انتخابات آمریکا به حراج گذاشته شد؛ ۱۱.۹ میلیارد دلار برای خرید قدرت!

به گزارش مجله خبری نگار، انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۲۶ آمریکا به گران‌ترین چرخه انتخاباتی غیرریاست‌جمهوری در تاریخ این کشور تبدیل شده است. برآورد‌های نهایی سازمان‌های ردیابی هزینه‌های انتخاباتی نشان می‌دهد مجموع هزینه‌های این دوره به حدود ۱۱٫۹ میلیارد دلار رسیده است. این رقم شامل هزینه مستقیم نامزدها، احزاب سیاسی، گروه‌های مستقل و سایر سازمان‌های حامی می‌شود. داده‌های شرکت‌های ردیابی تبلیغات نیز هزینه تبلیغات سیاسی را ۱۱٫۶ تا ۱۱٫۸ میلیارد دلار برآورد کرده که حتی از کل هزینه تبلیغات چرخه ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ نیز بالاتر است. این افزایش چشمگیر عمدتاً ناشی از رشد بی‌سابقه هزینه‌های مستقل و خارج از کمپین‌های رسمی نامزد‌ها بوده است. هزینه گروه‌های خارجی و مستقل به حدود ۳٫۹میلیارد دلار رسیده که نسبت به دوره ۲۰۲۲ افزایش حدود ۸۵ درصدی را نشان می‌دهد. جمهوری‌خواهان در مجموع هزینه تبلیغات کمی پیش‌تر هستند، اما دموکرات‌ها در جذب کمک‌های مستقیم به نامزد‌ها عملکرد قوی‌تری داشته‌اند.

این حجم پول نشان‌دهنده شدت رقابت برای کنترل کنگره در شرایطی است که کنترل سنا و مجلس نمایندگان هر دو در خطر قرار دارد. رقابت سنای تگزاس میان جیمز تالاریکو دموکرات و کن پکستون جمهوری‌خواه با فاصله زیاد، گران‌ترین رقابت این دوره و حتی گران‌ترین رقابت غیرریاست‌جمهوری در تاریخ آمریکا بوده است. هزینه تبلیغات این رقابت به ۵۶۰ تا ۵۹۳ میلیون دلار رسیده و اگر هزینه نامزد‌ها و گروه‌های خارجی را با هم محاسبه کنیم، رقم نهایی به حدود ۵۶۰ تا بیش از ۶۷۰ میلیون دلار می‌رسد. بخش بزرگی از این هزینه از سوی گروه‌های مستقل وابسته به جمهوری‌خواهان تأمین شده است. رقابت سنای اوهایو و میشیگان در رتبه‌های بعدی قرار دارند و سه ایالت تگزاس، اوهایو و میشیگان به تنهایی بیش از ۱٫۳میلیارد دلار هزینه جذب کرده‌اند. در سطح ایالت‌ها کالیفرنیا با حدود ۹۷۹میلیون دلار هزینه تبلیغاتی کل در صدر قرار گرفت.

مقایسه این ارقام با دوره‌های پیشین تصویر روشنی از رشد تصاعدی هزینه‌ها ارائه می‌دهد. در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۲ مجموع هزینه‌ها حدود ۸٫۹میلیارد دلار بود. حتی با تعدیل تورم نیز هزینه ۲۰۲۶ به شکل قابل توجهی بالاتر است. هزینه خارج از کمپین در ۲۰۲۲ حدود ۲میلیارد دلار بود، اما در ۲۰۲۶ به ۳٫۹میلیارد دلار رسیده است.

اهداکنندگان چندصدمیلیون دلاری

در میان اهداکنندگان بزرگ، ایلان ماسک با فاصله زیاد در صدر قرار دارد. برآورد‌های مختلف، کمک‌های او را ۴۴۵ تا ۴۷۴ میلیون دلار اعلام کرده‌اند که تقریباً تمام آن به گروه‌های جمهوری‌خواه و به‌ویژه رقابت تگزاس اختصاص یافته است. ماسک از طریق کمیته اقدام سیاسی خودش و همچنین کمک‌های بزرگ به صندوق رهبری سنا نقش تعیین‌کننده‌ای در تأمین مالی رقابت‌های کلیدی داشته است. پس از او ریچارد و الیزابت اویهلین با حدود ۱۵۰میلیون دلار و جف یاس با حدود ۱۱۰میلیون دلار قرار دارند. در سمت دموکرات‌ها مایکل بلومبرگ ۸۳ تا ۸۵ میلیون دلار و خانواده سوروس ۱۰۰ تا ۱۰۳ میلیون دلار کمک کرده‌اند. ۱۰ اهداکننده برتر درمجموع بیش از یک‌میلیارد دلار و ۴۰ اهداکننده برتر حدود ۲٫۴میلیارد دلار وارد این انتخابات کرده‌اند. این تمرکز شدید پول در دست تعداد اندکی از افراد بسیار ثروتمند یکی از ویژگی‌های بارز این دوره بوده و بحث‌های گسترده‌ای درباره تأثیر پول بر دموکراسی آمریکا ایجاد کرده است.

یک مقایسه جالب

از منظر اقتصادی این حجم هزینه قابل مقایسه با تولید ناخالص داخلی سالانه چندین کشور است. ۱۱٫۹میلیارد دلار تقریباً معادل یا بیشتر از تولید ناخالص داخلی کشور‌هایی مانند گینه استوایی، موریتانی، توگو، نامیبیا یا مالاوی در برآورد‌های اخیر است. بسیاری از کشور‌های کوچک آفریقایی، جزایر اقیانوس آرام و برخی کشور‌های کارائیب، اقتصاد سالانه‌ای کمتر از این رقم دارند. به عبارت دیگر، پولی که تنها برای یک دوره انتخابات میان‌دوره‌ای در آمریکا خرج شده از کل اقتصاد سالانه ده‌ها کشور جهان بزرگ‌تر است. این مقایسه نشان می‌دهد مقیاس هزینه‌های انتخاباتی آمریکا تا چه اندازه از استاندارد‌های جهانی فاصله گرفته است. در حالی که بسیاری از کشور‌ها برای توسعه زیرساخت‌ها، آموزش یا بهداشت با کمبود منابع روبه‌رو هستند، در آمریکا میلیارد‌ها دلار صرف تبلیغات تلویزیونی، دیجیتال و عملیات میدانی می‌شود. علاوه بر ارقام کلی، نکات خواندنی و قابل تأمل دیگری نیز در این دوره وجود دارد. بخش قابل توجهی از هزینه‌ها صرف تبلیغات در تلویزیون سنتی شده، اما سهم تلویزیون متصل و تبلیغات دیجیتال نیز به شکل چشمگیری افزایش یافته است.

موضوع قدرت خرید و هزینه زندگی به یکی از محور‌های اصلی تبلیغات تبدیل شده و صد‌ها میلیون دلار صرف پیام‌هایی درباره اقتصاد شده است. در برخی رقابت‌ها نامزد‌ها خودشان در جذب کمک‌های مستقیم موفق بوده‌اند، اما در نهایت گروه‌های مستقل با تزریق پول سنگین نتیجه را تحت تأثیر قرار داده‌اند. برای مثال در تگزاس نامزد دموکرات در جذب کمک‌های مستقیم بسیار موفق‌تر بوده، اما جمهوری‌خواهان با کمک‌های خارجی فاصله را جبران کرده‌اند. این الگو در چند رقابت کلیدی دیگر نیز تکرار شده است. در نهایت اینکه هنوز هم بخش قابل توجهی از پول از طریق گروه‌هایی وارد می‌شود که هویت اهداکنندگان نهایی را به‌طور کامل افشا نمی‌کنند و به همین دلیل پول تاریک نامیده می‌شود. این پدیده در سال‌های اخیر شدت گرفته و در ۲۰۲۶ نیز ادامه یافته است. در عین حال برخی ناظران معتقدند حجم بالای تبلیغات می‌تواند سبب خستگی رأی‌دهندگان شود و تأثیر نهایی پیام‌ها را کاهش دهد. با این حال، نامزد‌ها و احزاب همچنان معتقدند در رقابت‌های نزدیک، هر دلار اضافی می‌تواند تفاوت ایجاد کند.

منبع: قدس-مهدی زارع