دانشمندان اختلالات خواب بعد از ۵۰ سالگی را با بازنشستگی زودهنگام مرتبط می‌دانند

به گزارش مجله خبری نگار، اختلالات خواب منظم پس از ۵۰ سالگی با کاهش امید به زندگی کاری ۵ تا ۸ ماه مرتبط است. افرادی که شبی ۹ ساعت یا بیشتر می‌خوابند، امید به زندگی کاری کمتری نسبت به افرادی که شبی ۷ تا ۸.۵ ساعت می‌خوابند، دارند. نویسندگان، امید به زندگی کاری را به عنوان میانگین تعداد سال‌هایی که انتظار می‌رود یک فرد ۵۰ ساله قبل از رسیدن به ۶۸ سالگی در نیروی کار بگذراند، تعریف کردند. این یک تخمین آماری برای یک گروه است، نه پیش‌بینی بازنشستگی برای یک فرد. این گزارش در مجله Medical Xpress منتشر شد.

این مطالعه بر اساس داده‌های دو پروژه مشاهده‌ای فنلاندی انجام شده است. مطالعه بخش عمومی فنلاند (FPS) شامل ۷۰۳۳۹ کارمند بخش عمومی بود که از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۶ مورد مشاهده قرار گرفتند. تقریباً ۸۰٪ از شرکت‌کنندگان زن بودند.

دانشمندان داده‌های خواب را از پرسشنامه اول که شرکت‌کنندگان پس از ۵۰ سالگی تکمیل کردند، به دست آوردند. خواب کمتر از هفت ساعت کوتاه، هفت تا هشت و نیم ساعت متوسط ​​و نه ساعت یا بیشتر طولانی در نظر گرفته شد.

محققان همچنین مشکلات به خواب رفتن و در خواب ماندن، بیدار شدن خیلی زود و عدم احساس بهبودی پس از استراحت شبانه را در نظر گرفتند. اختلالات خواب متوسط ​​به مواردی گفته می‌شود که دو تا چهار شب در هفته رخ می‌دهند، در حالی که اختلالات شدید به مواردی گفته می‌شود که پنج تا شش شب در هفته تا تقریباً هر روز رخ می‌دهند.

اختلالات خواب با از دست دادن چندین ماه کار مرتبط است

برای افرادی که اختلال خواب ندارند، امید به زندگی کاری مورد انتظار پس از ۵۰ سالگی ۱۳ سال و پنج ماه بود. برای افرادی که اختلال خواب متوسط ​​دارند، این رقم به ۱۳ سال و برای افرادی که اختلال خواب شدید دارند، به ۱۲ سال و ده ماه کاهش یافته است.

بنابراین، شرکت‌کنندگانی که دارای معلولیت متوسط ​​بودند، احتمالاً تقریباً پنج ماه کمتر و افراد دارای معلولیت شدید، تقریباً هشت ماه کمتر از همسالان خود که چنین معلولیتی نداشتند، شاغل باقی می‌ماندند. این رابطه صرف نظر از جنسیت و دسته شغلی صادق بود.

بالاترین میزان - تقریباً ۱۴ سال - در زنانی که در کار‌های تخصصی مشغول بودند و هیچ مشکل خوابی را گزارش نکردند، مشاهده شد. کمترین میزان در این تجزیه و تحلیل - تقریباً ۱۲.۵ سال - در مردانی که در کار‌های روزمره مشغول بودند و اختلالات شدید خواب را گزارش کردند، مشاهده شد.

چرا خواب طولانی‌تر لزوماً علت نیست؟

در نمونه FPS، شرکت‌کنندگانی که مدت خواب کوتاه و متوسط ​​داشتند، به طور متوسط ​​می‌توانستند انتظار داشته باشند که پس از رسیدن به سن ۵۰ سالگی، ۱۳ سال و دو ماه دیگر به اشتغال خود اضافه کنند. برای کسانی که نه ساعت یا بیشتر می‌خوابیدند، این رقم ۱۲ سال و پنج ماه بود.

در مقایسه با ۷ تا ۸.۵ ساعت خواب، استراحت طولانی شبانه با کاهش تقریباً نه ماه در طول عمر کاری در نمونه FPS و بیش از ۳۰ ماه در نمونه HeSSup همراه بود. با این حال، محققان هیچ تفاوت معنی‌داری بین شرکت‌کنندگان با مدت خواب کوتاه و متوسط ​​​​پیدا نکردند. این بدان معنا نیست که خواب کمتر از هفت ساعت مفید یا بی‌خطر است: این مطالعه صرفاً هیچ ارتباط آماری معنی‌داری با مدت زمان اشتغال در نمونه‌های مورد مطالعه پیدا نکرد.

این مطالعه مشاهده‌ای بود، بنابراین ثابت نمی‌کند که خواب طولانی یا مختل شده مستقیماً باعث بازنشستگی زودهنگام افراد می‌شود. نویسندگان نتوانستند سلامت جسمی و روانی، بیماری‌های مزمن، عوامل سبک زندگی، کار شیفتی و سایر شرایط کاری شرکت‌کنندگان را به طور کامل در نظر بگیرند.

به همین دلیل، خوابیدن نه ساعت یا بیشتر ممکن است یک علت مستقل نباشد، بلکه نشانه‌ای از بیماری، خستگی مزمن، افسردگی یا کاهش عملکرد باشد.

جایگاه اجتماعی، اختلافات را تشدید کرده است

شکاف بین شرکت‌کنندگانی که مطلوب‌ترین ترکیب وضعیت شغلی و کیفیت خواب را داشتند و گروه‌هایی که نامطلوب‌ترین ترکیب را داشتند، در گروه FPS یک سال و پنج ماه و در گروه HeSSup حدود پنج سال بود.

کمترین تخمین‌ها - تقریباً شش سال و پنج ماه سابقه کار مداوم - توسط مردانی با سطح تحصیلات پایین یا مشاغل روتین که حداقل نه ساعت می‌خوابیدند، به دست آمد. با این حال، این تفاوت را نمی‌توان صرفاً با الگو‌های خواب توضیح داد، زیرا تفاوت‌های اجتماعی-اقتصادی نیز در نظر گرفته شد.

نویسندگان نتیجه گرفتند: «حمایت از خواب سالم و کمک به مبارزه با اختلالات خواب در میانسالی ممکن است به ویژه برای افرادی که وضعیت اجتماعی-اقتصادی پایینی دارند، مهم باشد.»

آنها درمان شناختی رفتاری برای بی‌خوابی را به عنوان بخشی از مراقبت‌های بهداشتی کارکنان، برنامه‌های آموزشی و ابتکارات شرکتی برای ارتقای سلامت خواب به عنوان اقدامات بالقوه شناسایی کردند. محققان تأکید کردند که با توجه به افزایش سن بازنشستگی و نیاز به حفظ نیروی کار برای مدت طولانی‌تر، چنین اقداماتی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار هستند.