روسیه یاد گرفته است که نتیجه درمان آسیب‌های مغزی تروماتیک را پیش‌بینی کند.

به گزارش مجله خبری نگار،سالانه تقریباً ۶۰۰۰۰۰ آسیب مغزی ناشی از ضربه در روسیه ثبت می‌شود و تا ۴۰٪ از کل خونریزی‌های داخل جمجمه، هماتوم‌های ساب دورال هستند - یکی از خطرناک‌ترین عواقب ضربه به سر. هنگامی که رگ‌های خونی پاره می‌شوند، خون فضای بین مغز و جمجمه را پر می‌کند و بافت را فشرده می‌کند. این وضعیت نیاز به درمان فوری دارد. متخصصان دانشگاه پزشکی ایالتی پرم به نام آکادمیسین E.A. واگنر و دانشگاه پلی‌تکنیک تحقیقات ملی پرم، یک برنامه کامپیوتری را توسعه داده و ثبت اختراع کرده‌اند که به پزشکان کمک می‌کند تا در اولین ساعات پذیرش بیمار، چشم‌انداز درمان را پیش‌بینی کنند. این خبر توسط سرویس مطبوعاتی دانشگاه به Gazeta گزارش شده است.

این الگوریتم مبتنی بر مشاهدات بالینی است که امکان شناسایی دو عامل کلیدی پیش‌آگهی را فراهم می‌کند: سن بیمار و محل هماتوم. این سیستم همچنین حجم خونریزی، زمان بین آسیب تا بستری شدن در بیمارستان و استفاده از رقیق‌کننده‌های خون را در نظر می‌گیرد.

توسعه‌دهندگان تأکید کردند که هدف این برنامه جایگزینی پزشک نیست، بلکه فراهم کردن ابزاری برای ارزیابی سریع و عینی وضعیت بیمار است. این امر به ویژه در موارد آسیب‌های مغزی که هر دقیقه اهمیت دارد، بسیار مهم است.

ولادیسلاو نیکیتین، دکترای فیزیک و ریاضیات و دانشیار گروه ریاضیات محاسباتی، مکانیک و بیومکانیک در دانشگاه پلی‌تکنیک تحقیقات ملی پرم، توضیح داد: «این برنامه به پزشک اجازه می‌دهد تا داده‌های کلیدی - سن، محل و حجم هماتوم، زمان سپری شده از آسیب‌دیدگی و اینکه آیا بیمار دارو‌های ضد انعقاد مصرف می‌کند یا خیر - را وارد کند. بر اساس امتیاز، پیش‌بینی بیماری را ارائه می‌دهد: مطلوب، متوسط ​​یا نامطلوب.»

نیاز به چنین ابزاری پس از تجزیه و تحلیل موارد بالینی انجام شده توسط جراحان مغز و اعصاب پرم آشکار شد. این مطالعه شامل بیمارانی بود که در شش ساعت اول پس از آسیب دیدگی بستری شده بودند. آنها بر اساس محل هماتوم به گروه‌هایی تقسیم شدند: نواحی پیشانی-گیجگاهی، جداری-گیجگاهی و پیشانی-پاریتو-اکسیپیتال. این امر به آنها اجازه داد تا ارزیابی کنند که چگونه محل خونریزی بر پیشرفت بعدی تأثیر می‌گذارد.

در میان بیمارانی که به نتایج درمانی خوبی دست یافتند، هماتوم در ناحیه پیشانی-گیجگاهی شایع‌ترین بود و ۳۵ ٪ از کل نتایج موفقیت‌آمیز را تشکیل می‌داد. نامطلوب‌ترین نتیجه در ناحیه پیشانی-جداری-پس‌سری مشاهده شد: این هماتوم‌ها از نظر حجم بزرگتر بودند و بیماران در شرایط شدیدتری بستری شده بودند. سن یکی دیگر از عوامل خطر بود. محققان قربانیان جوان (۲۲ تا ۲۹ سال) را با بیماران بالای ۶۰ سال با حجم خونریزی مشابه مقایسه کردند. تفاوت معنی‌دار بود.

آناتولی بالاندین، دانشیار گروه آناتومی دانشگاه پزشکی ایالتی پرم، دکترای علوم پزشکی و متخصص مغز و اعصاب، خاطرنشان کرد: «نتایج درمان برای بیماران مسن به طور قابل توجهی پایین‌تر از بیماران جوان‌تر است. آنها در شرایط شدیدتری بستری شده و روند بهبودی کندتری دارند. این تفاوت مربوط به گذار از استقلال تقریباً کامل به ناتوانی متوسط ​​است.»

این برنامه در حال حاضر توسط محققان در عمل بالینی مورد استفاده قرار می‌گیرد. توسعه‌دهندگان قصد دارند با جمع‌آوری داده‌های جدید، عملکرد سیستم را گسترش داده و الگوریتم‌ها را اصلاح کنند.