نه جای دیاز را پر کرد نه جای خودش را! فشار سنگین لیورپول روی شانه‌های خاکپو

در فوتبال همیشه لحظه‌هایی هست که یک بازیکن ناگهان زیر نوری قرار می‌گیرد که خودش انتخابش نکرده. کودی خاکپو امروز دقیقاً در چنین موقعیتی ایستاده؛ نه فقط به خاطر افت خودش، بلکه به خاطر درخششی که از دور، از مونیخ، هر هفته به چشم هواداران لیورپول می‌خورد.

به گزارش مجله خبری نگار، در فوتبال همیشه لحظه‌هایی هست که یک بازیکن ناگهان زیر نوری قرار می‌گیرد که خودش انتخابش نکرده. کودی خاکپو امروز دقیقاً در چنین موقعیتی ایستاده؛ نه فقط به خاطر افت خودش، بلکه به خاطر درخششی که از دور، از مونیخ، هر هفته به چشم هواداران لیورپول می‌خورد. هر بار که لوئیس دیاز با آن سبک خاص دریبل‌زنی‌اش یک مدافع را جا می‌گذارد، انگار یک سؤال قدیمی دوباره زنده می‌شود؛ این‌که لیورپول چه چیزی را از دست داد و چه چیزی را به دست نیاورد.

فشار روی خاکپو فقط از جنس مقایسه نیست؛ از جنس جای خالی است. دیاز در مونیخ نه فقط خوب بازی می‌کند، بلکه یادآوری می‌شود؛ یادآوریِ بازیکنی که می‌توانست هنوز در آن سمت زمین باشد و وزن حمله را بالا نگه دارد. در مقابل، خاکپو در این فصل بیشتر از همیشه درگیر تردید شده؛ بازیکنی که قرار بود جانشین مستقیم باشد، اما حالا هر بار که توپ را می‌گیرد، انگار باید ثابت کند اصلاً چرا در این جایگاه ایستاده.

این فشار از بیرون نمی‌آید؛ از درون تیم می‌آید. لیورپول در این فصل با یک مشکل ساختاری روبه‌رو شده؛ تیمی که دیگر نمی‌تواند با همان سرعت و ریتم گذشته دفاع‌ها را بشکند. وقتی ساختار تیم گیر می‌کند، بازیکنی مثل خاکپو که بازی‌اش بر پایه حرکت به داخل و تصمیم‌گیری در فضا‌های محدود است، بیشتر از همه آسیب می‌بیند. او نه آن آزادی گذشته را دارد و نه آن اعتماد به نفسی که یک وینگر برای بردن نبرد‌های تک به تک نیاز دارد.

اما حقیقت این است که خاکپو هنوز در نقطه‌ای ایستاده که می‌تواند مسیرش را عوض کند. فشار می‌تواند یک بازیکن را خرد کند، اما می‌تواند او را مجبور کند به همان نسخه‌ای برگردد که در آیندهوون دیده می‌شد؛ بازیکنی که با صورت رو به دروازه، با جسارت، با تصمیم‌های سریع و بی‌تردید بازی می‌کرد. لیورپول امروز بیش از هر زمان دیگری به چنین چهره‌ای نیاز دارد؛ نه برای پر کردن جای دیاز، بلکه برای پر کردن جای خودش.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری