مطالعه: افسردگی از طریق یک محور بیولوژیکی با مغز، استخوان‌ها را ضعیف می‌کند

یک مطالعه علمی اخیر، ارتباط بیولوژیکی مستقیمی بین افسردگی و پوکی استخوان را آشکار کرده است، کشفی قابل توجه که نشان می‌دهد رابطه بین مغز و استخوان‌ها تصادفی نیست، بلکه مبتنی بر یک محور فیزیولوژیکی دو طرفه است که در آن هر یک بر دیگری تأثیر می‌گذارد.

به گزارش مجله خبری نگار، سه متخصص مغز و اعصاب چینی، در یک بررسی علمی جدید، مفهوم آنچه به عنوان "محور مغز-استخوان" شناخته می‌شود را روشن کردند، زمینه‌ای که قبلاً توجه کافی به آن نشده بود. محققان پنگ‌پینگ لی از بیمارستان هوافضای شیان، یانگ‌یانگ گائو از دانشگاه پزشکی نینگشیا و شودونگ ژائو از دانشگاه جیانگنان توضیح دادند که این محور یک شبکه فیزیولوژیکی واقعی و مبتنی بر شواهد را تشکیل می‌دهد، نه صرفاً یک گزاره نظری.

تیم تحقیقاتی تأکید کرد که این کشف پیامد‌های بالینی فوری و مهمی دارد و پزشکان در تخصص‌های مختلف مرتبط را ترغیب می‌کند تا افسردگی و پوکی استخوان را به عنوان دو بیماری مرتبط با هم درمان کنند.

این مطالعه نشان داد که استخوان‌ها نه تنها عملکرد ساختاری دارند، بلکه هورمون‌هایی ترشح می‌کنند که از طریق جریان خون حرکت می‌کنند تا بر اندام‌های دور، از جمله مغز، تأثیر بگذارند. یکی از برجسته‌ترین این هورمون‌ها، استئوکلسین است که می‌تواند از سد خونی-مغزی عبور کند و بر خلق و خو و عملکرد شناختی تأثیر بگذارد. مشاهده شده است که سطح آن در افراد مبتلا به افسردگی شدید افزایش می‌یابد و با بهبود وضعیت روانی آنها کاهش می‌یابد.

استئوپونتین، پروتئینی که توسط استخوان‌ها ترشح می‌شود، همچنین نقش ضد التهابی در مغز ایفا می‌کند و به بازسازی بافت عصبی کمک می‌کند. مطالعات ژنتیکی نشان می‌دهد افرادی که انواع ژن مرتبط با تولید این پروتئین را دارند، ممکن است بیشتر مستعد افسردگی باشند.

برعکس، افسردگی منجر به فعال شدن مزمن مسیر‌های استرس در بدن می‌شود و به دلیل افزایش ترشح هورمون‌هایی مانند کورتیزول و پاسخ‌های التهابی بعدی، باعث از دست رفتن استخوان می‌شود. بنابراین، این دو بیماری از طریق یک چرخه تقویت‌کننده متقابل تشدید می‌شوند و هر یک دیگری را تغذیه می‌کند.

محققان پیشنهاد کرده‌اند که محور استخوان-مغز از طریق برنامه‌های ورزشی ویژه طراحی شده، تکنیک‌های نورومدولاسیون یا دارو‌هایی که بر سیگنال‌های ساطع شده از استخوان‌ها که بر خلق و خو و سلامت اسکلتی تأثیر می‌گذارند، هدف قرار گیرد.

یک بررسی علمی در سال ۲۰۲۵ نیز شواهد رو به رشدی را نشان داد که فعالیت بدنی این محور را از طریق مکانیسم‌هایی که ممکن است به کاهش بیماری‌های عصبی، پوکی استخوان و اختلالات خلقی کمک کنند، تحریک می‌کند.

این تیم با تأکید بر اهمیت اتخاذ استراتژی‌های درمانی یکپارچه که ورزش هدفمند را با درمان‌های دارویی ترکیب می‌کنند، کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشند، به‌ویژه برای افراد مسن که از افسردگی و پوکی استخوان نیز رنج می‌برند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری