علت اقدامات متفاوت ژاپن در نگهداری از درختان کهن کشورش چیست؟

در حالی که در بسیاری از کشور‌ها توسعه شهری به بهای قطع درختان تمام می‌شود، ژاپن با جابه‌جایی درختان کهنسال و حفظ هویت محله‌ها، الگوی متفاوتی از شهرسازی سازگار با محیط‌زیست ارائه می‌دهد.

به گزارش مجله خبری نگار،در بسیاری از نقاط جهان، ساخت یک بزرگراه جدید به معنای پایان زندگی درختانی است که دهه‌ها در آن مسیر ایستاده‌اند. اما در ژاپن، داستان کاملا متفاوت است. ژاپنی‌ها به جای استفاده از اره‌های برقی، از جرثقیل‌های غول پیکر و دانشی هزارساله استفاده می‌کنند تا درختان بالغ را از مسیر پروژه‌های عمرانی نجات دهند. این کار نه تنها یک پروژه مهندسی، بلکه یک بیانیه فرهنگی در احترام به محیط زیست است.

فرآیند نِماواشی

برخلاف تصور عمومی، جا به جا کردن یک درخت بزرگ فقط شامل کندن چاله و بلند کردن آن نیست. در ژاپن، متخصصان درخت فرآیندی را اجرا می‌کنند که ممکن است بیش از یک سال طول بکشد.

هرس ریشه ها: ماه‌ها قبل از جا به جایی، ریشه‌های اصلی درخت هرس می‌شوند تا گیاه تشویق شود ریشه‌های ظریف و جدیدی در نزدیکی تنه تولید کند.

بسته بندی ریشه: ریشه‌ها به شکل یک توپ بزرگ درآورده شده و با حصیر و طناب‌های مخصوص بسته می‌شوند تا در طول مسیر آسیب نبینند.

انتقال با دقت میلی متری: درختان چند ده تنی با جرثقیل بلند شده و به مکان جدیدی در همان نزدیکی منتقل می‌شوند تا سایه و هویت محله حفظ شود.

چرا ژاپن راه سخت و گران را انتخاب می‌کند؟

هزینه جا به جایی یک درخت بالغ چندین برابر کاشت یک نهال جدید است. با این حال، ژاپنی‌ها به سه دلیل این هزینه را می‌پردازند:

حفظ شخصیت محله: درختان کهنسال بخش جدایی ناپذیر از هویت بصری و تاریخی شهر‌ها هستند.

مزایای زیست محیطی فوری: یک درخت ۵۰ ساله چندین برابر یک نهال اکسیژن تولید کرده و دمای محیط را به شدت کاهش می‌دهد.

ارزش‌های فرهنگی: در فرهنگ ژاپن، درختان موجوداتی دارای روح و ارزش معنوی هستند و قطع آن‌ها آخرین گزینه است.

پیامی برای شهرسازی مدرن

اقدام ژاپن در جا به جایی درختان به جای قطع آن ها، الگویی برای تمام کشور‌های در حال توسعه است. این رویکرد نشان می‌دهد که پیشرفت و تکنولوژی نباید لزوما به قیمت نابودی محیط زیست تمام شود؛ بلکه می‌توان با برنامه ریزی دقیق، جاده‌ها را ساخت و ریه‌های شهر را هم حفظ کرد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری