دانشمندان چگونگی شکل‌گیری دوستی را آشکار کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، شکل‌گیری دوستی‌ها یک فرآیند تصادفی نیست، بلکه نتیجه‌ی تعامل پیچیده‌ای بین محیط، ویژگی‌های شخصی و مکانیسم‌های بیولوژیکی است. این نتیجه‌ای است که دانشمندانی که با استفاده از روانشناسی، جامعه‌شناسی و علوم اعصاب، ارتباطات اجتماعی را مطالعه می‌کنند، به آن رسیده‌اند، همانطور که توسط پورتال PsyPost گزارش شده است.

به نظر می‌رسد نزدیکی فیزیکی عامل کلیدی باشد. مطالعه‌ای که در مجله Frontiers in Psychology منتشر شد، نشان داد که احتمال دوست شدن دانش‌آموزانی که کنار یکدیگر می‌نشینند، به طور قابل توجهی بیشتر است. وقتی جای خود را عوض می‌کنند، به سرعت پیوند‌های جدیدی با همسایگان خود برقرار می‌کنند. الگو‌های مشابهی تا بزرگسالی ادامه می‌یابد: همانطور که در مروری در مجله توسعه جامعه ذکر شده است، فضا‌های اجتماعی - باشگاه‌ها و مراکز - شرایطی را برای تعامل منظم ایجاد می‌کنند و به افراد کمک می‌کنند تا علایق مشترک خود را کشف کنند.

با این حال، نزدیکی به تنهایی کافی نیست. ویژگی‌های شخصیتی تا حد زیادی تعیین می‌کنند که آیا یک آشنایی به دوستی تبدیل می‌شود یا خیر. مطالعه‌ای در مجله علوم داده‌های رفتاری نشان داد که احتمال ایجاد ارتباط بین افرادی که بسیار شبیه به هم هستند و افرادی که بسیار متفاوت هستند، بیشتر است. علاوه بر این، طبق داده‌های Frontiers in Psychology، افراد برون‌گرا و افرادی که اعتماد به نفس اجتماعی بالایی دارند، بیشتر احتمال دارد که در مرکز شبکه‌های اجتماعی قرار بگیرند. مطالعه‌ای در مجله روابط اجتماعی و شخصی نیز نشان داد که گشودگی به تجربیات جدید، گسترش شبکه اجتماعی را افزایش می‌دهد، در حالی که سازگاری بالا می‌تواند آن را محدود کند.

با ورود به بزرگسالی، این فرآیند پیچیده‌تر می‌شود. همانطور که یک مطالعه در مجله نوجوانی نشان داد، بسیاری از دانش‌آموزان تنهایی را تجربه می‌کنند، زیرا انتظار دارند دوستی‌ها به طور طبیعی شکل بگیرند، همانطور که در مدرسه شکل می‌گرفتند. در واقع، این امر مستلزم تلاش فعال است - از شروع تعاملات اجتماعی گرفته تا سازماندهی دورهمی‌ها.

دانشمندان همچنین در حال بررسی این موضوع هستند که آیا می‌توان این فرآیند را تسریع کرد یا خیر. آزمایشی که در مجله تحقیقات نوجوانی منتشر شد، نشان داد که بحث‌های مداوم در مورد موضوعات شخصی و وظایف مشترک، احساس نزدیکی را افزایش می‌دهد. برنامه‌های مشابه، همانطور که در مطالعه‌ای در مجله بین‌المللی آموزش فراگیر نشان داده شده است، به بزرگسالان نیز کمک می‌کند: پس از آموزش، شرکت‌کنندگان در برقراری ارتباط احساس اعتماد به نفس بیشتری می‌کنند و درک بهتری از نحوه ایجاد روابط دارند.

علوم اعصاب نتایج بسیار جالبی به دست آورده است. مطالعه‌ای در حوزه علوم اعصاب شناختی اجتماعی و عاطفی نشان داد که دوستان هنگام درک محرک‌های یکسان، فعالیت مغزی مشابهی از خود نشان می‌دهند. علاوه بر این، مطالعه‌ای در حوزه رفتار طبیعی انسان نشان داد که پاسخ‌های مغزی مشابه می‌توانند دوستی‌های آینده را پیش‌بینی کنند: افرادی که پاسخ‌های عصبی آنها قبل از ملاقات با یکدیگر مطابقت داشت، احتمال بیشتری داشت که چند ماه بعد با هم دوست شوند.

به گفته محققان، این پدیده - که "هوموفیلی عصبی" نامیده می‌شود - به این معنی است که افراد به سمت کسانی جذب می‌شوند که جهان را به شیوه‌ای مشابه درک می‌کنند. در نتیجه، دوستی نه تنها نتیجه شرایط، بلکه نتیجه سازگاری عمیق بیولوژیکی نیز هست که ارتباط را آسان‌تر و پایدارتر می‌کند.