متخصصان تغذیه رژیم غذایی ورزشکاران المپیک را بررسی کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار،برای ورزشکاران المپیک زمستانی، ضرب‌المثل «غذا سوخت است» کاملاً درست است. با هر فصل المپیک، گزارش‌های متعددی در مورد آنچه ورزشکاران می‌خورند و غذا‌های «ممنوعه»‌ای که پس از مسابقه مصرف می‌کنند، منتشر می‌شود. با این حال، همانطور که مجله علمی Scientific American گزارش داد، رژیم‌های غذایی سخت و قوانین تغذیه‌ای به اندازه نیاز به خوردن غذای کافی اهمیت ندارند.

ربکا هال، متخصص تغذیه‌ای که با تیم‌های المپیک کانادا و استرالیا همکاری داشته است، می‌گوید: «مردم اغلب فکر می‌کنند که ورزشکاران باید در مورد رژیم غذایی و انتخاب‌های غذایی خود بسیار سخت‌گیر باشند. مهمتر از همه بسیاری از ورزشکاران المپیک زمستانی در واقع به اندازه کافی غذا نمی‌خورند.»

رقابت در المپیک زمستانی می‌تواند بسیار طاقت‌فرسا باشد: بسته به نوع ورزش، ورزشکاران ممکن است در معرض سرمای شدید، تغییرات سریع آب و هوا، ارتفاعات بالا و نور خورشید محدود قرار گیرند؛ و همه اینها جدای از نیاز‌های فیزیکی بسیار زیاد و این واقعیت است که آنها ممکن است زمان بسیار کمی برای غذا خوردن داشته باشند.

رژیم غذایی یک ورزشکار المپیکی به ترکیبی از دانش علمی تغذیه، ترجیح شخصی و ضرورت بستگی دارد. افراد مختلف ممکن است به ترکیبات متفاوتی از مواد مغذی نیاز داشته باشند و ورزش‌های مختلف ممکن است به کالری دریافتی متفاوتی نیاز داشته باشند. اما نکته اصلی این است که ورزشکاران باید کالری کافی مصرف کنند.

لوسی مائور، متخصص تغذیه و متخصص تغذیه ورزشی در دانشگاه یوتا، تأکید کرد که کالری می‌تواند بار معنایی منفی داشته باشد. با این حال، او خاطرنشان کرد که از نظر علمی، آنها منبع مستقیم انرژی هستند.

تعداد کالری مورد نیاز بسته به نوع ورزش متفاوت است. به عنوان مثال، در رشته‌هایی مانند بیاتلون انفرادی، که در آن ورزشکاران چندین مایل اسکی می‌کنند و سپس به اهداف شلیک می‌کنند، طبق حداقل یک تخمین، می‌توانند حدود ۷۰۰۰ کالری بسوزانند. چنین فعالیت‌هایی نیاز به مصرف زیاد غذا - در درجه اول کربوهیدرات‌ها - دارند.

دانشمندان علوم ورزشی توصیه می‌کنند که ورزشکاران این رشته‌ها تقریباً ۶ تا ۱۲ گرم کربوهیدرات به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز مصرف کنند. دلیل این امر این است که پس از مصرف، بدن کربوهیدرات‌ها را به گلوکز تجزیه می‌کند که در سراسر بدن و به مغز منتقل می‌شود. عضلات و کبد گلوکز را به عنوان گلیکوژن، منبع اصلی انرژی برای بدن و مغز، ذخیره می‌کنند. به گفته مائور، حفظ این ذخایر در سطوح بالا بسیار مهم است.

در حالی که کربوهیدرات‌ها مدال طلا را در رژیم غذایی المپیک زمستانی از آن خود می‌کنند، پروتئین‌ها شایسته مدال نقره و چربی‌ها برنز هستند. مائور تأکید کرد که پروتئین برای ترمیم و بازیابی عضلات ضروری است و همچنین باعث رشد می‌شود. به گفته کری مک‌گالی، استاد علوم ورزشی در دانشگاه مید سوئد، به ورزشکاران سطح بالا معمولاً توصیه می‌شود که روزانه ۱.۲ تا ۲ گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن مصرف کنند.

ورزشکاران پس از تأمین نیاز‌های درشت مغذی خود، به ویتامین‌های بیشتری، به ویژه ویتامین D و آهن، نیاز دارند. ویتامین D برای سلامت استخوان‌ها و عملکرد سیستم ایمنی بدن مهم است. بیشتر آن از طریق نور خورشید جذب می‌شود، اما ورزشکاران المپیک زمستانی زمان زیادی را در معرض نور خورشید نمی‌گذرانند و این امر میزان ویتامین D دریافتی آنها از محیط را محدود می‌کند.

کارشناسان تأکید می‌کنند که هیچ رژیم غذایی جهانی وجود ندارد، زیرا هر ورزشکار المپیکی نیازها، سلیقه‌ها و فرهنگ خاص خود را دارد که ممکن است با توصیه‌های تغذیه‌ای یا تحقیقات علمی همسو نباشد.

در تاریخ ۹ فوریه، روزنامه ساوت چاینا مورنینگ پست (SCMP) در مورد اهمیت چربی‌ها برای بدن گزارشی منتشر کرد. طبق تحقیقات، مصرف لبنیات پرچرب با کاهش خطر ابتلا به زوال عقل مرتبط است.

منبع: iz