دانشمندان کشف کرده‌اند که چرا ما گاهی اوقات حضور کسی را در تاریکی حس می‌کنیم

عدم قطعیت باعث اثر «حضور بیگانه» می‌شود

به گزارش مجله خبری نگار، احساس نزدیکی به کسی، حتی در تنهایی، با نحوه واکنش مغز به نشانه‌های نامشخص در محیط‌های تاریک یا ساکت مرتبط است. این نتیجه‌ای است که محققان دانشگاه ماساریک در جمهوری چک به آن رسیده‌اند. این مطالعه در مجله دین، مغز و رفتار (RBB) منتشر شده است.

در این آزمایش، ۱۲۶ دانشجو به مدت ۳۰ دقیقه در یک اتاق تاریک با چشم‌بند و گوش‌گیر قرار داده شدند و محرومیت حسی خفیفی ایجاد شد. شرکت‌کنندگان به دو گروه تقسیم شدند: به نیمی از آنها گفته شد که ممکن است کسی در طول جلسه به طور تصادفی وارد اتاق شود، در حالی که به نیمی دیگر گفته شد که این اتفاق نخواهد افتاد. پس از آن، برانگیختگی فیزیولوژیکی (با استفاده از پاسخ گالوانیک پوست) اندازه‌گیری شد و نظرسنجی‌هایی انجام شد.

معلوم شد که عامل تعیین‌کننده در احساس «حضور دیگری» عدم قطعیت درونی است: هرچه شرکت‌کنندگان مضطرب‌تر بودند، بیشتر احساس می‌کردند کسی در نزدیکی آنهاست، حتی اگر چیزی نمی‌دیدند یا نمی‌شنیدند. افرادی که سطح تخیل بالایی داشتند، چنین احساساتی را بیشتر تجربه می‌کردند، در حالی که برعکس، افراد مستعد خیال‌پردازی، کمتر «حضور بصری» را گزارش می‌کردند - شاید آنها صرفاً در افکار خود غرق شده بودند و عدم قطعیت را حس نمی‌کردند.

نویسندگان معتقدند که چنین احساسات «شبح‌مانندی» واکنش طبیعی مغز به ابهام است.

یانا ننادالووا، نویسنده‌ی این مطالعه، توضیح داد: «مغز ما از نظر تکاملی طوری سیم‌کشی شده است که حتی در جایی که ممکن است وجود نداشته باشند، متوجه تهدیدات بالقوه شود تا در صورت بروز خطر واقعی بتوانیم به سرعت واکنش نشان دهیم.»

دانشمندان تأکید می‌کنند که اینها توهم یا آسیب‌شناسی نیستند، بلکه نتیجه‌ی چگونگی پردازش سیگنال‌های ضعیف یا مبهم توسط مغز در شرایط عدم قطعیت هستند. در آینده، محققان قصد دارند بررسی کنند که چگونه جهان‌بینی یا باور‌های مذهبی بر محتوای چنین احساساتی تأثیر می‌گذارند و چرا «حضور» ممکن است گاهی اوقات به جای ترسناک بودن، آرامش‌بخش باشد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری