انسان مدرن و نئاندرتال‌ها چه ارتباطی داشته‌اند؟

به گزارش مجله خبری نگار/گجت نیوز،بسیاری از انسان‌های امروزی حامل بخش کوچکی از DNA نئاندرتال‌ها هستند. این ژن‌ها یک یادگار بیولوژیکی از دورانی به شمار می‌روند که هومو ساپینس در کنار نزدیک‌ترین خویشاوندان تکاملی خود زندگی می‌کرد. تحقیقات تازه تصویر حیرت‌انگیزتری را ترسیم می‌کند. این مطالعات نشان می‌دهند ارتباط انسان مدرن و نئاندرتال بسیار فراتر از یک مجاورت ساده بوده است.

ارتباط انسان مدرن و نئاندرتال

یافته‌های جدید محققان که در نشریه مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم آمریکا منتشر شده است از یک تاریخچه طولانی پرده برمی‌دارد. شواهد به دست آمده از غار اوچاغیزلی دوم (Üçağızlı II) در جنوب ترکیه اثبات می‌کند این دو گونه بیش از بیست هزار سال فرهنگ مشترکی داشته‌اند.

بقایای انسانی در کنار فسیل حیوانات و گیاهان کشف شده در این غار به همراه ابزار‌های سنگی نشان‌دهنده استفاده همزمان از فناوری‌ها و استراتژی‌های بقا است.

هم‌سویی در رفتار‌های نمادین

نائوکی موریموتو دیرینه‌انسان‌شناس دانشگاه کیوتو این یافته‌ها را نشانه‌ای از سطح عمیق تعاملات فرهنگی می‌داند. به گفته او این دو گروه انسانی مجزا فقط خود را با محیطی یکسان وفق نمی‌دادند. آنها ترجیحات نمادین مشابهی داشتند.

ارتباط انسان مدرن و نئاندرتال

تیم بین‌المللی پژوهشگران پنج سال زمان را صرف حفاری دقیق این غار کردند. هدف اصلی آنها یافتن فسیل‌های انسانی مرتبط با مهاجرت‌های بزرگ به خارج از قاره آفریقا بود.

هومو ساپینس بین پنجاه تا هفتاد هزار سال پیش در قالب موج‌های مهاجرتی از آفریقا خارج شد. این مسیر از خاورمیانه آغاز می‌شد و در نهایت به اروپا و آسیا و استرالیا می‌رسید.

اشتراک دانش در کریدور مهاجرت

میزان تبادل فرهنگی میان انسان مدرن و نئاندرتال برای سال‌ها یک معمای بزرگ بود. کاوش‌های پیشین در غار ماندرین فرانسه نشان می‌داد این دو گونه در دوره‌های متفاوتی ساکن یک منطقه بوده‌اند، اما هیچ اثری از تبادل فرهنگی میان آنها یافت نشد. در سوی مقابل یافته‌های غار تینشمت در اسرائیل از وجود رفتار‌های مشترک در ده‌ها هزار سال قبل حکایت داشت.

ارتباط انسان مدرن و نئاندرتال

اکنون غار باستانی جنوب ترکیه قطعه دیگری از این پازل را تکمیل کرده است. نئاندرتال‌ها بین ۵۹ تا ۷۷ هزار سال پیش در این غار سکونت داشتند. انسان‌های مدرن نیز در بازه زمانی ۴۷ تا ۵۹ هزار سال پیش وارد این مکان شدند. لایه‌های تاریخی غار استراتژی‌های شکار و ابزار‌های سنگی بسیار مشابهی را به تصویر می‌کشند.

جذاب‌ترین بخش ماجرا به جمع‌آوری نوع خاصی از صدف نرم‌تنان برمی‌گردد. این صدف‌ها هیچ ارزش غذایی نداشتند. کارشناسان پیش از این چنین رفتار‌هایی را تنها به انسان‌های خردمند نسبت می‌دادند. این علاقه مشترک به یک شیء غیرکاربردی و زینتی تاییدی بر جریان آزادانه فرهنگ میان این دو گونه است.

فسیل‌های انسان مدرن کشف‌شده در این غار بین ۵۰ تا ۶۰ هزار سال قدمت دارند. این افراد یا خویشاوندان نزدیک همان جمعیت اجدادی هستند که تمام انسان‌های غیرآفریقایی امروزی از آنها نشأت گرفته‌اند یا به موجی ناشناخته از انسان‌های اولیه تعلق دارند که به منطقه شامات قدم گذاشتند. این کریدور اصلی مهاجرت بستر بی‌نظیری برای درهم‌تنیدگی دانش انسان‌های اولیه فراهم کرده است.