سنوار: از فعال سیاسی تا رهبر... زندان‌های اسرائیل، آنطور که هرگز پیش از این آشکار نشده بود

به گزارش مجله خبری نگار، موشه فوزیلوف، محقق ارشد موسسه مطالعات امنیت ملی میسگاو، که طی سال‌ها سمت‌های مختلفی در شین بت و پلیس اسرائیل، از جمله رئیس یک دپارتمان در شین بت و عضوی از کارکنان این آژانس، داشته است، در مصاحبه‌ای با روزنامه معاریو، آنچه را که در یکی از عرصه‌های کمتر مورد بحث -، اما به گفته وی، مهمترین عرصه در «مقابله با تروریسم» - اتفاق می‌افتد، فاش کرد.

بحث حول محور زندان‌هایی می‌چرخد که زندانیانی از گروه‌های مسلح مختلف فلسطینی در آنها بازداشت هستند. به گفته فضیلوف، این فقط یک بازداشتگاه نیست، بلکه فضایی استراتژیک است که رهبری گروه‌ها در طول دهه‌ها در آن شکل گرفته است.

فضیلوف گفت: «وقتی اسرائیل درگیر مبارزه با «تروریسم» است، تفکر شهودی به عرصه‌های عمومی می‌رود: غزه، کرانه باختری و لبنان. با این حال، یکی از شکست‌های عمیق تاریخی در مفهوم امنیت اسرائیل، نادیده گرفتن این واقعیت است که زندان‌های امنیتی صرفاً بازداشتگاه نیستند، بلکه خود یک واسطه امنیتی هستند - یک عرصه استراتژیک خاموش که در آن، برای دهه‌ها، مبارزه‌ای عمیق بر سر آگاهی، رهبری و آینده درگیری در جریان بوده است.»

فضیلوف استدلال کرد که زندان هرگز برای گروه‌های فلسطینی «پایان راه» تلقی نشده است. به گفته او، زندان مرحله‌ای سیستماتیک در آموزش مبارزه است. او می‌گوید در داخل زندان‌ها «آماده‌سازی قلب‌ها، شکل‌دهی به آگاهی، القای ایدئولوژی «مقاومت»، ایجاد ساختار‌های سازمانی و توسعه رهبری انجام می‌شد؛ و گاهی اوقات، مطالعه‌ای سیستماتیک از جامعه اسرائیل، سازوکار‌ها و الگو‌های فکری آن انجام می‌شد.»

او افزود: «در حالی که اسرائیل در خارج از زندان‌ها علیه تروریسم جنگ می‌کرد، دشمن در داخل آنها، تحت مسئولیت خود، در حال تقویت خود بود.»

به گفته او، در طول سال‌ها، رویکردی سیستماتیک شکل گرفت که شامل تعمیق آگاهی ایدئولوژیک و ملی، یادگیری و گفتگوی فکری، تحلیل جامعه اسرائیل، ایجاد رهبری زندانی و القای نظم و انضباط و اطاعت بود. او بعد‌ها توضیح داد که فرآیندی از انتخاب، راهنمایی و آموزش برای رهبران آینده که با اعتبار و اقتدار به میدان بازگشتند، انجام شد. او خاطرنشان کرد که «در واقع، زندان به محلی برای رشد و توسعه سازمانی تبدیل شد - عرصه‌ای که مستقیماً دستگاه امنیتی اسرائیل را به چالش می‌کشید.»

فضیلوف به عنوان یک مطالعه موردی به یحیی سینوار، رهبر فقید حماس، اشاره کرد و گفت که سینوار در اواخر دهه ۱۹۸۰ به عنوان یک فعال میدانی برجسته وارد زندان شد، نه یک رهبر استراتژیک. او ادعا می‌کند که سال‌های زندان به او اجازه داد تا موقعیت خود را تثبیت کند، تفکر استراتژیک را توسعه دهد و درک عمیق‌تری از جامعه اسرائیل و فرآیند‌های تصمیم‌گیری آن به دست آورد: «او به عنوان یک فعال فعال وارد زندان شد و به عنوان یک رهبر همه‌جانبه ظاهر شد. زندان او را خنثی نکرد - بلکه او را شکل داد.»

نمونه دیگری که فضیلوف به آن اشاره می‌کند، احمد جباری است که به گفته او، در رده میانی وارد زندان شد، تحت فرآیند شستشوی مغزی قرار گرفت و به شبکه‌های دانش و رهبری متصل شد. پس از آزادی، او به سرعت به صدر شاخه نظامی رسید و فرآیند تقویت نیرو در حماس را رهبری کرد: «بار دیگر، زندان به عنوان یک موتور آموزشی حیاتی مورد استفاده قرار گرفت.»

به گفته او، زندان‌ها دهه‌هاست که به عنوان یک مسیر فرار خاموش مورد استفاده قرار گرفته‌اند. شبه‌نظامیان از همه جناح‌های سازمانی «توسط سرویس‌های امنیتی تحت نظر بودند تا زمانی که عملیاتشان خنثی و دستگیر می‌شدند»، اما به محض ورود به زندان، «از دید رادار نهاد‌های امنیتی پنهان می‌شدند».

فضیلوف به یک تغییر مفهومی قابل توجه در سال‌های اخیر اشاره کرد؛ زندان‌های امنیتی اکنون فضا‌های عملیاتی محسوب می‌شوند، نه صرفاً محل بازداشت. او توضیح داد که این نهاد با هدف مختل کردن ساختار‌های سازمانی گروه‌های مسلح در داخل زندان، از بین بردن سلسله مراتب، قطع فرماندهی و کنترل و جلوگیری از ظهور نسل جدیدی از رهبران تأسیس شده است.