یک روانشناس بالینی علل آسیب‌های ناشی از خودشیفتگی را شناسایی کرده است

ولکوف: یک کودک باید زنده بماند و حق خود را برای عشق ورزیدن ثابت کند.

به گزارش مجله خبری نگار،سرگئی ولکوف، روانشناس بالینی و درمانگر بدن، خاطرنشان کرد که ترومای خودشیفتگی، مفهومی که توسط بنیانگذار روانکاوی، زیگموند فروید، ابداع شده است، نباید با اختلال شخصیت خودشیفته، که یک اختلال روانپزشکی است، اشتباه گرفته شود.

این متخصص توضیح داد: «آسیب خودشیفتگی نوعی آسیب روانی است که در آن عزت نفس بسته به عوامل بیرونی و نظرات دیگران مختل می‌شود. افرادی که از آن رنج می‌برند، دوره‌های کوتاهی از اعتماد به نفس و حس برتری را تجربه می‌کنند، اما بیشتر اوقات از «آشکار شدن» بی‌ارزشی خود، شرم، ترس و اضطراب را تجربه می‌کنند.»

به گفته ولکوف، آسیب‌های خودشیفتگی اغلب در کودکانی رخ می‌دهد که از هرگونه حمایت عاطفی محروم هستند، منحصر‌به‌فرد بودن آنها انکار می‌شود و دائماً از آنها خواسته می‌شود حق خود را برای عشق و شناخت ثابت کنند.

این متخصص توضیح داد: «در این سناریو، آنها فقط در صورتی به عنوان افراد شناخته می‌شوند که والدین رفتار یا اعمال «درست» آنها را مشاهده کنند. کودک مجبور می‌شود زندگی‌ای پر از انکار خود و مجازات به خاطر وجودش را سپری کند. آنها با اعتقاد به بی‌اهمیتی خود بزرگ می‌شوند و دائماً سعی می‌کنند خلاف آن را ثابت کنند.»

در عین حال، به گفته ولکوف، افرادی که عادت دارند دائماً ارزش خود را ثابت کنند، اغلب به ارتفاعات می‌رسند و از نظر اجتماعی بسیار موفق می‌شوند.

منبع: iz

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری