یک روانشناس به مضرات تغییر مداوم وظایف برای تمرکز اشاره کرده است

به گزارش مجله خبری نگار، مینا خاچاتریان، روانشناس خانواده و متخصص روابط عمومی، توضیح داد که جابجایی بین وظایف مختلف، ماده خاکستری مغز را تخلیه و کورتیزول را افزایش می‌دهد.

او در مصاحبه‌ای با RuNews۲۴ ، خاطرنشان کرد که کار بر روی هر کاری با برنامه‌ریزی آغاز می‌شود. این مسئولیت شبکه‌ی پیشانی-آهیانه مغز است که به تعریف هدف، انتخاب اطلاعات لازم و حذف عوامل حواس‌پرتی کمک می‌کند. سپس شبکه‌ی توجه پشتی وارد عمل می‌شود و تمرکز را تضمین می‌کند.

وقتی عمیقاً متمرکز هستیم، مغز اطلاعات را تجزیه و تحلیل می‌کند و ارتباطات منطقی ایجاد می‌کند. برعکس، در حالت آرامش، مغز آزادانه‌تر خاطرات و ایده‌ها را با هم ادغام می‌کند که این امر ظهور راه‌حل‌های نوآورانه را تسهیل می‌کند.

خاچاتریان تأکید کرد که انجام همزمان دو کار که نیاز به تمرکز بالا دارند، عملاً غیرممکن است. مغز باید دائماً بین آنها جابجا شود و اهداف و قوانین عملیاتی را تغییر دهد. این فرآیند به منابع قابل توجهی نیاز دارد، سطح استرس را افزایش می‌دهد و می‌تواند با آزاد شدن کورتیزول همراه باشد.

با این حال، برخی فعالیت‌ها را می‌توان بدون فشار قابل توجه با هم ترکیب کرد. برای مثال، گوش دادن به موسیقی هنگام پیاده‌روی، پخش یک پادکست ساده هنگام ورزش یا طراحی هنگام صحبت با تلفن.

این متخصص توضیح داد که چندوظیفگی زمانی امکان‌پذیر می‌شود که اقدامات، کانال‌های شناختی مختلفی را درگیر کنند یا یکی از آنها به طور خودکار به دست آید. در این حالت، مغز مجبور نیست دائماً توجه خود را بین دو فرآیند پیچیده تقسیم کند.

در همان روز، خاچاطوریان خاطرنشان کرد که به دلیل نحوه عملکرد حافظه، افراد می‌توانند خاطرات ساختگی را با خاطرات واقعی اشتباه بگیرند. به گزارش وب‌سایت ۳۶۰، کانفاباسیون یک مکانیسم روانشناختی است که در آن مغز به طور غیرارادی خاطرات نادرست ایجاد می‌کند و شکاف‌های حافظه را با جزئیات ساختگی پر می‌کند.

روان‌درمانگر، اوگنی کولگاوچوک، در مصاحبه‌ای با RT در ۱۲ اکتبر، خاطرنشان کرد که اهمال‌کاری اغلب تنبلی نیست، بلکه نشانه‌ای از اضطراب، کمال‌گرایی یا بی‌هدفی است. به گفته‌ی او، مرز بین برنامه‌ریزی سالم و اهمال‌کاری بیمارگونه نه در زمان، بلکه در عملکرد و آگاهی نهفته است.

اکاترینا کاتالینا، روانشناس، در ۸ اکتبر به NSN گفت که اجتناب از خستگی مزمن و استراحت‌های کوتاه چند بار در روز بسیار مهم است. در غیر این صورت، وقتی بدن به نقطه‌ای می‌رسد که «دیگر نمی‌توانم تحمل کنم»، دو روز مرخصی واقعاً کافی نخواهد بود.

همزمان، محققانی از اسپانیا و ایالات متحده در مورد تأثیر آسیب مغزی بر پاسخ به استرس گزارش دادند. پس از ترکیبی از آسیب و استرس، محققان افزایش نشانگر‌های مولکولی پاسخ التهابی در هیپوتالاموس و غده هیپوفیز را مشاهده کردند.