کیمیا زارعی: با شنیدن خبر تخریب سالن آزادی، تمام خاطرات خوبم فرو ریخت!

به گزارش مجله خبری نگار، اواخر فروردین ماه است و کمتر از پنج ماه تا شروع بازی‌های آسیایی ناگویا زمان باقی است. شاید کمتر کسی فکرش را می‌کرد که ورزشکاران ایرانی اینگونه به استقبال مهم‌ترین بازی‌های آسیایی بروند، جنگ، اما قرار نیست کسی را خبردار کند! روایت این بار از کیمیا زارعی، ملی‌پوش روئینگ ایران در این روز‌ها است. صدایی که همیشه پرانرژی بود این‌بار غم داشت. غمگین بودن، اما چیزی از امیدواری‌اش کم نمی‌کرد. او امیدوار به کسب مدال است و برای آن می‌جنگد. حتی در این روز‌های سخت. می‌جنگد برای کشوری که دوستش دارد. بسیار دوستش دارد و بار‌ها ثابت کرده است که تمام تلاشش را می‌کند تا نام کشورش همیشه در اهتزاز باشد.

کیمیا زارعی، ملی‌پوش روئینگ ایران در گفت‌و‌گویی در خصوص گذران زندگی‌اش در این روزهایش و شنیدن خبری تلخ در اثنای جنگ تحمیلی گفت: «نمی‌دانم از کجا شروع کنم و یا دقیقا کدام بخش برای من دردناک‌تر است، هیچ کدام قابل بیان نیست. ولی آن روز که خبر تخریب ورزشگاه آزادی را شنیدم، انگار تمام خاطرات خوبم فرو ریخت. تمام خاطرات کودکی و نوجوانی من آنجا شکل گرفته بود و همیشه برایم حال و هوای دیگری داشت. وقتی شنیدم که استادیوم آزادی تخریب شد، هم بسیار غمگین شدم و هم ناامید! آنجا بود که ترسیدم، فکر کردم واقعا قرار است چه اتفاقی بیفتد و این سوال خیلی برایم جدی‌تر شد. هربار که می‌شنیدم بخشی از کشورم تخریب شده، برایم دردناک بود، اما آزادی برایم جور دیگری بود. شنیدن خبر فرو ریختن آزادی برایم ناامیدکننده بود. تصویر زیبایی که از آن در ذهنم داشتم انگار فرو ریخت و بسیار برایم دردناک بود.»

زارعی که مدال طلای قهرمانی آسیا را هم در کارنامه خود دارد، درباره حضور ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا و شرایط سخت ورزشکاران ادامه داد: «ما ورزشکار‌ها روز اولی که جنگ شروع شد، در اردو مشغول تمرین بودیم و تمرینات خیلی خوبی را پیش گرفته بودیم، چون کمتر از ۶ ماه دیگر یکی از مهم‌ترین مسابقاتی که همه ورزشکاران انتظار آن را می‌کشند، پیش رو داریم. بازی‌هایی که مخصوصا برای خود من بسیار حیاتی است و حاصل تمام سال‌هایی است که در ورزش تلاش کردم و هر سختی را به جان خریدم. بازی‌های آسیایی که دوره قبل هم من نتوانستم به مدال مورد نظرم برسم. حالا کمتر از شش ماه دیگر بازی‌های ناگویا را در پیش داریم، اما نمی‌دانم قرار است چه اتفاقی بیفتد و از کی می‌توانیم تمرینات تیم ملی را شروع کنیم. وظیفه من، اما به عنوان یک ملی‌پوش که برای ایران پارو می‌زنم، این بود که من به محض اینکه اردو تمام شد و به شهرهایمان برگشتیم، با توجه به امکانات خیلی محدود و قدیمی و اگرچه فرسوده، دستگاه شبیه‌ساز قایق‌مان (ارگومتر) را به اتاقم آوردم و هرروز از آقای فرزام (مربی‌ام) تمرین می‌گیرم و تمرینات خودم را دارم. تنها کاری که فکر می‌کنم این روز‌ها از من به عنوان یک ورزشکار برمی‌آید، این است که تمریناتم را ادامه دهم، آمادگی بدنم را حفظ کنم و زحماتی را که خودم، خانواده، مربی و فدراسیون برایم کشیدند تا من به این مرحله برسم را در حد توانم حفظ کنم. امیدوارم اخبار بهتری در راه باشد و بتوانیم با بهترین عملکرد راهی بازی‌های آسیایی شویم.»

منبع: فرهیختگان