همچنان قادر به صحبت کردن نبودند.

این مطالعه نشان داد که ۶۶٪ از کودکانی که قادر به تکلم نبودند در ابتدا قادر به یادگیری کلمات تکی یا بهبود توانایی‌های زبانی خود بودند، در حالی که نیمی از کودکانی که گفتار محدودی داشتند تا پایان دوره درمان قادر به تشکیل عبارات کوتاه بودند.

در مقابل، حدود یک سوم از کودکان پس از دو سال همچنان قادر به صحبت کردن نبودند و مشخص شد که بیشتر آنها در مقایسه با کسانی که در برنامه‌های بلندمدت ادامه دادند، تحت درمان کوتاه‌مدت و با شدت بالا قرار گرفته بودند.

نتایج همچنین نشان داد کودکانی که از ابتدا قادر به تقلید صدا‌ها و حرکات بودند، شانس بیشتری برای توسعه مهارت‌های زبانی خود در مراحل بعدی داشتند.

برنامه‌های درمانی بر روش‌های مختلفی متکی بودند، از جمله مدل مداخله زودهنگام دنور که مبتنی بر بازی و ایجاد روابط مثبت است، و برنامه TEACCH که از نمودار‌های بصری و سازماندهی فضایی برای افزایش مهارت‌های ارتباطی استفاده می‌کند.

این مطالعه نشان داد که مدت زمان درمان، و نه شدت آن، ارتباط نزدیک‌تری با بهبود مهارت‌های گفتاری دارد، زیرا کودکانی که تحت درمان منظم و طولانی‌مدت قرار گرفتند، در مقایسه با کودکانی که تحت برنامه‌های فشرده کوتاه‌مدت قرار گرفتند، نتایج بهتری کسب کردند.

دکتر جیاکومو ویوانتی، نویسنده این مطالعه و رئیس بخش تشخیص و مداخله زودهنگام در موسسه اوتیسم درکسل، گفت که یافته‌های این تحقیق اهمیت تداوم مداخلات درمانی را تأیید می‌کند و بر لزوم تطبیق برنامه‌ها با نیاز‌های هر کودک تأکید دارد.

او توضیح داد که برخی از کودکان علیرغم دریافت درمان مبتنی بر شواهد، همچنان در رشد زبان تأخیر دارند، که این امر مستلزم نظارت دقیق و تنظیم مداوم برنامه‌های درمانی است.

علیرغم محدودیت‌های این مطالعه در پیگیری کودکان تنها به مدت دو سال، محققان تأکید می‌کنند که این مطالعه راه را برای تحقیقات گسترده‌تر برای درک بهتر مکانیسم‌های رشد زبان در کودکان مبتلا به اوتیسم هموار می‌کند.

تیم تحقیقاتی امیدوار است که این یافته‌ها به توسعه برنامه‌های مداخله‌ای مؤثرتر کمک کند و تا حد امکان کودکان بیشتری را قادر به کسب مهارت‌های ارتباطی و ادغام اجتماعی سازد.

منبع: دیلی میل