پزشکان ارتباط بین وضعیت بدن و عملکرد مغز را توضیح می‌دهند

به گزارش مجله خبری نگار، قوز کردن فقط یک مشکل زیبایی‌شناختی نیست، بلکه یک محدودیت فیزیکی در تنفس، جریان خون و عملکرد مغز است. با کمر خمیده، دیافراگم با نصف ظرفیت خود عمل می‌کند، ظرفیت ریه کاهش می‌یابد و مغز اکسیژن کمتری دریافت می‌کند. لیودمیلا یلیساوتسکایا، متخصص استخوان‌درمانی، متخصص عملکرد عضلانی و بنیانگذار مرکز استئوپلاستی و جوان‌سازی میتو-بالانس و اوگنیا موراشکینا، فیزیوتراپیست از JSC مدیتسینا (کلینیک آکادمیک رویتبرگ)، با ایزوستیا در مورد چگونگی کنترل تنفس و عملکرد مغز توسط وضعیت بدن صحبت کردند.

چرا قوز کردن باعث اختلال در تنفس و عملکرد مغز می‌شود؟

وقتی فردی با کمر خمیده و سر به جلو می‌نشیند، دنده‌ها و لگن به هم نزدیک می‌شوند، فشار داخل شکمی افزایش می‌یابد و دیافراگم از نظر فیزیکی تحت فشار قرار می‌گیرد. دیافراگم با نصف ظرفیت خود کار می‌کند و ظرفیت ریه کاهش می‌یابد. طبق تحقیقات، با کیفوز شدید قفسه سینه، ظرفیت ریه می‌تواند تا ۳۰ درصد کاهش یابد. یلیساوتسکایا توضیح داد که در این شرایط، فرد حتی اگر واقعاً بخواهد، نمی‌تواند نفس کامل بکشد.

وقتی دیافراگم نتواند از عهده‌ی این کار برآید، بدن به دنبال جایگزینی می‌گردد: تنفس جبرانی دنده‌ای فوقانی وارد عمل می‌شود و عضلات گردن و شانه درگیر می‌شوند. این عضلات برای تنفس مداوم طراحی نشده‌اند؛ آنها دچار گرفتگی و اسپاسم می‌شوند و باعث درد در گردن، شانه‌ها و پشت سر می‌شوند. قوز کردن باعث تنفس سطحی می‌شود و تنفس سطحی قوز کردن را تشدید می‌کند.

قوز کردن مزمن باعث می‌شود فرد سریع‌تر و سطحی‌تر نفس بکشد، اما تنفس سطحی سطح دی‌اکسید کربن را در خون کاهش می‌دهد. دی‌اکسید کربن برای جدا شدن اکسیژن از هموگلوبین و رسیدن به بافت‌ها مورد نیاز است. وقتی دی‌اکسید کربن پایین باشد، خون قلیایی‌تر می‌شود و اکسیژن متصل می‌ماند و از رسیدن آن به مغز و عضلات جلوگیری می‌کند.

موراشکینا توضیح داد: «اینجا جایی است که آن «مه مغزی»، خواب‌آلودگی در حوالی زمان ناهار و ناتوانی در تمرکز بیش از پنج دقیقه، از آن ناشی می‌شود. این تنبلی نیست، بلکه فیزیولوژی است: نورون‌ها به دلیل وضعیت نامناسب بدن، سوخت کافی ندارند.»

چگونه تنفس دیافراگمی بر مغز و اضطراب تأثیر می‌گذارد

این فیزیوتراپیست خاطرنشان کرد که دیافراگم عضله اصلی تنفسی است و ساختاری گنبدی شکل را تشکیل می‌دهد که حفره‌های سینه و شکم را از هم جدا می‌کند. هنگام قوز کردن، این عضله فشرده می‌شود. تنفس صحیح دیافراگمی به عنوان یک اهرم بیومکانیکی عمل می‌کند و به تثبیت فشار داخل شکمی و کشش ملایم ستون فقرات کمک می‌کند. در مورد مغز، عصب واگ - شریان اصلی سیستم عصبی پاراسمپاتیک - در اینجا نقش دارد.

این فیزیوتراپیست توضیح داد: «دیافراگم و ریه‌ها حاوی گیرنده‌هایی هستند که وقتی به درستی حرکت می‌کنند، سیگنال قدرتمندی را از طریق عصب واگ مستقیماً به ساقه مغز می‌فرستند. این سیگنال می‌گوید: «ما در امان هستیم، می‌توانیم استراحت کنیم».

یلیساوتسکایا، به نوبه خود، مکانیسم اضطراب را توضیح داد. قوز کردن مزمن باعث تنفس سریع و سطحی می‌شود. این امر سطح دی اکسید کربن در خون را کاهش می‌دهد، که برای "جدا شدن" اکسیژن از هموگلوبین و رسیدن به بافت‌ها لازم است. وقتی سطح دی اکسید کربن پایین است، اکسیژن متصل می‌ماند و به مغز نمی‌رسد. این منجر به هیپوکسی متناقض می‌شود: ممکن است اکسیژن کافی در خون وجود داشته باشد، اما به مغز نمی‌رسد. علائم این بیماری با علائم حمله پانیک یکسان است.

نحوه اصلاح وضعیت بدن

موراشکینا توصیه می‌کند که با وضعیت گردن شروع کنید. تا زمانی که سر به جلو خم شده باشد، دیافراگم از نظر فیزیولوژیکی به درستی عمل نخواهد کرد. در وضعیت خنثی، وزن سر یک فرد بالغ حدود ۵ کیلوگرم است. اما خم شدن به جلو فقط ۱۵ درجه، بار روی ستون فقرات گردنی را به ۱۲ کیلوگرم و در ۶۰ درجه به ۲۷ کیلوگرم افزایش می‌دهد.

یلیساوتسکایا اضافه کرد که قوز کردن منجر به سندرم متقاطع فوقانی می‌شود: عضلات ذوزنقه‌ای، لواتور اسکاپولا و پکتورال بیش از حد کار می‌کنند، در حالی که فلکسور‌های عمقی گردن و رومبوئید‌ها ضعیف می‌شوند. این مشکل را می‌توان با تمرینات اصلاح کرد، اما ابتدا باید اسپاسم عضلات بیش از حد کار کرده را تسکین دهید و عضلات ضعیف شده را درگیر کنید. در غیر این صورت، ممکن است در نهایت عضلاتی را که از قبل تا حد نهایی خود کار می‌کنند، تقویت کنید.

این پزشک خاطرنشان کرد: «در توانبخشی، ما یک رویکرد گام به گام را در پیش می‌گیریم: ابتدا سر را به حالت خنثی بالای شانه‌ها برمی‌گردانیم، سپس قفسه سینه را باز می‌کنیم و تنها در این صورت به دیافراگم آموزش می‌دهیم که به طور کامل نفس بکشد. یکی بدون دیگری کار نخواهد کرد.»

موراشکینا برای جبران کم‌تحرکی، تنفس صحیح، «تنفس مربعی» با قرار دادن دست‌ها پشت سر و تمرینات محل کار مانند «قفل معکوس»، «افتادن شانه» و تنفس مقاومتی را توصیه می‌کند. با این حال، تکنیک‌های تهاجمی تنفس سریع برای افرادی که وضعیت بدنی نامناسبی دارند و دچار استئوکندروز گردنی هستند، منع مصرف دارد، زیرا می‌تواند منجر به اسپاسم عروقی، سرگیجه و از دست دادن هوشیاری شود.

اولین تغییرات - تنفس آسان‌تر، درد کمتر گردن - ظرف چند هفته ظاهر می‌شوند. بهبود تنفس و وضعیت بدن ظرف ۴ تا ۸ هفته قابل توجه است و آموزش مجدد کامل ۳ تا ۶ ماه طول می‌کشد.