تغییر رفتار چشم در وظایف دیداری سریع مانند رانندگی

به گزارش مجله خبری نگار، اما فعالیت مغز داستان متفاوتی را روایت می‌کند. صحبت کردن مغز را مجبور می‌کند توجه خود را بین زبان و بینایی تقسیم کند. این تقسیم توجه، حتی در مراحل ابتدایی پردازش دیداری، بر رانندگی تأثیر می‌گذارد.

صحبت کردن حین رانندگی و تأخیر در حرکت‌های حیاتی چشم

پژوهش جدیدی نشان می‌دهد این تقسیم توجه از همان مراحل اولیه آغاز می‌شود، یعنی از نحوه حرکت چشم‌ها به‌سمت اشیای مهم.

تیمی از پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی فوجیتا در ژاپن بررسی کردند که صحبت کردن چگونه رفتار چشم را در وظایف دیداری سریع مشابه رانندگی تغییر می‌دهد.

نتایج نشان داد مکالمه، حرکت‌های چشمی ضروری برای اسکن ایمن جاده را کند می‌کند. حتی تأخیرهای بسیار کوچک هم می‌توانند در ترافیک شلوغ خطر را افزایش دهند.

اهمیت حرکت چشم در رانندگی

رانندگی به‌شدت به بینایی وابسته است. حدود ۹۰ درصد اطلاعات موردنیاز رانندگی از طریق چشم‌ها دریافت می‌شود. اسکن دیداری به شناسایی عابران، تابلوها، موانع جاده و خودروهای متحرک کمک می‌کند.

حرکت چشم یک توالی مشخص دارد. ابتدا چشم به یک شیء جدید واکنش نشان می‌دهد، سپس به‌سمت آن حرکت می‌کند و در نهایت ثابت می‌شود تا مغز بتواند آنچه دیده می‌شود را درک کند.

هرگونه اختلال در مراحل اولیه حرکت چشم می‌تواند مراحل بعدی مانند تشخیص و ترمز گرفتن را به تأخیر بیندازد.

«ما بررسی کردیم آیا تأثیر بار شناختی ناشی از صحبت کردن بر رفتار نگاه، بسته به جهت حرکت چشم، تفاوت دارد یا خیر.»

دکتر شینتارو اوئهارا

افزایش بار شناختی هنگام صحبت کردن در رانندگی

صحبت کردن بار شناختی قابل‌توجهی به مغز تحمیل می‌کند. تولید زبان نیازمند جست‌وجوی حافظه، انتخاب واژه و برنامه‌ریزی جمله است.

نواحی مغزی درگیر توجه و کنترل باید منابع محدودی را تقسیم کنند. زمانی که بینایی و گفتار با هم رقابت می‌کنند، پردازش دیداری کند می‌شود.

پردازش دیداری-حرکتی در رانندگی چند مرحله دارد. ابتدا حرکت چشم، سپس تشخیص شیء، برنامه‌ریزی حرکتی و در نهایت عمل فیزیکی انجام می‌شود. تداخل در مراحل اولیه می‌تواند همه واکنش‌های بعدی را تحت تأثیر قرار دهد.

پژوهش‌های قبلی نشان داده بودند مکالمه تلفنی باعث کندتر شدن ترمز گرفتن می‌شود. مطالعه جدید بر رفتار نگاه تمرکز دارد که حتی پیش از حرکت فیزیکی رخ می‌دهد.

آزمایش حرکت چشم هنگام صحبت کردن

این پژوهش به سرپرستی دکتر اوئهارا و با همکاری تاکویا سوزوکی و پروفسور تاکاجی سوزوکی انجام شد. ۳۰ بزرگسال سالم در این مطالعه شرکت کردند.

هر شرکت‌کننده وظایف حرکت سریع چشم را در سه وضعیت انجام داد:

صحبت کردن

گوش دادن

عدم انجام کار اضافی

یک هدف دیداری در یکی از هشت جهت ظاهر می‌شد و شرکت‌کنندگان باید نگاه خود را با بیشترین سرعت و دقت ممکن به‌سمت آن حرکت می‌دادند.

در وظایف صحبت کردن، افراد به پرسش‌های دانشی و حافظه‌ای برگرفته از آزمون هوش وکسلر بزرگسالان و پرسش‌های طراحی‌شده پاسخ می‌دادند.

در وظایف گوش دادن، بخش‌هایی از رمان ژاپنی «من یک گربه هستم» پخش می‌شد. صحبت کردن نیازمند فکر کردن، بازیابی اطلاعات و پاسخ شفاهی بود، در حالی که گوش دادن فقط به توجه نیاز داشت.

کند شدن واکنش چشم هنگام صحبت کردن

صحبت کردن رفتار چشم را از سه جهت کند کرد:

افزایش زمان واکنش: شروع حرکت چشم دیرتر انجام شد.

افزایش زمان حرکت: رسیدن چشم به هدف کندتر بود.

افزایش زمان تنظیم: تثبیت نگاه روی هدف بیشتر طول کشید.

در حالت گوش دادن چنین اثری مشاهده نشد. وظایف کنترلی نیز تأخیری نشان ندادند. این نتایج تأیید می‌کند تلاش ذهنی مرتبط با صحبت کردن در سیستم‌های عصبی کنترل‌کننده حرکت چشم اختلال ایجاد می‌کند.

«این نتایج نشان می‌دهد تقاضاهای شناختی مرتبط با صحبت کردن در سازوکارهای عصبی مسئول آغاز و کنترل حرکت چشم اختلال ایجاد می‌کند، یعنی حیاتی‌ترین مرحله پردازش دیداری-حرکتی در رانندگی.»

دکتر شینتارو اوئهارا

چرا جهت نگاه هم اهمیت دارد؟

تأخیر در حرکت چشم در همه جهات دیده شد، اما نگاه رو به پایین تأخیر واکنشی بیشتری داشت. پژوهش‌های بینایی نشان می‌دهد انسان به‌طور طبیعی سوگیری بیشتری به نواحی بالایی میدان دید دارد.

نواحی پایین‌تر معمولاً پاسخ کندتری دریافت می‌کنند. خطرات جاده‌ای مانند کودکان، حیوانات یا موانع اغلب در بخش پایین میدان دید ظاهر می‌شوند. کند شدن نگاه رو به پایین می‌تواند خطر رانندگی را افزایش دهد.

پژوهشگران به رقابت در شبکه‌های مغزی مرتبط با توجه و کنترل چشم اشاره می‌کنند. نواحی پیشانی و جداری مغز نقش مهمی در هدایت نگاه دارند.

صحبت کردن سیگنال‌های تحریکی این نواحی را به مراکز عمقی مغز که مسئول حرکت سریع چشم هستند کاهش می‌دهد. این کاهش سیگنال باعث تأخیر در آغاز نگاه و افت دقت می‌شود.

بار شناختی همچنین میدان توجه دیداری را محدود می‌کند. تحت فشار ذهنی، نگاه متمرکزتر می‌شود و جابه‌جایی به نواحی محیطی کاهش می‌یابد. این وضعیت شناسایی خطراتی را که خارج از دید مرکزی ظاهر می‌شوند دشوارتر می‌کند.

چرا حتی تأخیرهای کوچک هم مهم هستند؟

هر یک از این تأخیرها فقط چند میلی‌ثانیه طول می‌کشند، اما در جاده‌های واقعی، تجمع آن‌ها می‌تواند به از دست رفتن خطرات یا واکنش‌های کندتر منجر شود.

تماس تلفنی هندزفری هم همچنان به برنامه‌ریزی گفتار نیاز دارد، بنابراین حتی بدون در دست گرفتن گوشی، خطر باقی می‌ماند.

البته مکالمه تنها عامل نیست. نابینایی ناشی از بی‌توجهی و تقسیم توجه نیز بر رانندگی اثر می‌گذارند.

با این حال، این نتایج نشان می‌دهد صحبت کردن، بینایی را در یکی از ابتدایی‌ترین مراحل پردازش مختل می‌کند، حتی پیش از آگاهی آگاهانه.

این مطالعه در نشریه علمی PLOS One منتشر شده است.

نتیجه‌گیری

یافته‌ها نشان می‌دهد صحبت کردن حین رانندگی، حتی در مکالمه‌های کوتاه، می‌تواند حرکت چشم را کند کند و شناسایی خطرات را به تأخیر بیندازد. این تأثیر در مراحل اولیه پردازش دیداری رخ می‌دهد و نقش مهمی در ایمنی رانندگی دارد. 

منبع:فوت و فن