مجموعه‌ی شش جلدی «طلاش کن» منتشر شد

به گزارش مجله خبری نگار،، ترور پی‌درپی دانشمندان هسته‌ای ایرانی همواره این پرسش را مطرح می‌کند که به‌راستی چه افراد یا گروه‌هایی پشت این سوءقصد‌ها قرار دارند و چه اهدافی را دنبال می‌کنند؟ پیچیدگی در برنامه ترور‌ها بخشی از سیاستی است که از یک جهان‌بینی خاص نشئت می‌گیرد. این جهان‌بینی به القاء ایرانی‌ستیزی، مسلمان‌ستیزی و حمایت از رژیم‌صهیونیستی می‌پردازد و متصدیان این سیاست‌ها قطعا هدف مشترک را دنبال می‌کنند. از قبل هم مشخص بود که دست اسرائیل آغشته به این ترورهاست. با اتفاقات جنگ تحمیلی ۱۲ روزه برای همه روشن شد که عامل اصلی این ترور‌ها اسرائیل است.

اکنون خیلی از نهاد‌ها و دستگاه‌های دولتی و خصوصی این وظیفه را دارند که دانشمندان شهید را به نسل نوجوان و جوان به خوبی معرفی کنند تا با سبک زندگی، روش و منش آنها آشنا شوند. دانشمندانی که هم در علم نمونه و کم‌نظیر بودند و هم در تقوا.

مجموعه شش جلدی «طلاش کن» که توسط نوشکا (واحد نوجوان نشر شهید کاظمی) منتشر شده، روایت‌هایی جذاب و بکر از زندگی شش دانشمند شهید است که هر کدام سبک زندگی خاصی داشتند. همین متفاوت بودن نوع زندگی سبب می‌شود تا این مجموعه برای ذائقه‌های مختلف مناسب باشد.

«سردسته صَمپُزُف‌ها»؛ روایت‌هایی از زندگی دانشمند شهید محسن فخری‌زاده به‌قلم: زهرا عوض‌بخشی

«پازل اتمی»؛ روایت‌هایی از زندگی دانشمند شهید مجید شهریاری به‌قلم: زینب جلالی

«بمب انرژی»؛ روایت‌هایی از زندگی دانشمند شهید مسعود علی‌محمدی به‌قلم: هانیه پارسائیان

«سِکتور سعید»؛ روایت‌هایی از زندگی دانشمند شهید سید کاظم آشتیانی به‌قلم: زینب ملاحسینی

«جهشی»؛ روایت‌هایی از زندگی دانشمند شهید داریوش رضایی‌نژاد به‌قلم: زکیه دشتی‌پور

«آخیش بی‌آخیش»؛ روایت‌هایی از زندگی دانشمند شهید مصطفی احمدی روشن به‌قلم: مهدیه مهدی‌پور

عناوین این مجموعه شش جلدی است که با قلمی بسیار روان برای رده سنی نوجوان نوشته شده است.

از ویژگی‌های این مجموعه می‌توان به کوتاه و مختصر بودن روایت‌ها و تصاویر زیبا و کاربردی آن اشاره کرد که مخاطب را سر ذوق می‌آورد. ایجاد حس انگیزه، امید و تلاش را می‌توان از دیگر ویژگی‌های مجموعه «طلاش کن» دانست.

در بخشی از کتاب «سردسته صمپز ف‌ها» آمده است: از هوا کوفته نمی‌آید. یعنی اگر آدم می‌خواهد به چیزی برسد باید برای رسیدن به آن تلاش کند. همین‌طوری هلو نمی‌شود بپرد تو گلو. خود ادیسون که کاری کرد دنیا را برق بگیرد و لامپ لامپی شود گفته من هزار بار آزمایش برق را انجام دادم که لامپ‌ها اصلا روشن نمی‌شدند. زود دل نمی‌باختم. هر بار به خودم می‌گفتم من یک راه جدید کشف کردم که باعث می‌شود چراغ‌ها خاموش باشند. برای همین حوصله‌ام سرنمی‌رفته و حرصم نمی‌گرفته!

دقیقا تکه کلام محسن هم همین بوده! تجربه کردن چیز‌های جدید اصلا کار زشتی نیست. آدم باید تجربه کند تا بفهمد و چیز‌های جدید کشف کند.

در بخشی از کتاب «سکِتور سعید» آمده است:

کم‌کم صدای موفقیت رویان از مرز‌های ایران گذشت. خیلی از کشور‌ها هنوز باورشان نمی‌شد. اما هر سال ۵۰۰ مامان بابا، از شرق و غرب دنیا مهمان رویان می‌شدند. جوری صف می‌کشیدند جلو رویان که انگار مجانی درمان می‌کنند. خودشان می‌گفتند: «خانوم پرستار‌های ایرانی مث فرشته دور مامان‌ها می‌چرخند. همه جوره هوای همه رو دارند. چه ایرانی باشند، چه خارجی. دارو درمان‌هایی هم که استفاده می‌کنند با بهترین جا‌های دنیا مثل هم است. هزینه رو هم خیلی خوب می‌گیرند.»

خارجی‌ها وقتی به کشورشان برمی‌گشتند، فقط ایران و موسسه رویان را تبلیغ می‌کردند.

گزیده‌ای از کتاب «بمب انرژی»:

خانه‌شان از مدرسه خیلی دور بود. بچه‌ها در سرویس، مثل ذرت که توی قابلمه، پف‌فیل می‌شود و دانه‌هایش بالا و پایین می‌پرد، از سروکول هم بالا می‌رفتند. تصمیمش را گرفته بود. می‌خواست هر طور شده همۀ مسئله‌های ریاضی دنیا را حل کند. کل مسیر سرویس، مغزش مثل چرخ گوشت، مسئلۀ ریاضی را می‌خورد و حل می‌کرد. داخل مینی‌بوس، چشم به هم می‌زد، می‌دید جلوی در خانه رسیده است. زنگ را تندتند فشار می‌داد. تا در باز می‌شد، با کفش و لباس مدرسه می‌نشست پای دفتر و کتابش. تا موقع خواب هم هیچ معمایی از دستش درنمی‌رفت.

گزیده‌ای از کتاب «آخیش بی‌آخیش»:

زمین برای بعضی‌ها میخ دارد؛ یعنی نمی‌توانند روی آن بنشینند. دکتر‌های روان‌شناس به بعضی از این بعضی‌ها می‌گویند «بیش‌فعال». معنایش می‌شود کسی که بیشتر از اندازه فعالیت می‌کند و نمی‌تواند یک جا آرام بگیرد. حالا ممکن است این فعالیت‌ها خوب باشد یا از نوع دسته‌گل به آب دادن. مصطفی یک چیزی توی همین مایه‌ها بود.

گزیده‌ای از کتاب «پازل اتمی»:

مجید شده بود مسئول و متخصص پروژه‌های خیلی گنده منده. هرکس کاری به ذهنش میرسید که فکر می‌کرد این دیگر غول مرحله آخر است، می‌سپردش دست مجید.

یکی از استاد‌های قدیمی‌اش دوتا کار به او پیشنهاد داد. تصور استاد این بود یکی یکی انجام‌شان می‌دهد، اما مجید همزمان باهم شروع کرد. با چندتا از دانشمند‌های هسته‌ای جمع شدند، دست‌هایشان را گذاشتند روی هم و افتادند به جان کار. یکی راه‌اندازی نرم‌افزار‌های هسته‌ای بود؛ یکی دیگر هم کد‌های محاسباتی. این کد‌ها یک‌سری عدد و رقم و فرمول‌های پیچیده بودند که برای ساخت وسایل هسته‌ای بهشان نیاز داشتند. در تندترین و باکیفیت‌ترین حالت ممکن پروژه‌ها را تمام کردند و تحویل دادند.

استاد آمد، دید و گفت: کار نکردیدا بچه‌ها، شاهکار کردید. ایران چقدر باید خوشحال باشه شما‌ها رو داره هیچ، کل دنیا باید وایسن به افتخارتون ایستاده دست بزنن.

گزیده‌ای از کتاب «جهشی»:

دانشگاه که قبول بشوی باید خودت انتخاب کنی چه درس‌هایی را با چه استادی بخوانی. آن سال‌ها مثل حالا نبود که کامپیوتر و گوشی نقل و نبات باشد و همه‌جا پیدا شود. انتخاب واحد دانشگاه دستی بود. درس‌ها و استادشان را در برگه‌ای روی دیوار می‌زدند. هرکس درس‌های انتخابی‌اش را در جدول انتخاب واحد می‌نوشت و می‌برد دفتر مدیر گروه. داریوش مانده بود بین دوراهی. درسی که استادش بالاتر از دوازده نمره نمی‌داد را انتخاب کند یا نه؟

دانشجویان برق می‌دانستند این درس را، شیرین سه ترم باید بخوانند. ترم همان سه ماه تحصیلی خودمان است. بار اول وسط ترم حذفش می‌کردند، بار دوم تا آخر ترم سر کلاس می‌رفتند؛ اما افتادن قطعی بود. دست‌آخر با یک عالمه سختی، شاگرد اول‌ها نمره دوازده می‌گرفتند. تکلیف اخراجی‌های ردیف آخر که معلوم بود. هرکس نمره بالاتراز ده می‌گرفت به همه بچه‌ها شیرینی می‌داد.

صدایی مثل بمب در دانشگاه پیچید. استاد معروف برای اولین بار به یک دانشجو همان بار اول نمره نوزده و نیم داده بود. کوچکترین دانشجوی دوره توانسته بود ببیشترین نمره را از استاد بگیرد.

علاقه‌مندان برای مشاهده و تهیه این مجموعه به‌صوت تک‌جلدی یا مجموعه کامل می‌توانند با ورود به سامانه من و کتاب manvaketab.com و همچنین از طریق ارسال نام کتاب به سامانه پیام کوتاه ۳۰۰۰۱۴۱۴۴۱ کتاب‌ها را تهیه نمایند.