وجود موشک روی نوک بال چه فایده‌ای برای جنگنده دارد؟

به گزارش مجله خبری نگار،وقتی یک جنگنده را تصور می‌کنید، احتمالاً آن را با تعداد زیادی موشک متصل به بال‌هایش تصور خواهید کرد. سامانه‌های تسلیحاتی مانند موشک‌ها به نقاط اتصال (Hardpoint) روی هواپیما نصب می‌شوند؛ نقاطی که بسته به مدل جنگنده می‌توانند زیر بال‌ها یا بدنه قرار داشته باشند. با این حال، جایی که به‌ندرت یک موشک روی آن دیده می‌شود، نوک بال‌های جنگنده است.

با وجود این، دو جنگنده در ناوگان نظامی ایالات متحده وجود دارند که به‌طور استاندارد موشک‌هایی را روی ریل‌های نوک بال خود حمل می‌کنند: F-۱۶ Fighting Falcon و F/A-۱۸ Hornet.

جنگنده F-۱۶ موشک‌هایی را روی نوک بال‌های خود حمل می‌کند تا با پدیده «لرزش بال» (Wing Flutter) مقابله کند؛ پدیده‌ای که در آن ناپایداری پرواز زمانی رخ می‌دهد که هواپیما با جریان هوای اطراف خود تعامل دارد. شرکت لاکهید مارتین، سازنده F-۱۶، اعلام کرده است توانایی این جنگنده برای حمل انواع مختلف موشک‌ها در نقاط اتصال متعدد به‌صورت هم‌زمان باعث شده موشک‌های AIM-۱۲۰ روی نوک بال‌ها نصب شوند تا این لرزش‌ها کاهش پیدا کنند.

جنگنده F/A-۱۸ Super Hornet نیز یک موشک روی نوک بال خود حمل می‌کند، اما این موشک معمولاً از خانواده AIM-۹X Sidewinder است، نه AIM-۱۲۰. این موشک‌ها بیشتر برای مقابله با پهپاد‌ها حمل می‌شوند، اما علاوه بر آن، به کاهش لرزش بال نیز کمک می‌کنند. البته مهندسان در نسخه‌های جدیدتر F/A-۱۸ ساختار هواپیما را تقویت کرده‌اند تا این مشکل کمتر شود.

جنگنده‌های دیگری مانند F-۱۵EX Eagle II نیز موشک‌هایی نزدیک به نوک بال حمل می‌کنند، اما آنها را مستقیماً روی ریل‌های نوک بال ندارند.

چرا حمل موشک روی نوک بال برای F-۱۶ و F/A-۱۸ منطقی است؟

جنگنده F-۱۶ موشک AIM-۱۲۰ را روی ریل‌های نوک بال خود حمل می‌کند؛ اقدامی که در نگاه اول عجیب به نظر می‌رسد، زیرا این موشک‌ها وزن قابل توجهی دارند. موشک AIM-۱۲۰ AMRAAM حدود ۳۵۵ پوند (حدود ۱۶۱ کیلوگرم) وزن دارد. اگرچه این وزن در مقایسه با برخی بمب‌هایی که F-۱۶ می‌تواند حمل کند زیاد نیست، اما قرار گرفتن چنین وزنه‌ای در نوک بال می‌تواند فشار قابل توجهی به سازه هواپیما وارد کند.

این موضوع زمانی جالب‌تر می‌شود که بدانیم موشک AIM-۹ Sidewinder تنها حدود ۱۹۰ پوند (حدود ۸۶ کیلوگرم) وزن دارد؛ بنابراین این سؤال مطرح می‌شود که چرا از موشک سنگین‌تر AIM-۱۲۰ استفاده می‌شود، در حالی که یک گزینه سبک‌تر و تا حدی مشابه وجود دارد؟

پاسخ این است که وزن بیشتر AIM-۱۲۰ برای کاهش لرزش بال ایده‌آل است. حتی زمانی که F-۱۶ در مأموریت‌های جنگی حضور ندارد، معمولاً دیده می‌شود که نوک بال‌های آن با نمونه‌های آموزشی AIM-۱۲۰ پر شده‌اند. این نمونه‌ها وزنی برابر با نسخه‌های واقعی دارند و مانند موشک‌های عملیاتی برای کاهش لرزش بال نصب می‌شوند.

برخی کشور‌های متحد که از F-۱۶ استفاده می‌کنند، به موشک AIM-۱۲۰ دسترسی ندارند، اما می‌توانند AIM-۹ را خریداری کنند. عراق و مصر از جمله این کشور‌ها هستند؛ بنابراین معمولاً مجبورند از موشک سبک‌تر استفاده کنند که همچنان کمک‌کننده است، اما تأثیر آن به اندازه AIM-۱۲۰ نیست.

نصب موشک روی نوک بال‌ها یک مزیت دیگر هم دارد: دو جایگاه تسلیحاتی اضافی ایجاد می‌کند و تعداد موشک‌هایی را که جنگنده‌های نیروی هوایی آمریکا می‌توانند حمل کنند افزایش می‌دهد.

با این حال، نه F-۱۶ و نه F/A-۱۸ برای پرواز به این موشک‌ها وابسته نیستند؛ یعنی می‌توانند بدون آنها نیز مأموریت انجام دهند یا در جریان نبرد آنها را شلیک کنند، بدون اینکه عملکردشان به شکل خطرناکی کاهش پیدا کند.

چه با موشک‌های نوک بال و چه بدون آنها، این دو جنگنده همچنان از جنگنده‌های توانمند جهان محسوب می‌شوند که قابلیت حمل حجم زیادی از تسلیحات را دارند.

منبع:روزیاتو