معرفی چند فیلم وسترن قابل توجه که نادیده گرفته شده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، قرن بیست‌ویکم برای ژانر وسترن دوره درخشانی بوده است؛ اما فقط در قاب تلویزیون. در سال‌های اخیر، فیلم‌های وسترن زیادی آمده‌اند و رفته‌اند، بی‌آنکه کسی متوجه‌شان شود؛ و این واقعاً مایه تأسف است. در سال ۲۰۲۵، چندین فیلم وسترن قابل توجه اکران شدند؛ برخی کاملاً سنتی و برخی از نوع «نئو-وسترن». بیشتر این فیلم‌ها عناصر شیرین و نوستالژیک وسترن‌های بزرگ را در خود داشتند، اما بسیاری از آنها همچنان ناشناخته باقی مانده‌اند و منتظر کشف شدن توسط کسانی هستند که حاضرند کمی عمیق‌تر جست‌و‌جو کنند. تنها چند عنوان، مانند Eddington و Americana، توانستند مدتی در صدر اخبار باشند، اما خیلی زود از نفس افتادند. با این حال، همه این فیلم‌ها شایسته دیده شدن هستند.

در ادامه، با وسترن‌های برجسته سال ۲۰۲۵ که احتمالاً از دست داده‌اید آشنا می‌شوید.

۸ فیلم وسترن جذاب در سال ۲۰۲۵،

۸- Train Dreams

۷- Eastern Western

۶- Trail of Vengeance

۵- Day of Reckoning

۴- Last Train to Fortune

۳- Long Shadows

۲- Cottonmouth

۱- Broke

۸- Train Dreams

اقتباس از کتابی که نامزد جایزه پولیتزر داستان بوده، معمولاً ایده خوبی برای یک پروژه سینمایی است. اگر به روایت نویسنده وفادار بمانید، بعید است به بیراهه بروید. کلینت بنتلی، کارگردان فیلم Train Dreams، دقیقاً همین کار را انجام داده است. داستان فیلم در اوایل قرن بیستم و در شمال‌غرب اقیانوس آرام می‌گذرد و داستان رابرت گرینیه (با بازی جوئل اجرتون)، یک کارگر راه‌آهن، را روایت می‌کند که پس از ناپدید شدن همسر و دخترش، انزوا را انتخاب می‌کند.

فیلم از نظر جلوه‌های بصری و صحنه‌های پرزرق‌وبرق چندان قابل‌توجه نیست و در نگاه اول شاید ساده به نظر برسد، اما روایت به‌شدت اندوهبار و ظریف مردی در بحران عاطفی، همچنان تکان‌دهنده است. قطار رویا‌ها در واقع مرز‌های ژانر وسترن را جابه‌جا می‌کند و با دقت، نژادپرستی و تبعیض جنسیتی رایج در آیداهوی اوایل دهه ۱۹۰۰ را هدف می‌گیرد. اجرتون نیز در نقش اصلی عملکردی درخشان دارد و برای این نقش، نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد در فیلم درام شد.

۷- Eastern Western

از خواهران سوسکا گرفته تا واچوفسکی‌ها، هالیوود چند زوج خواهر-کارگردان نمادین به خود دیده است. حالا بیلیانا و مارینا گروزدانوا نیز به این جمع پیوسته‌اند. این دو در سال ۲۰۲۵ فیلم وسترن Eastern Western را ساختند؛ داستان ایگور (ایگور گالییاسویچ)، مهاجری اهل اروپای شرقی که همسرش را از دست داده و در تلاش است پسر خردسالش، ایوو (لئوناردو گالییاسویچ)، را در طبیعت خشن و روستایی مونتانا بزرگ کند.

کشش متقابل میان بازیگران مثال‌زدنی بوده و دلیلش هم روشن است، چون دو بازیگر اصلی در دنیای واقعی نیز پدر و پسر هستند. گروزدانوا‌ها بازی‌های قدرتمندی از این دو گرفته‌اند؛ لئوناردوی خویشتن‌دار به‌خوبی در کنار ایگورِ پرخاشگر قرار می‌گیرد. بازیگران نقش‌های مکمل نیز به‌خوبی بار فیلم را به دوش می‌کشند. علاوه بر این، فیلم‌برداری اثر نیز تماشایی است. اگر با وسترن‌های آرام و تدریجی مشکلی ندارید، وسترن شرقی را در فهرست تماشای خود قرار دهید.

۶- Trail of Vengeance

هر سال ده‌ها فیلم انتقامی ساخته می‌شود، اما Trail of Vengeance به‌دلیل قهرمانش که تقریباً حالتی فراانسانی دارد، از بقیه متفاوت به نظر می‌رسد. نام او کاترین آترتون (با بازی رومر ویلیس) است؛ زنی که همسرش به دست افراد تحت امر سرهنگ فاسدی به نام دیویس (جف فهی) به قتل می‌رسد. هدف دیویس حذف جاسوسان سابق جنگ داخلی است تا خود را از رسوایی نجات دهد.

این فیلم مرثیه‌وار، ادای دینی فراموش‌نشدنی به دوست‌داران اکشن به‌شمار می‌رود. ردپای انتقام به خودی خود اثری خیره‌کننده است که تصویری آشفته از دنیای رو به افول اواخر قرن نوزدهم ارائه داده و در عین حال تأملی جدی و سنگین درباره اصول انتقام است. رومر ویلیس نشان می‌دهد که شایسته نقش‌های بلاک‌باستری است و هر چیزی کمتر از آن، بی‌عدالتی بزرگی در حق او خواهد بود. او به‌وضوح توانایی تبدیل شدن به یکی از ستاره‌های بزرگ آینده هالیوود را دارد. فراتر از اینها، Trail of Vengeance درس‌های تاریخی ارزشمندی نیز ارائه می‌دهد، به‌ویژه درباره آژانس افسانه‌ای کارآگاهی پینکرتون.

۵- Day of Reckoning

اسکات ادکینز در یک وسترن؟ حتماً. در Day of Reckoning، او نقش همسر یک قانون‌شکن بدنام را بازی می‌کند که به‌تازگی دستگیر شده است. ادکینز قصد دارد همسرش را نجات دهد و به نظر می‌رسد همه چیز باب میل او پیش می‌رود، چراکه مارشال و کلانتر مسئول انتقال زندانی، اصلاً با هم کنار نمی‌آیند. اوضاع وقتی جالب‌تر می‌شود که می‌بینیم همسر تبهکارش، استاد تمام‌عیار فریب و دستکاری روانی است.

در واقع، زمانی که ادکینز حمله‌اش را آغاز می‌کند، آن دو مرد از نظر روانی کاملاً فرسوده شده‌اند؛ چراکه بار‌ها و بار‌ها توسط زندانی تحریک و تحت فشار قرار گرفته‌اند. از این نقطه به بعد، همه‌چیز به آشوب می‌کشد. روز تسویه‌حساب فیلمی است خوش‌ساخت، خوش‌تصویر و با کارگردانی دقیق که حتی یک لحظه کسل‌کننده ندارد. با پیچیده‌تر شدن داستان، فیلم از یک روایت ساده درباره میل به آزادی فراتر می‌رود و به بحران‌های عمیق وجودی هر یک از شخصیت‌ها می‌پردازد. اسکات ادکینز معمولاً به‌عنوان یک ستاره اکشن دست‌کم گرفته می‌شود، چون اغلب فیلم‌هایش چندان هوشمندانه نیستند؛ اما این یکی متفاوت به نظر می‌رسد.

۴- Last Train to Fortune

این داستان را تصور کنید: دهه ۱۸۷۰ است و شما به‌تازگی به‌عنوان مدیر یک مدرسه در شهر کوچکی به نام فورچون منصوب شده‌اید. قطار را از دست داده‌اید و تنها راه دیگر رسیدن به مقصد، سفر با اسب است. چه کار می‌کنید؟ سیسیل پیچتری (با بازی مالکوم مک‌داول) در فیلم Last Train to Fortune با یک قانون‌شکن بدنام معامله‌ای می‌کند مبنی بر اینکه اگر او را از میان سرزمینی مرگبار عبور داده و به شهر فورچون برساند، اولین حقوقش را به او خواهد داد.

مک‌داول سالخورده و خشن، در نقش پیچتری، مردی مضطرب و درمانده را به‌خوبی به تصویر می‌کشد؛ کسی که پس از سال‌ها شنیدن سرزنش و نصیحت از هرکسی که برای کار به او مراجعه کرده، بالاخره به یک فرصت بزرگ دست یافته است. او که مدت‌ها فقط یک گزینه فرعی و ناخواسته بوده، حالا نمی‌خواهد این شانس را از دست بدهد؛ اما به چه قیمتی؟ آخرین قطار به فورچون فیلمی تاریک، پرتنش و به‌شدت تأثیرگذار است که با اثر گلوله‌برفیِ وقایعش، تماشاگر را درگیر یک سفر در زمان واقعی و نفس‌گیر می‌کند؛ سفری که از ابتدا تا انتها در فضایی اندوهبار و سنگین غوطه‌ور است.

۳- Long Shadows

فضای تاریک فیلم وسترن Long Shadows و شخصیت‌های حتی تیره‌تر آن، تصویری افسرده‌کننده از جامعه‌ای ازهم‌گسیخته در آریزونا ارائه می‌دهد؛ جایی که هیچ‌کس میلی به شنیدن مشکلات دیگران ندارد و مقیاس رنج انسانی بی‌وقفه در حال بزرگتر شدن است. در مرکز داستان، مارکوس دلار (بلین مِی) قرار دارد؛ یتیمی که از یک یتیم‌خانه کاتولیک بیرون آمده و حالا به‌دنبال انتقام از زنی بی‌رحم، ویوین ویلره (ژاکلین بیسه)، است؛ زنی که مسئول قتل بیرحمانه والدین اوست.

سایه‌های بلند را می‌توان یک کمدی سیاه با سطوح شوکه‌کننده‌ای از خشونت توصیف کرد. این اثر واقع‌گرایانه به‌خوبی حس ناکامی ناشی از نرسیدن به انتقام و روند ناامیدکننده تقدیر را به تصویر می‌کشد، در حالی که واقعیت‌های تلخ زندگی در سرحدات غرب وحشی را با دقتی مثال‌زدنی بازآفرینی می‌کند. مشابه بسیاری از آثار ویلیام شوکلی، کارگردان فیلم (که شاید او را بیشتر با Dr. Quinn, Medicine Woman بشناسید)، رگه‌ای از طنز سیاه در روایت جریان دارد؛ طنزی که به‌نوعی هجوی تلخ از ساده‌دلی انسان ارائه می‌دهد.

۲- Cottonmouth

در Cottonmouth، بروک هریس، کارگردان فیلم، رمان کنت مونت‌کریستو نوشته الکساندر دوما را در فضایی وسترن بازآفرینی می‌کند. این فیلم تأمل‌برانگیز و درگیرکننده درباره پیچش‌های بی‌رحمانه سرنوشت، ما را به سرحدات اوکلاهاما در سال ۱۸۹۵ می‌برد؛ جایی که در آستانه مراسم عروسی‌اش، گاوچران جوانی به نام اد دانتس (با بازی مارتین سنسمایر) توسط بهترین دوستش مورد خیانت قرار گرفته و به جرمی که مرتکب نشده، متهم می‌شود. او به زندان می‌افتد، در آن‌جا زمخت و انتقامجو شده و هم‌زمان نقشه‌ای برای فرار را در سر می‌پروراند. وقتی بالاخره اد آزاد می‌شود، جهنم به پا می‌شود.

افعی اثری درخشان و یک قدرت‌نمایی تمام‌عیار است که بسیاری از وسترن‌های دوران طلایی سینما را شرمنده می‌کند. با درهم‌تنیدگی ظریف شخصیت‌ها، روایت فیلم، از پیوستگی و سیالی قابل‌توجهی برخوردار است و این امر، مهارت بالای کارگردان را در داستان‌گویی نشان می‌دهد. تماشاگران دقیق ممکن است متوجه برخی ناهماهنگی‌های جزئی در تداوم روایت شوند؛ اما خوشبختانه این کاستی‌ها تنها در چند لحظه کوتاه دیده می‌شوند و نمی‌توانند به فیلمی که در مجموع یک وسترن شیطانیِ فوق‌العاده است، آسیبی جدی وارد کنند.

۱- Broke

Thunderbolts تنها فیلم خوب وایت راسل در سال ۲۰۲۵ نبود. او در Broke نیز در نقش ترو برندیواین ظاهر شد؛ سوارکار مسابقات برانک بدون زین که زندگی‌اش زمانی به سراشیبی سقوط می‌افتد که یک کولاک غیرمنتظره در مونتانا، او را وادار می‌کند برای بقا با هیپوترمی و آسیب تروماتیک مغزی مبارزه کند. با وجود این شرایط سخت و رابطه‌ای رو به زوال با پدرش، که دنیس کواید نقشش را بازی می‌کند، او حاضر نیست شغلش را رها کند.

کارلایل یوبنک فیلم‌سازی نسبتاً ناشناخته است، اما در ورشکسته عملکردی تحسین‌برانگیز دارد و بهترین توانایی‌های ستاره فیلمش را از او بیرون می‌کشد. با این حال، نبوغ واقعی این درام وسترنِ گیرا در شیوه‌ای است که یکی از کهن‌ترین و بنیادی‌ترین اصول اخلاقی را به چالش می‌کشد: احترام به پدر. Broke هم تماشایی است و هم از نظر تحلیلی جذاب؛ فیلمی که ارزش صرف ۱۰۳ دقیقه زمان را دارد و پس از پایان، احساس غنای فکری بیشتری به تماشاگر می‌دهد.

منبع:روزیاتو