مطالعه: یک بیماری التهابی خطر ابتلا به بیماری دیگر را افزایش می‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار،سیستم ایمنی بدن توانایی فوق‌العاده‌ای در به خاطر سپردن عفونت‌های گذشته دارد، بنابراین می‌تواند عوامل بیماری‌زایی را که سریع‌تر بازمی‌گردند، شکست دهد. اما اگر سیستم ایمنی به اشتباه به بافت سالم حمله کند، این حافظه می‌تواند التهاب مزمن را تحریک کرده و منجر به یک اختلال خودایمنی شود. دانشمندان کشف کرده‌اند که شروع یک بیماری خودایمنی، خطر ابتلا به بیماری دیگری را افزایش می‌دهد. محققان از یک مدل موشی مبتلا به بیماری لثه یا پریودنتیت، یک بیماری التهابی، استفاده کردند تا نشان دهند که تغییراتی در سلول‌های مغز استخوان رخ می‌دهد که حساسیت آنها را به آرتروز افزایش می‌دهد.

محققان خاطرنشان کردند که اگرچه این مطالعه از پریودنتیت و آرتریت به عنوان مدل استفاده کرده است، اما «.. یافته‌های ما فراتر از این مثال‌ها است»، این گفته‌ی جورج هادیشنگالیس، نویسنده‌ی مطالعه و استاد دندانپزشکی در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا است. مکانیسم شناسایی‌شده در این مطالعه «محوری» است و «یک اصل واحد زیربنایی ارتباط بین بیماری‌های همراه مختلف» را نشان می‌دهد.

مطالعات قبلی نشان داده است که سلول‌های سیستم ایمنی ذاتی، مانند ماکروفاژ‌ها و نوتروفیل‌ها، نوعی حافظه از برخورد‌های گذشته دارند. آنها کشف کردند که این حافظه از مغز استخوان سرچشمه می‌گیرد و وقتی مغز استخوان پیوند زده می‌شود، این حافظه نیز پیوند زده می‌شود. محققان به ارتباط بین بیماری‌های همراه مختلف مشکوک شدند.

وقتی آنها یک مدل موشی از بیماری پریودنتال ایجاد کردند، دریافتند که طی یک هفته، سلول‌های میلوئیدی و پیش‌ساز‌های میلوئیدی در مغز استخوان گسترش یافتند. پس از اینکه دانشمندان بیماری پریودنتال مدل را حذف کردند، کشف کردند که سلول‌ها دارای نشانگر‌های اپی‌ژنتیکی هستند که به نظر می‌رسد حافظه‌ای از التهاب را ثبت می‌کنند. نشانگر‌های اپی‌ژنتیکی می‌توانند بیان ژن را بدون تغییر توالی آنها تغییر دهند. این تغییرات ژنتیکی با تغییرات در پاسخ التهابی مرتبط بودند. محققان مشخص کردند که چگونه سلول‌ها مستعد ایجاد التهاب اضافی می‌شوند.

وقتی مدل موشی تحت چالش ایمنی دیگری قرار گرفت، پاسخ آنها برجسته‌تر شد و حافظه ایمنی را بیشتر نشان داد.

محققان ۲۰۰ سلول بنیادی از موش‌های مبتلا به پریودنتیت شدید را به گیرنده‌هایی که هرگز بیماری لثه نداشتند، پیوند زدند. سپس به گیرنده‌ها آنتی‌بادی‌های کلاژنی که باعث ایجاد آرتروز می‌شوند، داده شد.

دکتر هاجیشنگالیس گفت: «موش‌هایی که از موش‌های مبتلا به پریودنتیت پیوند دریافت کردند، نسبت به موش‌هایی که از موش‌های سالم از نظر پریودنتال سلول‌های بنیادی دریافت کردند، به آرتریت شدیدتری مبتلا شدند.»

تریانتافیلوس چاواکیس، یکی از نویسندگان این مطالعه از دانشگاه فنی درسدن، افزود: التهاب مفاصل در این موش‌ها بدتر بود، زیرا سلول‌های بنیادی آموزش‌دیده با پریودنتیت، سلول‌های التهابی تولید کردند.

تحقیقات بیشتر نشان داد که IL-۱ نیز در این نوع حافظه ایمنی نقش دارد. هنگامی که سیگنالینگ گیرنده IL-۱ در موش‌ها مختل شد، آنها دیگر پس از پیوند مستعد ابتلا به اختلالات التهابی اضافی نبودند.

محققان خاطرنشان کردند که این مطالعه می‌تواند نحوه انتخاب اهداکنندگان پیوند مغز استخوان را تغییر دهد. این روش جدید همچنین می‌تواند به دانشمندان در توسعه درمان‌های جدید برای برخی از بیماری‌های خودایمنی کمک کند.

هاجیشنگالیس خاطرنشان کرد: «ما شاهد استفاده از آنتی‌بادی‌های ضد IL-۱ در آزمایش‌های بالینی برای تصلب شرایین با نتایج عالی بوده‌ایم. شاید این تا حدی به این دلیل باشد که این آنتی‌بادی‌ها، این ایمنی آموزش‌دیده و ناسازگار را مسدود کرده‌اند.»