سرنخ‌هایی برای درمان بیماری آلزایمر در DNA ناخواسته یافت شد

تنظیم‌کننده‌های ژن‌های مرتبط با بیماری آلزایمر در «DNA بی‌ارزش» یافت شدند

به گزارش مجله خبری نگار،مناطق غیر کدکننده DNA که مدت‌ها به عنوان "زباله" در نظر گرفته می‌شدند، ممکن است نقش مهمی در ابتلا به بیماری آلزایمر داشته باشند. این نتیجه توسط دانشمندان دانشگاه نیو ساوت ولز در سیدنی حاصل شده است. نتایج در مجله Nature Neuroscience (NatNeuro) منتشر شده است.

حدود ۲٪ از DNA انسان حاوی ژن است، در حالی که ۹۸٪ باقی‌مانده عناصر تنظیمی به نام تقویت‌کننده‌ها هستند. اینها به عنوان سوئیچ‌هایی عمل می‌کنند که زمان و میزان فعال شدن ژن‌ها را تعیین می‌کنند. در یک مطالعه جدید، دانشمندان این سوئیچ‌ها را در آستروسیت‌ها - سلول‌های مغزی که از نورون‌ها پشتیبانی می‌کنند و نقش کلیدی در بیماری‌های عصبی دارند - بررسی کردند.

این تیم نزدیک به هزار تقویت‌کننده‌ی بالقوه را در آستروسیت‌های انسانی کشت‌شده در آزمایشگاه آزمایش کرد. برای انجام این کار، دانشمندان از CRISPRi - فناوری‌ای که امکان "خاموش کردن" بخش‌های DNA را بدون برش آنها فراهم می‌کند - و توالی‌یابی RNA از سلول‌های منفرد برای ردیابی تغییرات در بیان ژن استفاده کردند. این رویکرد به آنها اجازه داد تا به‌طور همزمان عملکرد صد‌ها عنصر تنظیمی را آزمایش کنند.

در نتیجه، تقریباً ۱۵۰ افزاینده عملکردی پیدا شدند - غیرفعال شدن آنها در واقع بر عملکرد ژن تأثیر گذاشت. نکته قابل توجه این است که بسیاری از این ژن‌ها قبلاً با بیماری آلزایمر مرتبط دانسته شده بودند. این امر به طور قابل توجهی جست‌و‌جو را در طیف وسیعی از DNA غیرکدکننده محدود کرد و اهداف خاصی را برای تحقیقات بیشتر فراهم نمود.

نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که در مطالعات ژنتیکی بیماری‌های پیچیده، تغییرات اغلب نه در خود ژن‌ها، بلکه بین آنها - به ویژه در این مناطق تنظیمی - شناسایی می‌شوند. اکنون، دانشمندان یک "کاتالوگ" از تقویت‌کننده‌های تجربی معتبر به دست آورده‌اند که به تفسیر داده‌های حاصل از مطالعات ژنومی بیماری‌های نورودژنراتیو و سایر بیماری‌ها کمک خواهد کرد.

محققان تأکید می‌کنند که هنوز در حال بررسی توسعه‌ی یک درمان نیستند. با این حال، درک چگونگی تنظیم عملکرد ژن در آستروسیت‌ها گامی ضروری در جهت توسعه‌ی مداخلات هدفمند است. از آنجایی که تقویت‌کننده‌ها در انواع خاصی از سلول‌ها فعال هستند، هدف قرار دادن آنها می‌تواند به طور بالقوه امکان تغییرات بیان ژن انتخابی را بدون تأثیر بر کل مغز فراهم کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری