چرا دائما در گذشته درجا می‌زنیم؟

چرا با وجود آگاهی، تمرین و تلاش، باز هم به الگو‌های قدیمی برمی‌گردیم؟ دکتر جو دیسپنزا، عصب‌پژوه و نویسنده پرفروش، می‌گوید پاسخ این سؤال در جایی عمیق‌تر از اراده است: در سیم‌کشی مغز و حافظه‌ی بدن.

به گزارش مجله خبری نگار، از نگاه دکتر جو دیسپنزا، تغییر واقعی یعنی تبدیل شدن به انسانی که دیگر نیازی به گذشته ندارد. نه با زور، نه با انکار، بلکه با آگاهی، حضور و تمرین مداوم. آینده زمانی شروع می‌شود که بدن، گذشته را رها کند.

بدن، اسیر گذشته است

به گفته دکتر دیسپنزا، اغلب ما فکر می‌کنیم ذهنمان تصمیم می‌گیرد، اما در واقع این بدن است که فرمان را در دست دارد. وقتی سال‌ها یک احساس، واکنش یا الگوی فکری تکرار می‌شود، بدن آن را به «حالت پیش‌فرض» تبدیل می‌کند.

ترس، خشم، رهاشدگی یا کمبود—همه می‌توانند به حافظه‌ی سلولی تبدیل شوند؛ حتی وقتی آگاهانه می‌خواهیم تغییر کنیم.

چرا تغییر این‌قدر سخت است؟

چرا دائما در گذشته درجا می‌زنیم؟

دیسپنزا توضیح می‌دهد که مغز عاشق پیش‌بینی‌پذیری است. ناشناخته برای مغز مساوی با خطر است، حتی اگر آینده‌ی جدید سالم‌تر و شادتر باشد. به همین دلیل، هنگام تغییر واقعی، بدن شروع به مقاومت می‌کند:

بی‌حوصلگی، اضطراب، خواب‌آلودگی، یا حتی بازگشت به روابط و رفتار‌های قدیمی.