بازگشت ستاره‌های پیر! پایان دیکتاتوری کار گروهی صرف در جام ۲۰۲۶

یکی از انتقادات صریحی که در سال‌های اخیر به فوتبال روز دنیا وارد می‌شد، غلبه بیش از حد بازی ماشینی و گروهی و دور شدن از ستاره‌سازی بود؛ روندی که جذابیت و جادوی مستطیل سبز را تا حد چشمگیری کاهش داد.

به گزارش مجله خبری نگار، یکی از انتقادات صریحی که در سال‌های اخیر به فوتبال روز دنیا وارد می‌شد، غلبه بیش از حد بازی ماشینی و گروهی و دور شدن از ستاره‌سازی بود؛ روندی که جذابیت و جادوی مستطیل سبز را تا حد چشمگیری کاهش داد. اما جالب اینجاست که در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶، انگار این زنگ خطر برای تمامی مربیان بزرگ و فدراسیون‌های فوتبال کاملا درک شده است. آنها سعی کرده‌اند با وجود محدودیت‌های تاکتیکی، ستاره‌ها را فراموش نکنند و دوباره به نام‌های بزرگ پناه ببرند تا روح فوتبال زنده بماند.

سایه روشن‌های افسانه‌های رو به افول

هیچ کس نمی‌تواند بگوید لیونل مسی امروز در اوج آمادگی است. او در فرم ایده‌آل خود نیست و حتی با مصدومیت هم دست و پنجه نرم می‌کند، هرچند همه امیدواریم به جام جهانی پیش رو برسد و بار دیگر در بزرگترین میدان فوتبال جهان حاضر باشد. از سوی دیگر، هیچ کس نمی‌تواند ادعا کند کریستیانو رونالدو در اوج قدرت خود قرار دارد. خیر، اینطور نیست؛ او در لیگ عربستان قطعا افت کرده و فوتبال پرتغال به شدت نیازمند ساختن یک جایگزین مطمئن برای اوست. شاید همین جام ۲۰۲۶، همان آوردگاهی باشد که جانشین رونالدو را به دنیای فوتبال معرفی کند و بسازد.

از دعوت دوباره نویر تا اشک‌های نیمار

این رویکرد بازگشت به ستاره‌ها فقط مختص آمریکای جنوبی و پرتغال نیست. در آلمان، هیچ کس نمی‌تواند بگوید مانوئل نویر که دوباره در لیست ناگلزمن قرار گرفته، در اوج قدرت و چالاکی است. حتی نیمار هم با وجود آن همه مصدومیت کلافه‌کننده، حاشیه‌های بی‌پایان و حتی اشک‌هایی که به قول خودش تا صبح می‌ریخت، در بهترین روزهایش نیست، اما همچنان یک ستاره است. حالا همه درک کرده‌اند که جام جهانی فقط جای کار تیمی و تاکتیک‌های خشک نیست؛ این یک واقعیت عریان است که فوتبال بدون ستاره‌ها بی‌معنی است.

معمای مسن‌ترین تیم تاریخ در تهران

در این میان، شاید بیشترین بازگشت به ستاره‌ها و نام‌های آشنا را امیر قلعه‌نویی در تیم ملی ایران داشته است. او مسن‌ترین تیم ادوار جام جهانی ما را به این مسابقات می‌برد و به شدت روی نفرات قدیمی حساب باز کرده است. هرچند با شناختی که از مختصات فوتبال خودمان داریم، بسیار بعید می‌دانیم که مقصود امیر قلعه‌نویی از این کار، ستاره‌سازی برای آینده یا خاطره‌سازی برای هواداران باشد. بله، باید فلسفه فوتبال را درک کرد؛ جام جهانی عرصه حضور کسانی است که حضورشان، حتی در روز‌های افت، وزن نیمکت و زمین را تغییر می‌دهد.

منبع: فرهیختگان

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری