چرا در مذاکرات هم ایران پیروز بود؟

به گزارش مجله خبری نگار، ‌مذاکرات روز شنبه در پاکستان در حالی زیر سایه زیاده‌خواهی‌های مسبوق به سابقه طرف آمریکایی به «توافق» منجر نشد که محافل رسانه‌ای و دیپلماتیک، این «عدم‌توافق» را به مثابه شکست دیگری برای واشنگتن ارزیابی کرده‌اند چراکه تیر «تسلیم فوری ایران» بار دیگر به سنگ خورد.

ناکامی در «تسلیم» ایران

موضع‌گیری‌های طرف آمریکایی پس از مذاکرات، یک نکته ویژه دارد؛ تلاش برای «تسلیم ایران»؛ راهبردی که با شکست مواجه شد.

راهبرد طرف آمریکایی: وادارکردن ایران به پذیرش تسلیم سریع

واکنش طرف ایرانی: تأکید بر خطوط قرمز ترسیمی از سوی ایران درباره مسائل محوری مذاکرات از بحث هسته‌ای گرفته تا تنگه هرمز

اذعان بین‌المللی: شبکه خبری انگلیسی «اسکای‌نیوز» طی گزارشی درباره مذاکرات اسلام‌آباد، نوشت: «تیم ونس با تصور ساده‌لوحانه تسلیم سریع ایران وارد مذاکرات شد، درحالی‌که واقعیت، برتری ایران در تنگه هرمز و تأثیرگذاری بر اقتصاد جهانی است».

مذاکره برای تل‌آویو

رویکرد هیأت آمریکایی: تیم ونس در جریان مذاکرات اسلام‌آباد بیش از اینکه بازتاب‌دهنده رویکرد‌های واشنگتن باشد، براساس دغدغه‌ها و راهبرد‌های تل‌آویو حرکت می‌کرد.

رویکرد هیأت ایرانی: مذاکره‌کنندگان جمهوری‌اسلامی با محور قراردادن منافع ملی ایران و کل محور مقاومت، مانع پیشبرد مذاکرات در مسیر مطلوب رژیم‌صهیونیستی شدند.

راهبرد تل‌آویو: در جریان مذاکرات مقام‌های رژیم‌صهیونیستی، با لفاظی‌ها و تهدید‌های ضدایرانی، کوشیدند بر روند مذاکرات تأثیر بگذارند که البته بی‌نتیجه بود.

واکنش: شبکه تلویزیونی «المیادین» در گزارشی درباره مذاکرات اسلام‌آباد، تأکید کرد که «تیم مذاکره‌کننده آمریکا با ترجیح منافع اسرائیل، خود عامل اصلی شکست مذاکرات شد و بهانه هسته‌ای پوششی برای این ناکامی بود».

مقایسه رویکرد‌ها و راهبرد‌های ۲ هیأت

تیم آمریکایی:

• بدون برنامه‌ریزی منسجم
• فاقد جدیت لازم برای حرکت در مسیر توافق
• عدم‌برخورداری از اختیارات کافی
• تکیه بر راهبرد‌های شکست‌خورده قدیمی به‌ویژه در حوزه هسته‌ای و تنگه هرمز
• عدم‌آمادگی برای مذاکره درباره یک توافق جامع

تیم ایرانی:

• حضور در اسلام‌آباد در بالاترین سطح مذاکراتی
• برخورداری از چارچوب منسجم برای مذاکره براساس متن پیشنهادی ارائه شده
• حضور با بدنه قوی کارشناسی در اسلام‌آباد
• دارای اراده کافی برای دستیابی به توافق جامع

واکنش: اندی‌کیم، سناتور آمریکایی، پس از مذاکرات، طی پستی در شبکه‌های اجتماعی، درباره رویکرد هیأت آمریکایی در مذاکرات، نوشت: «آیا ونس فکر می‌کرد می‌تواند دهه‌ها اختلاف با ایران را در عرض یک روز حل کند؟ او در‌ماه فوریه فقط ۵روز را به گشت‌وگذار در بازی‌های المپیک زمستانی گذراند! مذاکرات ونس فاقد برنامه‌ریزی و جدیت بود».

شکست در تحمیل مذاکراتی

ناکامی در پیشبرد راهبرد «گرفتن امتیازی که در جنگ به آن دست نیافتند»، یکی دیگر از نمود‌های شکست آمریکا و پیروزی ایران در مذاکرات ارزیابی می‌شود.

بازگشایی تنگه هرمز

طرف آمریکایی در جنگ تحمیلی سوم و مذاکرات اسلام‌آباد در تحمیل بازگشایی سریع تنگه هرمز ناکام ماند.

غنی‌سازی صفر

واشنگتن با وجود ادعا‌ها درباره «نابودی توان هسته‌ای ایران در جنگ»، در تحمیل «غنی‌سازی صفر» به ایران شکست خورد.

توان موشکی

هیأت آمریکایی همچنین در تحمیل موضوع‌های مورد تأکید خود به ایران در حوزه «توان موشکی» نیز ناکام ماند.

ذخایر اورانیوم غنی‌شده آمریکایی‌ها همچنین در جریان مذاکرات پاکستان در تحمیل رویکرد تحویل ذخایر اورانیوم غنی‌شده ایران متحمل شکست دیگری شدند.

محور مقاومت

راهبرد تضعیف توان منطقه‌ای ایران نیز از دیگر سیاست‌های مذاکراتی طرف آمریکایی بود که با ناکامی مواجه شد.

تثبیت قدرت ایران

ورود با دست پر: ایران با دست پر به مذاکرات وارد شد و تعیین شروط و کوتاه‌نیامدن از آنها، نشان داد در عرصه نظامی و دیپلماتیک از قدرت پیشبرد اصول خود برخوردار است.

اثبات زیاده‌خواهی آمریکا: در مذاکرات اخیر علاوه‌بر اینکه زیاده‌خواهی‌های واشنگتن سبب انتقاد‌های جهانی شد، تصویر تازه‌ای از قدرت ایران ترسیم کرد، آن‌هم نپذیرفتن رویکرد‌های قلدرمابانه طرف مقابل.

تهدیدناپذیری: در شرایطی که محور واشنگتن – تل‌آویو با تهدید و لفاظی تلاش کردند راهبرد‌های خود را در مذاکرات به ایران تحمیل کنند، اما زیربارنرفتن ایران، شکست دیگری را برای ترامپ به‌دنبال داشت.

منبع: همشهری