مشخص شده است که تنها زندگی کردن برای مغز سمی است

تنهایی تأثیری سم‌مانند بر مغز دارد

به گزارش مجله خبری نگار،دانشمندان دانشگاه فلوریدا و کالج پراویدنس دریافته‌اند که انزوای اجتماعی تأثیری سمی مانند بر مغز موش‌های پیر دارد و زوال شناختی را تسریع می‌کند. یافته‌های این مطالعه در مجله AGING منتشر شده است.

در این آزمایش، ۱۹ موش به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه در یک محفظه مشترک با هم زندگی می‌کردند، در حالی که گروه‌های دیگر به تنهایی در قفس‌های انفرادی زندگی می‌کردند. با وجود اینکه موش‌های منزوی اجتماعی می‌توانستند موش‌های دیگر را ببینند و بو کنند، از تعامل زنده محروم بودند. همه حیوانات اسباب‌بازی‌ها و محرک‌های یکسانی دریافت می‌کردند، اما تفاوت‌ها در محیط اجتماعی آنها بسیار مهم بود.

موش‌هایی که تنها زندگی می‌کردند، شروع به نشان دادن اختلالات شدید در حافظه و انعطاف‌پذیری شناختی کردند. به گفته دانشمندان، این اثر مشابه اثر مسمومیت با سم بود. وظایف ذهنی برای حیوانات گروه دوم چالش برانگیزتر بود - نورون‌های قشر کمربندی قدامی با شدت بیشتری فعال شدند که نشان دهنده تخلیه منابع است.

در عین حال، موش‌های اجتماعی‌شده توانایی‌های شناختی خود را در سطح افراد جوان حفظ کردند. هیپوکامپ جوندگان گروه دوم نیز هیچ کاهش قابل توجهی در فعالیت ناحیه CA۳ که کلید حافظه و یادگیری است، نشان نداد.

به گفته دانشمندان، یافته‌های این مطالعه برای بزرگسالان مسن‌تر مهم است: حفظ ارتباطات اجتماعی نه تنها می‌تواند روند زوال حافظه را کند کند، بلکه با ارائه حمایت عاطفی و کاهش استرس، سلامت مغز را نیز حفظ می‌کند.

محققان نتیجه گرفتند: «تشویق به ارتباط و تعامل اجتماعی یکی از مؤثرترین راه‌ها برای محافظت از مغز در برابر اثرات سمی انزوا و حفظ وضوح ذهنی با افزایش سن است.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری