دانشمندان راهی غیرمنتظره برای مبارزه با بیماری آلزایمر پیدا کرده‌اند

تجمع قند در نورون‌ها نقش کلیدی در ایجاد زوال عقل دارد

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان موسسه تحقیقات پیری باک در ایالات متحده کشف کرده‌اند که تجمع و تجزیه گلیکوژن - شکل ذخیره گلوکز - در نورون‌ها ممکن است نقش کلیدی در توسعه بیماری آلزایمر داشته باشد. این مطالعه در مجله Nature Metabolism منتشر شده است.

پیش از این اعتقاد بر این بود که گلیکوژن عملاً هیچ نقشی در عملکرد عصبی ندارد و در کبد و عضلات ذخیره می‌شود. با این حال، مشخص شده است که این قند ذخیره شده بیش از حد در نورون‌های بیماران آلزایمر تجمع می‌یابد. علاوه بر این، به پروتئین تاو متصل می‌شود که توده‌های سمی را در مغز تشکیل می‌دهد و از تجزیه گلیکوژن جلوگیری کرده و محافظت سلولی را در برابر استرس اکسیداتیو - یکی از علل پیری و تخریب عصبی - مختل می‌کند.

دانشمندان نشان داده‌اند که بازیابی فعالیت آنزیم گلیکوژن فسفوریلاز (GlyP)، که تجزیه گلیکوژن را آغاز می‌کند، آسیب به نورون‌ها را کاهش می‌دهد و حتی طول عمر را در مگس‌های مبتلا به مدل بیماری آلزایمر افزایش می‌دهد. علاوه بر این، گلیکوژن تجزیه‌شده نه برای تولید انرژی، بلکه برای سنتز مولکول‌هایی استفاده می‌شود که سلول‌ها را از استرس اکسیداتیو محافظت می‌کنند.

سودیپتا بار، یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت: «با افزایش فعالیت GlyP، ما به سلول‌های مغزی کمک کردیم تا به طور مؤثرتری با آسیب مقابله کنند و این امر پیشرفت بیماری را کند کرد.»

نویسندگان همچنین دریافتند که محدودیت کالری به طور طبیعی فعالیت GlyP را افزایش داده و سلامت مغز را بهبود می‌بخشد. اثر مشابهی با ماده ۸-Br-cAMP حاصل شد و دریچه‌ای به سوی توسعه دارو‌هایی گشود که مزایای محدودیت غذایی را بدون نیاز به رژیم‌های غذایی سخت تقلید می‌کنند.

پروفسور پانکاج کاپاهی، سرپرست این مطالعه، گفت: «این موضوع می‌تواند توضیح دهد که چرا دارو‌های GLP-۱ که در حال حاضر برای کاهش وزن استفاده می‌شوند، در درمان زوال عقل نیز نویدبخش هستند - آنها ممکن است از طریق همین مکانیسم عمل کنند.»

دانشمندان نتایج خود را روی نورون‌های انسانی رشد یافته از سلول‌های بیماران مبتلا به زوال عقل تأیید کردند.

کاپاهی تأکید کرد: «مطالعه ما نشان داد که مدیریت «تعادل قند» در نورون‌ها می‌تواند راه جدیدی در مبارزه با بیماری‌های مغزی مرتبط با سن باشد. هر چه بیشتر شیمی داخلی سلول‌ها را درک کنیم، به توسعه درمان‌های مؤثر برای زوال عقل نزدیک‌تر می‌شویم.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری