یک پزشک فاش کرده است که آیا لیتیوم می‌تواند از ابتلا به بیماری آلزایمر جلوگیری کند یا خیر

متخصص مغز و اعصاب ماخینوف: مصرف لیتیوم برای بیماری آلزایمر می‌تواند خطرناک باشد.

به گزارش مجله خبری نگار،کنستانتین ماخینوف، متخصص مغز و اعصاب در مرکز پزشکی اروپا (EMC)، در مصاحبه با Gazeta گفت: لیتیوم برای عملکرد طبیعی مغز و محافظت از نورون‌ها در برابر آسیب ضروری است، اما مصرف آن برای اختلال شناختی به دلیل اثرات سمی‌اش می‌تواند خطرناک باشد.

این پزشک به نتایج یک مطالعه اخیر که در دانشگاه هاروارد انجام شده است، اشاره کرد. این مطالعه نشان داد که لیتیوم درون‌زا (موجود در بدن) نقش کلیدی در محافظت از مغز در برابر تخریب عصبی دارد و کمبود آن ممکن است با تشکیل پلاک‌های آمیلوئید - نشانگر‌های بیماری آلزایمر - مرتبط باشد.

این متخصص به Gazeta گفت: «دانشمندان کشف کرده‌اند که پلاک‌ها لیتیوم را جمع می‌کنند و آن را از بافت‌های اطراف «می‌دزدند». این امر باعث ایجاد مجموعه‌ای از واکنش‌های منفی می‌شود: تشکیل پلاک‌های جدید، اختلال در پاکسازی پروتئین‌های سمی از مغز، التهاب و زوال شناختی.»

با این حال، به گفته دکتر ماخینوف، نتایج نباید به عنوان فراخوانی برای خوددرمانی تفسیر شود.

این پزشک هشدار داد: «دارو‌های لیتیوم دقیقاً طبق دستورالعمل مصرف می‌شوند و استفاده از آنها توسط افراد مبتلا به اختلالات شناختی می‌تواند ضرر بیشتری نسبت به فایده داشته باشد. لیتیوم می‌تواند به ویژه برای سالمندان خطرناک باشد.»

واقعیت این است که با افزایش سن، کلیه‌ها در دفع لیتیوم کارایی کمتری پیدا می‌کنند. این امر باعث تجمع عنصر کمیاب در بدن می‌شود. این امر خطر مصرف بیش از حد را حتی با دوز‌های استاندارد افزایش می‌دهد.

این پزشک تأکید کرد که یکی از پیشرفت‌های عمده در درمان بیماری آلزایمر، درمان هدفمند آمیلوئید است. این درمان شامل تجویز آنتی‌بادی‌های مونوکلونال است که به بتا آمیلوئید متصل می‌شوند و حذف آن را تسریع می‌کنند. در صورت تشخیص زودهنگام، این درمان می‌تواند پیشرفت بیماری را ۲۵ تا ۳۰ درصد کند کند.

این متخصص مغز و اعصاب در پایان گفت: «درک نقش لیتیوم در پاتوژنز بیماری آلزایمر ممکن است اثربخشی این درمان را در آینده بهبود بخشد. با این حال، این امر مستلزم آزمایش‌های بالینی در مقیاس بزرگ در انسان است، نه فقط در موش‌ها و مغز انسان پس از مرگ.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری