یک روانشناس توضیح داد که آیا روان‌پریش‌ها می‌توانند تغییر کنند یا خیر

گفت‌و‌گو: مغز روان‌پریش‌ها ممکن است پاسخ‌های همدلی‌مانندی ایجاد کند

به گزارش مجله خبری نگار، استفن گیلسپی، مدرس ارشد روانشناسی بالینی در دانشگاه لیورپول، به The Conversation گفت: مغز افراد دارای ویژگی‌های روان‌پریشی قادر به ایجاد پاسخ‌های همدلانه است، اما ممکن است از پیامد‌های عاطفی اعمال خود آگاه نباشند.

روان‌پریشی تقریباً ۱٪ از جمعیت را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما این گروه سهم نامتناسبی از جرایم خشونت‌آمیز را تشکیل می‌دهند. این اختلال با فقدان احساس گناه، سردی عاطفی و تمایل به دستکاری دیگران مشخص می‌شود. برای مدت طولانی، اعتقاد بر این بود که چنین افرادی اساساً قادر به همدلی نیستند.

به گفته گیلسپی، تحقیقات نشان می‌دهد که وقتی روان‌پریش‌ها افراد را در حال رنج یا ترس می‌بینند، اغلب فاقد واکنش فیزیولوژیکی معمول هستند - به عنوان مثال، گشاد شدن مردمک چشم، که در اکثر افراد نشان دهنده برانگیختگی عاطفی است. این ممکن است به این معنی باشد که آنها به طور خودکار در تشخیص ترس و درد و درک اینکه رفتارشان مضر است، مشکل دارند.

با این حال، داده‌های تصویربرداری عصبی، تصویر را پیچیده‌تر می‌کند. در یک مطالعه در سال ۲۰۱۳، محققان دانشگاه گرونینگن دریافتند که مجرمان روان‌پریش هنگام مشاهده صحنه‌های درد، پاسخ‌های همدلی خودجوش نشان نمی‌دهند.

این روانشناس توضیح می‌دهد: «با این حال، وقتی از افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضداجتماعی مستقیماً خواسته شد تا احساسات شخص دیگری را تصور کنند، همان نواحی مغز مانند افرادی که صفات روان‌پریشی ندارند فعال شد. این نشان می‌دهد که مکانیسم‌های عصبی همدلی دست‌نخورده هستند، اما به طور خودکار فعال نمی‌شوند.»

گیلسپی گفت، کمک به چنین افرادی برای آگاهی بیشتر از پیامد‌های عاطفی اعمالشان می‌تواند گامی مهم در جهت کاهش رفتار پرخاشگرانه باشد.

این متخصص در پایان گفت: «سوال این نیست که آیا روان‌پریش‌ها قادر به تغییر هستند یا خیر، بلکه سوال این است که چه روش‌هایی به فعال‌سازی و توسعه مکانیسم‌های همدلی آنها کمک خواهد کرد.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری