محرمی: پرسپولیس دفاع چپ خواست من هستم!

به گزارش مجله خبری نگار، مجتبی محرمی، ستاره‌ای که سالیان سال خیال پرسپولیسی‌ها را از سمت چپ تیمشان راحت کرده بود، این روز‌ها درحالی که پرسپولیس بخاطر نداشتن یک دفاع چپ مطمئن بزرگترین دغدغه اش یافتن ستاره‌ای به خوبی محرمی‌ست، در مهجوریت و تنهایی به سر می‌برد. حالا و پس از مدت‌ها مجتبی محرمی از دوران پر حاشیه و صد البته سال‌های درخشان فوتبال خود در پرسپولیس می‌گوید.

عشق به مجتبی محرمی، سینه به سینه از فوتبالی‌های دهه شصت به هفتاد و هشتاد و نود رسید. چند سال پیش بود که در حاشیه یک بازی خیریه، پسرک خردسالییان با او عکس می‌گرفت را از علاقه‌اش به آقا مجتبی می‌گفت و او هم می‌پرسید: «تو مگر فوتبال من را دیدی؟» و جواب شنید: «از پدرم شنیدم. انقدر شنیدم که اینطور دوستت داشته باشم.»

البته آنچه باعث محبوبیت محرمی شده بود، نه تنها علاقه و تعصبش به پرسپولیس بلکه نمایش‌های درخشانی بود که در سمت چپ خط دفاعی قرمز‌ها و تیم ملی ایران ارائه و نقش یک راست‌پای استثنایی در سمت چپ دفاع را ایفا می‌کرد. شاید خیلی‌ها اشتراک نظر داشته باشند که مجتبی محرمی شایسته این بود که در چند جام جهانی به میدان برود و حالا در کنار جهانبخش و حاج صفی و انصاری فرد و شجاعی، رکورددار بازی در جام جهانی لقب بگیرد.

این گفتگویی است که با او انجام شده و یادی است از گذر ایام در فوتبال ایران و تهران که خواندنش خالی از لطف نیست:

او درمورد جراحی و بستری شدنش در بیمارستان توضیح داد:

خدا را شکر وضعیتم خوب است. جراحی کردم و مرخص شدم و رو به بهبودی هستم. خواستم به حمام بروم و پایم لیز خورد و به زمین افتادم و این بلا سرم آمد. اما به لطف خدا و دوستان به خیر گذشت و حالم خوب است. بازی‌های پرسپولیس را هم دنبال می‌کردم. اتفاقا آقای درویش هم تماس گرفته بود و حالم را می‌پرسید.

وی درمورد عملکرد پرسپولیس و مدافعان چپ این تیم اظهار داشت:

تیم تا الان عملکرد خوبی داشته است و مدیریت و کادرفنی در کنار هم، به نقطه خوبی رسیدند. در ابتدای فصل مدیریت موفق شد پنجره تیم را باز کند و مهره‌های خوبی از جمله علیرضا بیرانوند را جذب کند. از نظر من همه چیز خوب است و فعلا هم صدر جدول هستند، اما قهرمانی نیم فصل به دردی نمی‌خورد و باید آخر فصل جام را بگیریم. وحید امیری و علی نعمتی، هر دو خوب بازی می‌کنند، اما هیچ‌کدام دفاع چپ تخصصی نیستند و با این حال کمک حال تیم هستند.

محرمی درمورد نیاز به تقویت دفاع چپ پرسپولیس گفت:

قطعا نیاز به تقویت دارد. من دوران بهبودی را پشت سر می‌گذارم وگرنه در دفاع چپ بازی می‌کردم. البته من پای راستم آسیب دیده و پای چپم سالم است. اما جدا از شوخی، یک دفاع چپ تخصصی می‌تواند کمک زیادی به تیم کند. البته علی نعمتی و وحید امیری به عنوان بازیکنان چند پسته، کمک حال تیم هستند و دست مربی را باز می‌گذارند. این بهترین چیزی است که یک سرمربی می‌تواند داشته باشد و مثل این است که چند بازیکن در اختیار دارد. خود من هم می‌توانم بگویم ده بازیکن بودم؛ چون در همه پست‌ها بازی کردم، به جز دروازه‌بان. اما انشالله یک دفاع چپ تخصصی هم بگیریم و برویم برای قهرمانی.

او افزود:، اما پرسپولیس همچنان در خط حمله مشکل دارد. درست است که آقای گل لیگ از پرسپولیس جدا شد، اما بازیکنی مثل محمد عمری آمده که خودش آینده فوتبال ایران است؛ به این شرط که مغرور نشود. او کاملا در خدمت تیم است و ما به چنین بازیکنانی نیاز داریم که از آکادمی خودمان بیایند و بعدا نگویند این بازیکن را از فلان باشگاه خریدیم.

او نظرش را درمورد بهترین دفاع چپ حال حاضر ایران اذعان کرد:

پاسخ به این سوال سخت است، اما فکر می‌کنم در حال حاضر امید نورافکن بهترین مدافع چپ ایران است. خط خوردن نام او از لیست تیم ملی برای جام جهانی نظر سرمربی بود، اما ایشان در سپاهان و تیم امید توانایی‌های خودش را نشان داد و درخشش خوبی داشت.

وی نظرش را درمورد مدافعانی که به جام جهانی رفتند اینگونه گفت:

به هر حال نظر مربی روی آن بازیکنان بوده و شاید من اگر بودم، آن بازیکنان را نمی‌بردم و آقای نورافکن یا آقای جلالی را می‌بردم. همه این‌ها به مربی بستگی دارد، اما به هر حال ما از این تصمیمات ضربه خوردیم. ما بازیکن نبردیم و دروازه‌بان اضافه بردیم. در جام چه کار کردیم؟

محرمی درمورد محبوبیت خویش در دوران فوتبالی اش که تاکنون ادامه دار بوده گفت:

این محبوبیت از دل هوادارانی است که من به آن‌ها عشق می‌ورزم و دوست‌شان دارم و دست‌شان را هم می‌بوسم. هواداران همیشه از من حمایت کرده‌اند. وقتی که خبر بستری شدن من در بیمارستان منتشر شد، در ابتدا عده‌ای فکر می‌کردند من در بیمارستان کسری هستم، اما تا فهمیدند در بیمارستان کیش هستم، همه آمدند. خدا را شکر که ما را دوست دارند و این هم برگ برنده ماست. درست است که نسل جدید هم لطف دارند، اما نسل جدید فقط اسم من را می‌شناسند. قدیمی‌ها بیشتر می‌شناسند و هر جا من را می‌بینند، می‌گویند بیا یک عکس بگیریم، حتی وسط اتوبان می‌گویند بزنیم بغل که عکس بگیریم.

وی در نقد خود در دوران فوتبالی اش اظهار داشت:

نکته منفی خاصی نمی‌توانم بگویم و حتی اگر به آمار گلزنی من به عنوان یک مدافع چپ نگاه کنید، می‌توانیم بگوییم من فوروارد بوده‌ام. اما همه می‌گویند که من یک بازیکن بداخلاق بوده‌ام و در زمین فلان رفتار را داشتم، اما همه این‌ها به خاطر تعصبم به پیراهنم بود؛ چون دوست نداشتم ببازم و به همین دلیل قطعا اشتباهاتی هم داشته‌ام. برای مثال جنجال در بازی پرسپولیس و استقلال و درگیری با آقای قلعه‌نویی. البته الان من و امیر ارتباط خوبی با هم داریم و حتی به من محبت داشتند و همراه با گل‌گهر به ترکیه هم رفتیم و کنار تیم‌شان بودیم. همه این مسائل گذشته است. من در دوران فوتبالم دو کارت قرمز دارم؛ یکی در همان بازی با امیر است و یک بازی هم با ژاندارمری که سه گل زدم و دقیقه ۹۰ اخراج شدم تیتر زدند محرمی در روز اوجش، نمره صفر گرفت. روی عکسم را ضربدر زدند و گفتند مردی که قاتل شد. اما با وجود محرومیت‌ها، هر زمانی که بازی می‌کردم، گل می‌زدم.

مجتبی محرمی در پاسخ به سوال "آیا تصمیمی در فوتبال‌تان گرفته‌اید که از آن پشیمان باشید؟ " گفت:

نه، اصلا. شاید یک جا‌هایی هم ضرر کرده باشم، اما پیشمان نیستم. به خاطر همان تصمیماتی که من در زندگی‌ام گرفتم است که در حال حاضر هواداران تا این حد به من لطف دارند و اگر مشکلی پیش بیاید به من زنگ می‌زنند می‌گویند کلیه‌ام را بفروشم یا پیک هستم و موتورم را بفروشم و به تو بدهم. این‌ها آدم را شرمنده می‌کند. به خاطر همین دوستان است که شده‌ایم مجتبی محرمی. اگر نبودند ما مجتبی محرمی بودیم با شماره صفر، نه هشت. من در راه آهن و شاهین بودم و برای سربازی به نیروی زمینی رفتم و سپس به پرسپولیس آمدم؛ با اینهمه هوادار و عشق. من مدیون همه هستم. چه پشیمانی‌ای؟

او درمورد سود مالی از سفربه قطر در دوران خود گفت:

آن موقع اصلا از این خبر‌ها نبود. اگر بخواهم دقیق بگویم سرآمد باشگاه‌های قطری، نادی القطر بود که آقای برزگری، آقای محمدخانی و آقای حمید درخشان در آن بازی می‌کردند. شیخ آن باشگاه، آقای برزگری را خیلی دوست داشت و من هم در دوره‌ای قرار بود به این تیم بروم، اما اتفاقاتی افتاد که خدا نخواست. اما اگر بخواهیم از نظر مالی نگاه کنیم، آن زمان قرارداد‌های خارجی به دلار بود و با هشت میلیون تومان می‌شد یک خانه خوب خرید، اما الان با ۳۰۰ میلیون باید پراید بخرید.

وی افزود:

سرمایه من از این فوتبال، محبت‌هایی است که به من می‌شود وگرنه از نظر مالی می‌توانم زندگی خودم را بچرخانم و دوستانم هم کمک می‌کنند. دوست خوب، سرمایه زندگی است. من الان مریض هستم و ۶ نفر از من مراقبت می‌کنند؛ برای مثال خانواده آقای تیغ تیز، آقای صابری، آقای غلامی، آقای مقیمی و آقای داوودی به من محبت می‌کنند و از آن‌ها ممنوم؛ همین برای من کافی است.

من یک اعتقادی دارم و به مو می‌رسم، اما پاره نمی‌شوم. آن کسی که باید بدهد، بالای سر است. برای من هزاران بار اتفاق افتاده که پول یک آژانس نداشتم، اما روز بعد پول به دستم رسیده است. این به خاطر خداوند و دوستان خوب است.

محرمی درمورد جدایی اش از پرسپولیس و پیوستنش به کشاورز در دهه ۷۰ اذعان داشت:

آن زمان کشاورز بازیکنانی مثل آقای سیروس قایقران، ناصر محمدخانی و آقای زرینچه را جذب کرد؛ این ماموریتی بود که وزیر کشاورزی داشت. این بازیکنان در تیم کشاورز جمع شدند و من هم قرار بود به این تیم برویم، اما یک روز می‌خواستم به خانه بروم و دیدم عده‌ای هواداران آمده‌اند و می‌گویند نر‌و. گفتم اجازه بدهید بروم، اما گفتند نرو و ما هم ماندیم. بعد از آن هم تجارت پیشنهاد داد و باز هم نرفتیم. پشیمان هم نیستیم و خدا را شکر.

وی خبر مخالفت پروین از بازگشت او به تیم را تکذیب کرد:

نه، اصلا ایشان مخالف نبودند. من حتی می‌توانم جلوی خود آقای پروین هم بگویم که این موضوع درست نیست. ایشان حتی از برگشت من خوشحال هم شد. هنوز هم کم و بیش در ارتباط هستیم.

وی درمورد پشیمانی از رد کردن پیشنهاد‌های مالی افزود:

حالا که من قبول نکردم، باید غصه بخورم؟ بله؛ من می‌توانستم یک پیشنهاد خوب را قبول کنم و با ۶ میلیون، یک خانه هزار متری در اقدسیه بخرم، اما نرفتم و الان در خانه ۴۰ متری مادرم زندگی می‌کنم؛ مگر چه ایرادی دارد؟ در جایی زندگی می‌کنم که بزرگ شدم و فوتبال بازی کردم. دستم را هم جلوی کسی دراز نمی‌کنم، اما دوستان محبت دارند و کمک می‌کنند. اما این فوتبال برای من هیچ نداشت. من هنوز خانه پدر و مادرم هستم.

وی افزود: متاسفانه بسیاری نگاه خوبی به آن محله ندارند، اما در آنجا از دکتر و پروفسور و جراح تا کشتی‌گیر داشتیم و در این بین ما هم فوتبالیست شدیم. درست است؛ کنار من یک آدم می‌نشست و فلان کار را می‌کرد، اما من فوتبالم را بازی می‌کردم. از آنجا به تیم ملی و رده‌های بالا رسیدیم و باز هم می‌گفتند بچه آنجا هستی. مگر چه ایرادی دارد؟ خیلی‌ها از همانجا به افتخارات ملی و درجات بالا رسیدند. فقط یک سری از دوستان و همسایه‌ها دیگر نیستند و دل‌مان تنگ می‌شود. محرم به محرم دور هم جمع می‌شویم و همدیگر را می‌بینیم و متوجه می‌شویم که چه کسانی زنده هستند و برا رفتگان هم دعا می‌کنیم.

او از نحوه شروع فوتبالش گفت:

از خیابان و کوچه و محله و با توپ پلاستیکی شروع کردیم و یک روز به ما گفتند برو در راه آهن برای تیم جوانان تست بده. آن زمان بازیکنان بزرگی در بزرگسالان راه آهن بودند و زمانی که برای تست رفتیم پنالتی شد و به ما گفتند تو بزن؛ من توپ را به ساعت زدم و آقای ابوطالب گفت برو. گفتم دیگر خط خوردم، اما بعدا گفتند بیا سر تمرین. راه آهن بودم و بعد از آن هم به شاهین رفتم و دو دوره بازی‌ها برگزار نشد و سال ۶۴ نایب قهرمان شدیم. بعد از آن به سربازی رفتم و تیم خوبی داشتیم. سپس به پرسپولیس رفتم که نمی‌توانم قهرمانی‌هایش را بشمارم.

مجتبی محرمی در پایان اظهار کرد:
‌

می‌خواهم از همینجا از دکتر فردوس و آقای افشون، رئیس و معاون بیمارستان تخصصی کیش، دکتر محتشم، جراح، و کادر درمان بیمارستان کیش تشکر کنم. همچنین از آقای بلورفروشان و آقای ایمان پاکتچی و مالک و مدیر هتل میراژ و پرسنل هتل که پس از مرخص شدن من از بیمارستان، لطف داشتند و هیچ چیزی کم نگذاشتند. همچنین از آقای بشیر رمضانی و آقای حمید استیلی و مدیریت دهکده ساحلی، آقای مهندس احمدپور و تمام کسانی که محبت داشتند. تشکر می‌کنم. از پرسپولیسی‌های عزیزم دعا کردند و پیام دادند و به بیمارستان آمدند هم ممنونم.