یک گیرنده فلفل تند، راه را برای دانشمندان برای ایجاد مسکن‌های بی‌خطر باز کرده است

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان دانشکده پزشکی دانشگاه کالیفرنیا، دیویس (ایالات متحده آمریکا) کشف کرده‌اند که گیرنده درد TRPV۱، که توسط کپسایسین فعال می‌شود - ماده‌ای که به فلفل چیلی تندی می‌دهد - به محرک‌های مختلف پاسخ‌های متفاوتی می‌دهد.

TRPV۱ روی سلول‌های عصبی درد قرار دارد و گرما، آسیب بافتی، التهاب و مواد شیمیایی، از جمله کپسایسین را تشخیص می‌دهد. از آنجا که نقش محوری در مسیر‌های درد دارد و شامل سیگنالینگ مواد افیونی نمی‌شود، مدت‌هاست که به عنوان یک هدف امیدوارکننده برای مسکن‌های غیراعتیادآور در نظر گرفته می‌شود. با این حال، تلاش‌ها برای مسدود کردن گیرنده به دلیل نقش به همان اندازه مهم آن در تنظیم دمای بدن پیچیده بوده است.

پیش از این، محققان فرض می‌کردند که پس از فعال شدن، TRPV۱ صرف نظر از محرک‌هایش، وارد همان حالت باز می‌شود. مطالعه جدید نشان می‌دهد که این گیرنده پیچیده‌تر است: به نظر می‌رسد محرک‌های مختلف، حالت‌های باز متفاوتی را با ویژگی‌های عملکردی متمایز تثبیت می‌کنند.

دانشمندان جریان‌های الکتریکی را از طریق کانال‌های منفرد فعال‌شده توسط کپسایسین، رزینیفراتوکسین (یک ترکیب بسیار تند از یک گیاه آبدار)، یون‌های هیدروژن (محیط اسیدی در هنگام آسیب و التهاب)، ترکیب شیمیایی ۲-APB و گرما اندازه‌گیری کردند. فعال‌کننده‌های مختلف به طور مداوم سطوح مختلفی از رسانایی تولید می‌کردند، که نشان می‌دهد کانال به جای ورود به یک حالت فعال مشترک، به طور متفاوتی باز می‌شود.

این تیم چندین روش را با هم ترکیب کرد: اندازه‌گیری‌های حساس نفوذپذیری یون، تصویربرداری فلورسانس در سلول‌های زنده برای مشاهده جابجایی اجزای کانال پروتئینی و مدل‌سازی کامپیوتری. همه رویکرد‌ها نشان‌دهنده وجود چندین پیکربندی باز مختلف از TRPV۱ بودند.

وقتی دو محرک به طور همزمان اعمال شدند، کانال کندتر باز شد، نه سریع‌تر. این نشان می‌دهد که مکانیسم‌های فعال‌سازی مختلف گاهی اوقات با یکدیگر تداخل می‌کنند و لایه دیگری از پیچیدگی را به پردازش درد اضافه می‌کنند.

تلاش‌های قبلی برای هدف قرار دادن TRPV۱ با دارو‌های مسکن اغلب منجر به عوارض جانبی، از جمله اختلالات شدید تنظیم حرارت، می‌شد. این کار جدید نشان می‌دهد که در آینده، می‌توان به طور انتخابی حالت‌های گیرنده مرتبط با محرک‌های درد را هدف قرار داد و در عین حال، گیرنده‌های مسئول درک گرمای طبیعی را حفظ کرد.

این کار بینش‌های جدیدی در مورد یکی از مهم‌ترین حسگر‌های درد بدن و یک نقشه راه بالقوه برای مسکن‌های ایمن‌تر و دقیق‌تر ارائه می‌دهد. با این حال، تحقیقات بیشتری برای تبدیل این یافته‌ها به درمان‌های جدید مورد نیاز است.