شواهد جدید خطرات یک مسکن رایج را آشکار می‌کند

به گزارش مجله خبری نگار، در یک رویداد نگران‌کننده، یک متاآنالیز اخیر نشان داده است که ترامادول، که مدت‌ها توسط پزشکان به عنوان گزینه‌ای «ایمن‌تر» در میان مسکن‌های اوپیوئیدی در نظر گرفته می‌شد، ممکن است خطرات قلبی عروقی داشته باشد که بسیار بیشتر از مزایای محدود تسکین درد آن است.

یک تیم تحقیقاتی از دانمارک، بررسی جامعی از نتایج نوزده آزمایش بالینی قبلی شامل بیش از ۶۵۰۰ بیمار تحت درمان با ترامادول یا دارونما انجام داد. نتایج، یک پارادوکس جدی را آشکار کرد: در حالی که اثر دارو در تسکین درد مزمن آنقدر ضعیف بود که در بسیاری از موارد از نظر بالینی ناچیز بود، احتمال بروز مشکلات جدی سلامتی در بیمارانی که ترامادول مصرف می‌کردند، در مقایسه با بیمارانی که دارونما دریافت می‌کردند، بیش از دو برابر بود.

این افزایش چشمگیر خطرات تصادفی نبود، بلکه در دو حوزه حیاتی متمرکز بود: اختلالات قلبی عروقی و ایجاد تومورها. تجزیه و تحلیل نشان داد که بیماران مصرف کننده ترامادول علاوه بر رنج بردن از عوارض جانبی رایج مانند حالت تهوع، سرگیجه و یبوست، با احتمال بیشتری دچار درد قفسه سینه، بیماری عروق کرونر قلب، نارسایی احتقانی قلب و حتی حملات قلبی می‌شوند.

خطر این یافته‌ها در دو زمینه‌ی متقاطع نهفته است. اول، این دارو اغلب گروه سنی مسن‌تر - به طور متوسط ​​۵۸ سال در مطالعات - را هدف قرار می‌دهد - جمعیتی که از قبل بیشتر مستعد ابتلا به مشکلات قلبی ناشی از مصرف این دارو یا تشدید آن هستند. دوم، به دلیل شهرت چندین دهه‌ای آن به عنوان "کمتر اعتیادآور" نسبت به همتایان قوی‌تر اوپیوئیدی خود، ترامادول جایگاه خود را به عنوان یکی از مسکن‌های اوپیوئیدی تجویز شده در جهان حفظ کرده است، به طوری که تنها در ایالات متحده در سال گذشته بیش از ۱۶ میلیون نسخه برای آن تجویز شده است.

با توجه به این شواهد جدید، محققان به نتیجه‌ای با وزن اخلاقی و حرفه‌ای قابل توجه می‌رسند: «مضرات بالقوه مرتبط با استفاده از ترامادول برای مدیریت درد احتمالاً از مزایای محدود آن بیشتر است.» بر این اساس، آنها فوراً از جامعه پزشکی می‌خواهند که نقش این دارو را به طور اساسی ارزیابی مجدد کرده و به سمت گزینه‌های درمانی ایمن‌تر، از مسکن‌های غیر افیونی گرفته تا درمان‌های غیر دارویی مانند فیزیوتراپی تخصصی و مداخلات رفتاری، روی آورند.

این یافته‌ها به این معنی نیست که بیماران باید به طور ناگهانی مصرف دارو‌های خود را قطع کنند، که یک اقدام بالقوه خطرناک است، بلکه بر اهمیت گفتگوی آزاد و آگاهانه بین بیماران و پزشکانشان تأکید می‌کند. در عصری که شواهد پیچیدگی‌های درمان با مواد افیونی رو به افزایش است، این مطالعه به ما یادآوری می‌کند که حتی معتبرترین دارو‌ها در طبابت نیز نیاز به بررسی مداوم زیر ذره‌بین علم در حال تکامل دارند و سلامت و ایمنی بیمار از اهمیت بالایی برخوردار است.

منبع: دیلی میل