حل معمای «اولین جرقه» مرگ سیاه در اروپا

یک مطالعه علمی اخیر شواهد جدیدی را آشکار کرده است که به طور غیرمستقیم فعالیت آتشفشانی در اواسط قرن چهاردهم را با شیوع بیماری همه‌گیر ویرانگر مرگ سیاه در اروپا مرتبط می‌کند.

به گزارش مجله خبری نگار، محققان دانشگاه کمبریج و موسسه لایب نیتس آلمان داده‌های اقلیمی ذخیره شده در حلقه‌های درختان در کوه‌های پیرنه اسپانیا را تجزیه و تحلیل کردند و نتایج، یک الگوی اقلیمی غیرمعمول را نشان داد که با سرمای شدید و رطوبت بالا در طول سال‌های ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۷ مشخص می‌شود.

این مطالعه نشان می‌دهد که این شرایط سخت ناشی از یک فوران آتشفشانی بزرگ یا مجموعه‌ای از فوران‌ها بوده است که ابر‌های عظیمی از خاکستر و گاز‌ها را آزاد کرده و مانع از تابش نور خورشید شده و باعث کاهش شدید و پایدار دمای جهانی و در نتیجه شکست گسترده کشاورزی و قحطی در منطقه مدیترانه شده است.

این بحران کشاورزی «اولین دومینو» در یک سری رویداد‌های در هم تنیده بود. کمبود شدید مواد غذایی، شهر‌های قدرتمند ایتالیا مانند ونیز، جنوا و پیزا را بر آن داشت تا تجارت دریایی خود را با مناطق تولیدی اطراف دریای آزوف در شمال دریای سیاه که تحت کنترل اردوی طلایی مغول بودند، تقویت کنند.

اما تراژدی در این واقعیت نهفته بود که کشتی‌هایی که غلات را برای نجات شهر‌های ایتالیا از قحطی حمل می‌کردند، یک مهمان مرگبار را نیز با خود به همراه آوردند: کک‌های آلوده به یرسینیا پستیس، باکتری عامل طاعون که احتمالاً بومی جمعیت جوندگان وحشی در آسیای مرکزی است. بنابراین، تغییرات اقلیمی مسیر‌های تجاری را به مجاری بیماری تبدیل کرد، زیرا بیماری از جوندگان به کک‌ها و سپس به انسان‌ها در بنادر شلوغ ایتالیا سرایت کرد و در سراسر اروپایی که از قبل درگیر بحران‌های اقلیمی بود، گسترش یافت.

این مطالعه از این نظر منحصر‌به‌فرد است که چهار عامل به هم پیوسته را به طور مستقیم به هم مرتبط می‌کند: فوران‌های آتشفشانی که بر آب و هوا تأثیر گذاشتند، قحطی ناشی از آن، انحراف مسیر‌های تجارت دریایی برای واردات مواد غذایی و متعاقباً شیوع طاعون با محموله‌های غلات. این مطالعه همچنین توضیح می‌دهد که چرا طاعون در بنادر ساحلی شیوع یافت در حالی که شهر‌های داخلی که به تولید محلی خود متکی بودند، از آن در امان ماندند.

محققان تأکید می‌کنند که این روایت تاریخی درس مهمی در مورد تعامل عوامل طبیعی، اقتصادی و بیولوژیکی برای ایجاد "طوفانی تمام‌عیار" از پیامد‌های ناخواسته ارائه می‌دهد. آنها هشدار می‌دهند که دنیای جهانی‌شده‌ی امروز به طور فزاینده‌ای مستعد سناریو‌های مشابه است، جایی که تغییرات اقلیمی می‌تواند اختلالاتی را ایجاد کند که راه را برای همه‌گیری‌های جدید هموار می‌کند، همانطور که در همه‌گیری کووید-۱۹ نشان داده شد.

منبع: دیلی میل

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری