بی‌اختیاری ادرار در کودکان چه علتی دارد؟

بی‌اختیاری ادرار در کودکان می‌تواند علامتی از مشکلات عاطفی و روانی باشد که ناشی از محدودیت‌های خانوادگی و نبود محیط امن عاطفی و اجتماعی است و بر رشد عاطفی و اجتماعی آنها تأثیر می‌گذارد.

به گزارش مجله خبری نگار/رکنا، دوران کودکی مرحله‌ای بسیار مهم در زندگی انسان است که پایه‌های شخصیت، رفتار و نگرش بزرگسالی در آن شکل می‌گیرد. در میان این دوران، سنین شش تا دوازده سالگی از لحاظ رشد اجتماعی و سازگاری کودک اهمیت ویژه‌ای دارد.

بی‌اختیاری ادرار؛ مشکل شایع دوران کودکی

یکی از مشکلات رایج در دوره کودکی، بی‌اختیاری ادرار است. این مشکل به دفع غیرعادی ادرار در شب یا روز در کودکانی که از لحاظ سنی توانایی کنترل مثانه را کسب کرده‌اند، اطلاق می‌شود. طبق تحقیقات، حدود ۸۵ درصد کودکان در سن سه سالگی موفق به کنترل ادرار می‌شوند و این مقدار در چهار سالگی به ۹۰ درصد افزایش می‌یابد. در شب، فرایند کنترل ادرار دیرتر اتفاق می‌افتد؛ به طوری که ۹۰ درصد کودکان تا سن هشت سالگی قادر به کنترل آن هستند.

عوامل روانی و عاطفی مؤثر در بی‌اختیاری ادرار

بررسی‌ها نشان داده است که شیوع بی‌اختیاری ادرار در پسران تقریباً دو برابر دختران می‌باشد. در بسیاری از موارد، این اختلال ناشی از مشکلات روانی و عاطفی است. پژوهش‌ها حاکی از آن است که کودکان مبتلا به بی‌اختیاری ادرار نسبت به کودکان عادی، رفتار‌های مشکل‌آفرین بیشتری دارند. حدود ۳۰ تا ۷۰ درصد این کودکان به دلیل تهدید یا تحقیر از سوی والدین، دچار فشار روحی بیشتر می‌شوند. این وضعیت می‌تواند منجر به کاهش اعتماد به نفس و شکل‌گیری خودپنداره منفی در کودک شود، که اثرات منفی بر روند تحصیلی و اجتماعی او خواهد داشت.

تاثیر محیط خانوادگی بر رشد عاطفی کودکان

محدودیت‌های موجود در محیط خانوادگی و فقدان فضای عاطفی سالم، ممکن است رشد ذهنی و احساسی کودکان را دچار اختلال کند. فراهم شدن محیط حمایتی و پر از آرامش برای کودکان نه‌تنها موجب ارتقای سلامت عاطفی آنان می‌شود بلکه می‌تواند به حل مشکلاتی نظیر بی اختیاری ادرار نیز کمک کند.

نقش روانشناسی در رفع بی‌اختیاری ادرار

روانشناسان بر این باورند که حمایت عاطفی، همراه با ایجاد محیطی آرام، تأثیر بسزایی در رفع این مشکل دارد. همچنین در مواردی که بی‌اختیاری ادرار ناشی از استرس یا عوامل روانی باشد، مشاوره روانشناسی جهت شناسایی و مقابله با عوامل استرس‌زا می‌تواند راهگشا باشد. ایجاد ارتباط مناسب والدین با کودک و ارائه محبت و توجه به او، بهبود قابل توجهی در وضعیت عاطفی و رفتاری کودک ایجاد می‌کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری