شناسایی یک عامل خطر جدی‌تر از سیگار کشیدن، خطر ابتلا به بیماری قلبی را افزایش می‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار، بر اساس تحقیقات منتشر شده در مجله قلب اروپا، تنهایی عامل خطر بزرگتری برای بیماری عروق کرونر قلب (وضعیتی که در آن رگ‌های خونی قلب تنگ یا مسدود می‌شوند) در افراد مبتلا به دیابت نسبت به رژیم غذایی، ورزش، سیگار کشیدن و افسردگی است.

پروفسور لو چی، نویسنده این مطالعه از دانشکده بهداشت عمومی و پزشکی گرمسیری دانشگاه تولان در نیواورلئان، گفت: "به نظر می‌رسد که کیفیت ارتباط اجتماعی برای سلامت قلب در افراد مبتلا به دیابت از کمیت ارتباط مهم‌تر است. ما نباید تأثیر تنهایی بر سلامت جسمی و عاطفی را دست کم بگیریم. من افراد مبتلا به دیابت را که احساس تنهایی می‌کنند تشویق می‌کنم که به یک گروه یا کلاس بپیوندند و سعی کنند با افرادی که علایق مشترکی دارند دوست شوند. "

محققان خاطرنشان می‌کنند: "تنهایی و انزوای اجتماعی در جوامع امروزی رایج است و در سال‌های اخیر به ویژه با همه‌گیری کووید-۱۹ و دیجیتالی شدن مداوم جامعه به یک کانون تحقیقاتی تبدیل شده است. "

تنهایی به کیفیت ارتباط اجتماعی اشاره دارد، در حالی که انزوا به کمیت آن اشاره دارد.

محققان افزودند: «انسان‌ها ذاتاً اجتماعی هستند. انسان‌ها نه تنها به حضور دیگران نیاز دارند، بلکه برای رسیدن به بزرگسالی سالم به روابط اجتماعی معنادار نیز وابسته هستند. این تعاملات اجتماعی با خانواده، دوستان، همسایگان یا همکاران برای سلامت جسمی و روانی ما بسیار مهم است.»

افراد مبتلا به دیابت بیشتر مستعد ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی هستند و احتمال تجربه تنهایی در آنها بیشتر از همسالان سالمشان است.

مطالعات قبلی در جمعیت عمومی نشان داده است که تنهایی و انزوای اجتماعی با افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی مرتبط است.

این مطالعه که به طور خاص در افراد مبتلا به دیابت انجام شد، بررسی کرد که آیا افرادی که تنهایی یا انزوای اجتماعی را تجربه می‌کنند، بیشتر از افرادی که دیابت ندارند، در معرض ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی هستند یا خیر.

این مطالعه شامل ۱۸۵۰۹ بزرگسال ۳۷ تا ۷۳ ساله در بیوبانک بریتانیا بود که در ابتدای مطالعه ۱۰ ساله دیابت داشتند، اما هیچ بیماری قلبی عروقی نداشتند.

احساس تنهایی و انزوا با استفاده از پرسشنامه‌هایی ارزیابی شد که به هر یک از ویژگی‌های پرخطر یک امتیاز اختصاص داده شد.

علاوه بر پرسشنامه‌هایی که عوامل دیگری مانند شاخص توده بدنی، فعالیت بدنی، رژیم غذایی، مصرف الکل، سیگار کشیدن، داروها، فشار خون، کلسترول و کنترل قند خون را ارزیابی می‌کردند.

طی یک دوره تقریباً ۱۰.۷ ساله، ۳۲۴۷ نفر به بیماری قلبی عروقی، از جمله بیماری عروق کرونر قلب (۲۷۷۱ نفر) یا سکته مغزی (۷۰۱ نفر؛ برخی از بیماران هر دو را داشتند) مبتلا شدند.

محققان دریافتند افرادی که بالاترین امتیاز را در تنهایی کسب کردند، در مقایسه با افرادی که کمترین امتیاز را داشتند، ۲۶ ٪ بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری قلبی عروقی بودند.

نتایج مشابهی برای بیماری عروق کرونر قلب مشاهده شد، اما ارتباط آن با سکته مغزی معنی‌دار نبود. نمرات انزوای اجتماعی با هیچ یک از پیامد‌های قلبی عروقی ارتباط معنی‌داری نداشت.

یافته‌ها همچنین نشان داد که تنهایی عامل خطر بزرگتری برای بیماری قلبی نسبت به رژیم غذایی، ورزش، سیگار کشیدن و افسردگی است، اما در مقایسه با عملکرد کلیه، کلسترول و شاخص توده بدنی، اثر ضعیف‌تری نشان داد.

پروفسور چی گفت: «تنهایی به عنوان یک عامل مستعدکننده برای بیماری‌های قلبی عروقی، رتبه بالاتری نسبت به بسیاری از عادات سبک زندگی دیگر دارد. ما همچنین دریافتیم که برای افراد مبتلا به دیابت، پیامد عوامل خطر جسمی (مانند کنترل ضعیف قند خون، فشار خون بالا، کلسترول بالا، سیگار کشیدن و عملکرد ضعیف کلیه) در افرادی که تنهایی را تجربه می‌کنند، بیشتر از افرادی است که این شرایط را ندارند.»

او نتیجه گرفت: «این یافته‌ها نشان می‌دهد که پرسش از افراد مبتلا به دیابت در مورد تنهایی باید بخشی از ارزیابی استاندارد شود و افراد مبتلا به خدمات سلامت روان ارجاع داده شوند.»