یک مطالعه علمی، دستورالعمل سریعی برای رسیدن به شادی ارائه می‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار، محققان دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو، به عنوان بخشی از ابتکاری به نام «پروژه شادی بزرگ»، مطالعه‌ای را با مشارکت شرکت‌کنندگانی از سراسر جهان انجام دادند و نتایج آن را در اوایل ژوئن در مجله تحقیقات اینترنتی پزشکی منتشر کردند.

روانشناسان دریافته‌اند که اختصاص دادن پنج دقیقه در روز به تمرین آنچه که آنها «اعمال کوچک شادی‌آور» می‌نامند - اقدامات ساده‌ای که با هدف تقویت احساسات مثبت انجام می‌شوند - می‌تواند سطح استرس را کاهش دهد، سلامت کلی را بهبود بخشد و کیفیت خواب را به میزان قابل توجهی افزایش دهد.

دکتر الیسا ایبل، متخصص استرس و علوم پیری، توضیح می‌دهد که تمرین‌های ساده‌ای مانند گوش دادن به خنده‌های خودجوش، مکث کردن برای فکر کردن به یک گل هنگام پیاده‌روی در محله، یا انجام یک لطف کوچک برای یک دوست، می‌تواند تغییر محسوسی در وضعیت روانی و دیدگاه فرد به زندگی ایجاد کند. پروفسور ایبل، که رهبری تیم تحقیقاتی را بر عهده داشت، با ابراز شگفتی از نتایج، می‌گوید: «ما از میزان بهبودی که در سلامت عاطفی شرکت‌کنندگان مشاهده کردیم، شگفت‌زده شدیم.»

این مطالعه بر اساس نمونه‌ی بزرگی از ۱۸۰۰۰ شرکت‌کننده از ایالات متحده، بریتانیا و کانادا، به عنوان بخشی از طرح «پروژه‌ی شادی بزرگ» انجام شد و به مدت دو سال تا سال ۲۰۲۴ ادامه یافت.

این تحقیق به این دلیل متمایز است که اولین تحقیق از نوع خود است که بر ارزیابی تأثیر شیوه‌های ساده‌ای که به زمان یا تلاش زیادی نیاز ندارند، تمرکز می‌کند و در عین حال میزان تداوم این تأثیر را اندازه‌گیری می‌کند.

جالب توجه است که نتایج نشان داد شرکت‌کنندگانی که فقط برای یک هفته به این شیوه‌ها پایبند بودند، به نتایج مثبتی مشابه با نتایجی که معمولاً از طریق ماه‌ها جلسات درمانی یا آموزشی طولانی مدت به دست می‌آید، دست یافتند.

این مطالعه که نتایج آن در مجله تحقیقات اینترنتی پزشکی منتشر شد، شامل هفت فعالیت در طول هفت روز بود، از جمله به اشتراک گذاشتن لحظات شادی با دیگران، انجام اعمال محبت‌آمیز برای دیگران، نوشتن فهرستی از چیز‌هایی که فرد از آنها سپاسگزار است و تماشای ویدیو‌هایی که احساس شگفتی و تحسین طبیعت را برمی‌انگیزد.

پروفسور ایبل توضیح داد که تیم تحقیقاتی با دقت فعالیت‌هایی را انتخاب کرد که بر پرورش سه دسته از احساسات متمرکز بودند: امید و خوش‌بینی، تعجب و تحسین، و سرگرمی و لذت. هر وظیفه طوری طراحی شده بود که کمتر از ده دقیقه طول بکشد، از جمله پاسخ به چند سوال کوتاه قبل و بعد از فعالیت.

برای سنجش تأثیر، شرکت‌کنندگان در ابتدا و انتهای هفته آزمایش، تحت ارزیابی جامعی از سلامت روانی و جسمی خود قرار گرفتند که در آن چندین شاخص از جمله سطح رفاه عاطفی، احساسات مثبت، به اصطلاح "توانایی ایجاد شادی" و همچنین سطح استرس و کیفیت خواب اندازه‌گیری شد. رفاه عاطفی در اینجا به میزان رضایت فرد از زندگی و حس معنا و هدف او اشاره دارد، در حالی که "توانایی ایجاد شادی" نشان دهنده میزان احساس کنترل فرد بر وضعیت عاطفی خود است.

نتایج نشان‌دهنده بهبود در تمام شاخص‌های ذکر شده بود و اشاره شد که میزان بهبود مستقیماً با میزان تعهد به برنامه مرتبط بود. شرکت‌کنندگانی که هفت روز کامل را به پایان رساندند، در مقایسه با کسانی که فقط دو یا سه روز را به برنامه اختصاص دادند، بهبود بیشتری نشان دادند. نکته قابل توجه این است که اعضای اقلیت‌های قومی نسبت به شرکت‌کنندگان سفیدپوست به مزایای بیشتری دست یافتند و گروه سنی جوان‌تر پاسخ بهتری نسبت به سالمندان نشان دادند.

علیرغم این نتایج واضح، مکانیسم دقیقی که این شیوه‌های ساده از طریق آن چنین تأثیر قدرتمندی بر خلق و خو دارند، همچنان یک سوال است.

پروفسور ایبل این فرضیه را مطرح می‌کند که این فعالیت‌های کوچک ممکن است چرخه‌های تفکر منفی - مانند نگرانی بیش از حد یا خودزنی - را بشکنند و انرژی ذهنی را به سمت مسیر‌های مثبت‌تر هدایت کنند.