چه کسی درد بیشتری را تحمل می‌کند، مردان یا زنان؟

به گزارش مجله خبری نگار، مطالعات متعددی گزارش داده‌اند که زنان حساسیت بیشتری نسبت به درد و آستانه درد پایین‌تری نسبت به مردان دارند. به عنوان مثال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۲ که نحوه واکنش مردان و زنان به استرس فیزیکی را بررسی کرد، نشان داد که زنان نسبت به درد مکانیکی حساس‌تر از مردان هستند. در مطالعه دیگری، از مردان و زنان خواسته شد تا نشان دهند چه زمانی یک محرک حرارتی را حس می‌کنند و شدت آن را ارزیابی کنند. این مطالعه نشان داد که زنان آستانه درد کمتری نسبت به گرما نسبت به مردان دارند.

نتایج متناقض مطالعات

جفری موگیل، استاد علوم اعصاب رفتاری در دانشگاه مک‌گیل، که تفاوت‌های جنسیتی در درد را مطالعه می‌کند، گفت: «به خوبی شناخته شده است که زنان نسبت به مردان به درد حساس‌تر هستند.» او افزود که این یافته‌ای است که در صد‌ها مطالعه نشان داده شده است، «اما همه آنها از نظر آماری معنادار نیستند، اگرچه همه آنها به یک جهت اشاره دارند.»

با این حال، برخی مطالعات در واقع خلاف این را نشان می‌دهند. در یک مطالعه در سال ۲۰۲۳، محققان ۲۲ نوجوان - ۱۲ دختر و ۱۰ پسر - را برای آزمایش حساسیت آنها به درد ناشی از گرما انتخاب کردند. این شرکت‌کنندگان در معرض محرک‌های گرم و سرد قرار گرفتند و سپس از آنها خواسته شد تا شدت درد خود را ارزیابی کنند. پسران شدت درد هر دو محرک را بالاتر از دختران ارزیابی کردند. مطالعات دیگر هیچ تفاوتی در نحوه واکنش پسران و دختران به گرمایی که باعث درد می‌شود، نشان نداده‌اند.

معیار‌های «معنی‌دار»

فرانک بوریکا، استاد علوم اعصاب در دانشگاه آریزونا، گفت دلیل اختلاف نظر بین دانشمندان و در نتایج مطالعات علمی این است که هیچ معیار «معنی‌داری» برای تحمل درد وجود ندارد و آستانه و تحمل درد یک فرد در آزمایش‌ها و محیط‌های مختلف متفاوت است؛ برخی مطالعات همچنین نشان داده‌اند که زنان در آزمایش‌ها نسبت به مردان قابل اعتمادتر هستند و ارزیابی‌های منسجم‌تری از درد آنها ارائه می‌دهند.

حساسیت به درد بر اساس نوع

بوریکا مکانیسم‌هایی را که می‌توانند درد را تشدید کنند، مطالعه کرد و او و تیمش اخیراً کشف کردند که گیرنده‌های درد در مردان و زنان توسط مواد مختلفی فعال می‌شوند، به این معنی که اولین قدم برای درک درد بین دو جنس متفاوت است.

موگیل گفت که او قبلاً هرگز نشان نداده بود که ویژگی‌های گیرنده‌های درد به جنسیت بستگی دارد و مشخص بود که محرک‌های درد برای فعال کردن گیرنده‌های درد باید از آستانه‌های خاصی فراتر روند. به طور معمول، یک محرک با شدت کم، مانند نوشیدن آب سرد، گیرنده‌های درد را فعال نمی‌کند -، اما اگر فردی زخم دهان داشته باشد، گیرنده‌های درد در آنجا فعال می‌شوند. بورکا توضیح داد که در این سناریو، آستانه فعال شدن گیرنده‌های درد کاهش می‌یابد و سپس می‌توان تعیین کرد که آیا این "حساسیت" به جنسیت بستگی دارد یا خیر.

برای تأیید صحت این فرضیه، محققان نمونه‌هایی از سلول‌های گیرنده درد را از گانگلیون ریشه پشتی، ترمینالی نزدیک نخاع که از طریق آن اطلاعات حسی به سیستم عصبی مرکزی منتقل می‌شود، گرفتند. محققان سلول‌هایی را از موش‌های نر و ماده، نخستی‌سانان غیرانسانی و انسان‌ها گرفتند و سلول‌ها را در معرض مواد مختلف قرار دادند.

مطالعات قبلی نشان داده‌اند که هورمون پرولاکتین در پاسخ زنان به درد و یک پیام‌رسان شیمیایی به نام اورکسین در پاسخ‌های درد مردان نقش دارد، بنابراین به نظر می‌رسید که آنها عوامل ایده‌آلی برای آزمایش باشند و نتایج نشان داد که سلول‌ها در مواجهه با هر یک از این مواد در تمام گونه‌های نمونه‌برداری شده، رفتار متفاوتی نشان می‌دهند.

گیرنده‌های درد

پرولاکتین آستانه فعال شدن گیرنده‌های درد را در زنان کاهش داد، اما بر مردان تأثیری نداشت. برعکس، اورکسین سلول‌های مردان را حساس می‌کند، اما بر سلول‌های زنان تأثیری ندارد. هر دو ماده به طور طبیعی در هر دو جنس وجود دارند، اما در غلظت‌های مختلف.

بوریکا گفت: «گیرنده‌های دردی که ما از حیوانات نر یا ماده یا اهداکنندگان انسانی پس از مرگ به دست می‌آوریم، از نظر فرآیند‌هایی که این کاهش آستانه‌ها را ایجاد می‌کنند، کاملاً متفاوت هستند.»

توسعه درمان‌های جدید

او افزود که این کشف می‌تواند به توسعه درمان‌های دردی که هم برای مردان و هم برای زنان قابل بهبود هستند، کمک کند، به خصوص از آنجایی که «بیشتر بیماران مبتلا به درد در جهان زن هستند.» به عنوان مثال، بیماری درد مزمن فیبرومیالژیا در ایالات متحده در بین زنان شایع‌تر از مردان است.

موگیل گفت: «صرف نظر از اینکه کدام جنس به درد حساس‌تر است، شواهد فزاینده‌ای وجود دارد که مدار‌هایی که در پشت صحنه فعالیت می‌کنند بین مردان و زنان متفاوت است.»