تیمی از محققان عامل ژنتیکی پشت یک بیماری نادر استخوانی را کشف کردند

به گزارش مجله خبری نگار، این مطالعه که در مجله Nature Communications منتشر شده است، نشان می‌دهد که نقص در یک ژن خاص - هتروزیگوت (الگوی ژنتیکی متشکل از دو آلل مختلف در یک جایگاه خاص) - در پروتئینی به نام MGP (پروتئین ماتریکس Gla) ممکن است باعث این اختلال شود که بر ساختار بافت همبند پشتیبان بدن تأثیر می‌گذارد.

ژن MGP در جلوگیری از کلسیفیکاسیون یا سخت شدن رگ‌های خونی و غضروف بسیار مهم است. فقدان کامل ژن MGP منجر به سندرم کوتیل می‌شود، یک اختلال مادرزادی نادر که در آن بافت‌ها کلسیفیکاسیون می‌شوند و باعث ایجاد مشکلاتی در اسکلت و رگ‌های خونی می‌شوند.

با این حال، در این مورد، تغییرات ژنتیکی کشف شده در MGP در مطالعه اخیر با سندرم کوتیل متفاوت است، زیرا منجر به یک اختلال اسکلتی متفاوت می‌شود که با تغییرات سلولی و مولکولی منحصر‌به‌فرد مشخص می‌شود.

محققان در مطالعه اخیر چهار فرد از دو خانواده غیرمرتبط با دو نوع هتروزیگوت در ژن MGP را مورد مطالعه قرار دادند. این افراد از دیسپلازی اپی‌فیزی چندگانه (MED) رنج می‌برند، یک اختلال ژنتیکی نادر که تقریباً در هر ۱۰۰۰۰ تولد در ۱ نفر رخ می‌دهد.

این اختلال بسیار نادر بر اپی‌فیز‌ها (انت‌های گرد استخوان‌های بلند) تأثیر می‌گذارد و منجر به کوتاهی قد با تنه کوتاه، مشکل در راه رفتن، درد و سفتی مفاصل و انگشتان کوتاه می‌شود.

مونثر مرشد، استاد گروه پزشکی، گروه غدد درون‌ریز و متابولیسم، گروه پزشکی تجربی و دانشکده دندانپزشکی و علوم بهداشت دهان و دندان و نویسنده ارشد این مطالعه، توضیح می‌دهد: «مطالعه ما چهار فرد از دو خانواده مختلف را توصیف می‌کند که تغییر جزئی در ژن MGP خود دارند. این تغییرات منجر به پروتئینی کمی متفاوت شد و این افراد یک اختلال استخوانی خاص را نشان دادند.»

محققان این تغییرات ژنتیکی را روی موش‌ها آزمایش کردند تا وضعیت را در هر دو سطح سلولی و مولکولی بهتر درک کنند.

یافته‌ها نشان داد که این تغییرات در MGB منجر به تولید پروتئینی می‌شود که به درستی از سلول‌ها خارج نمی‌شود. این نقص باعث ایجاد فشار بر شبکه آندوپلاسمی، شبکه درون سلولی که سنتز پروتئین در آن رخ می‌دهد، می‌شود و در نهایت منجر به مرگ سلول‌های غضروفی می‌شود. این فرآیند منجر به بدشکلی استخوان می‌شود که نشان‌دهنده شروع یک اختلال اسکلتی است.

این یافته‌ها با آزمایش‌هایی روی موش‌ها تأیید شد که مشکلات استخوانی مشابهی را در انسان‌هایی که در معرض همین تغییرات ژنتیکی قرار دارند، نشان داد.

این پیشرفت علمی می‌تواند درک ما از دیسپلازی اپی‌فیزی چندگانه را به طور قابل توجهی افزایش دهد و نتایج، اهمیت ژن MGB و نقش آن در رشد اسکلت را برجسته می‌کند و امیدی برای تشخیص و درمان بهتر برای مبتلایان به این بیماری نادر ایجاد می‌کند.

پروفسور مونتر مرشد، نویسنده اصلی این مطالعه، ابراز خوش‌بینی کرد که انتشار این مطالعه، افراد بیشتری را با شرایط اسکلتی مشابه به مشاوره تشویق می‌کند. این به نوبه خود، تحقیقات بیشتر را تسهیل می‌کند و درمان و مدیریت طولانی مدت این بیماری‌ها را بهبود می‌بخشد.